Case 002 Witnesses, experts and Civil Parties

Witnesses, experts and Civil Parties who have appeared in Case 002. Click on photo for larger version.

ព្រាប ឆុន

ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​មក​ពី​ខេត្ត​ស្វាយរៀង។ គាត់​ជា​ទាហាន លន់ នុល ​ដូច​នេះ​ទើបត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ដើម្បី​សិក្សា ប៉ុន្តែ​តាម​ពិត​គាត់​ត្រូវ​គេ​យកទៅសម្លាប់។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្តល់​អង្ករ​ពីរ​កំប៉ុងសម្រាប់​ចិញ្ចឹម​មនុស្ស​ដប់​នាក់​បន្ទាប់​ពី​ការងារមួយថ្ងៃដ៏​លំបាក​ក្នុងការជីក​ប្រឡាយ។ លោក​ថា ខ្មែរក្រហម​បាន​បណ្តេញ​ពួកគេ​ចេញពី​ស្រុកកំណើត​។ គាត់​បាន​ជួប​ខៀវ សំផន នៅ​ផ្សារ​ស្វាយ​អំពិល ជា​កន្លែង​ដែល​ក្រោយ​មក​បាន​ចែក​អង្ករ និង​សម្លៀក​បំពាក់​សម្រាប់​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ភូមិភាគ​និរតី។ ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​បាន​ដក​ស្រង់​សម្ដី​លោក ខៀវ សំផន ដែល​និយាយ​ថា បដិវត្តន៍​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​វណ្ណៈ​ផ្សេង​គ្នា​ទេ។ សមាជិកគ្រួសាររបស់គាត់ជាច្រើននាក់ត្រូវបានសម្លាប់។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ៣០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០១៦
អ្នក​ស្រី ខៀវ នាប

ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីកើតនៅឆ្នាំ ១៩៥២ ។ នាងបានរៀបការជាមួយប្តីដំបូងរបស់នាងដែលធ្វើការនៅក្នុងសហករណ៍នៅឆ្នាំ ១៩៧៣ និងមានកូនពីរនាក់ជាមួយគាត់។

នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៤ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​សមរភូមិ ហើយ​បន្ទាប់​មក​បាន​ធ្វើ​ការ​នៅ​ផ្សារ​ធំ​ថ្មី​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។ គាត់មិនមែនជាកម្មាភិបាលទេ ប៉ុន្តែគាត់ជាអ្នកដឹកនាំក្រុម។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​ដាំ​បាយ​ឲ្យ​ជន​ជម្លៀស ដែល​ខៀវ សំផន ចែក​ជូន។ ប្តីរបស់នាងបានបាត់ខ្លួននៅឆ្នាំ ១៩៧៨ នៅពេលគាត់មានអាយុ ២៥ ឆ្នាំ ហើយនាងមិនដែលឃើញគាត់ម្តងទៀតទេ។ នាង​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ពី​ភ្នំពេញ ខណៈ​នាង​មាន​ផ្ទៃពោះ ពេល​ប្ដី​បាត់​ខ្លួន; នាងសម្រាលបានកូនរបស់នាងនៅពេលដែលនាងត្រលប់មកវិញក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩ ។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ក៏មានពូជាច្រើនដែលបានបាត់ខ្លួនផងដែរ។ នាង​បាន​ឃើញ​ខៀវ សំផន នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ប្រគល់​ក្រមា​ពណ៌​ខៀវ​ទៅ​ឲ្យ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ទិស​ខាង​កើត។

នៅទីបំផុតនាងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដាំបាយនៅកន្លែងដែលប្តីរបស់នាងកំពុងធ្វើការ ដូច្នេះកូនប្រុសរបស់នាងអាចឃើញគាត់ ទោះបីជានាងមិននៅក៏ដោយ។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៣០ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០១៦
សុន ឯម

ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​រស់​នៅ​ខេត្ត​ពោធិសាត់​មុន​បដិវត្តន៍។ ក្រោយឆ្នាំ ១៩៧៥ គាត់ជាអ្នកនាំសារនៅសកលវិទ្យាល័យបាត់ដំបងជាមួយ ហ៊ន។

គាត់​បាន​ជួយ​ទទួល​ភ្ញៀវ​ជុំវិញ​ពេល​ពួកគេ​មក​ទស្សនៈកិច្ចសិក្សា។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៧ នួន ជា បាន​និយាយ​ថា ឪពុក​របស់​គាត់​ជា​ជន​ក្បត់ ដូច្នេះ​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ភ្នំពេញ។ ទាំង​ឪពុក និង​ពូ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​ចាប់​បញ្ជូន​ទៅ​មន្ទីរ​ស-២១។ គាត់បានធ្វើការជាមួយ ខន ដែលធ្វើការជាមួយ នួន ជា។ លោក ខន បន្ត​ថា នួន ជា បាន​ចេញ​បញ្ជា​ឲ្យ​រុះរើ​វត្ត​អារាមទាំង​អស់ ព្រោះ​មិន​ចាំ​បាច់​មាន​ជំនឿ​សាសនា​ណា​មួយ​ឡើយ។ សាច់ញាតិរបស់ឪពុកគាត់ទាំងអស់ត្រូវបានសម្លាប់។ តាមចំណេះដឹងរបស់ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី ពួកគេបានបោសសម្អាតប្រជាជននៅតំបន់ភាគពាយ័ព្យ ហើយជំនួសពួកគេដោយកម្មាភិបាលមកពីភូមិភាគនិរតីប្រហែល ៥០០-៦០០ យោងទៅតាមគាត់។

នៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍បិទរបស់គាត់ គាត់បានពន្យល់ពីស្ថានភាពរបស់គាត់មានភាពបិបាករហូតមកដល់ឥឡូវនេះ - "អន់ជាងសត្វ" - ហើយតើវាពិបាកប៉ុណ្ណាក្នុងការបែកចេញពីគ្រួសាររបស់គាត់ គ្មានការអប់រំ គ្មានដី ឬមធ្យោបាយនៃការរស់រានមានជីវិត។ 

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២១ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ២២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
អ៊ូ ដាវ

ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី គឺជាព្រះសង្ឃមួយអង្គនៅខេត្តកំពត ដែលត្រូវបានក្រុមជីវពលបដិវត្តន៍អង្គការចាប់ផ្សឹកដោយបង្ខំនៅឆ្នាំ ១៩៧១ នៅពេលគាត់មានអាយុ ១៥ ឆ្នាំ។

គាត់គឺជាផ្នែកនៃកងពលដែលដណ្តើមកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ។ គាត់​បាន​រៀបរាប់​ពី​ស្ត្រី​ដែល​ស្វាគមន៍​ពួកគេ​ដោយ​ផ្កា​ពេល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ប៉ុន្តែ​បាន​និយាយ​ថា​ទាហាន​ខ្លះ​បាន​វាយ​ស្ត្រី​ទាំង​នោះ​ហើយ​បាន​បោះ​ផ្កា​ចោល។ គាត់​និង​ទាហាន​ផ្សេង​ទៀត​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ថា ទាហាន លន់ នល់ នឹង​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់។ គាត់​មាន​មិត្តភ័ក្តិ និង​បងប្អូន​ជា​ទាហាន លន់ នល់។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ពួកគេ ហើយ​ប្រាប់​ពួកគេ​ឲ្យ​ដោះ​ឯកសណ្ឋាន​ចេញ ហើយ​កុហក​ប្រសិនបើ​គេ​សួរ​ថា​ពួកគេ​ជា​នរណា។

គាត់នៅក្នុងកងទ័ពជើងទឹក ប៉ុន្តែក្រោយមកត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងដាក់ឱ្យធ្វើការធ្ងន់ ដោយសារតែពួកគេគិតថាគាត់ជាចារកម្មរបស់សត្រូវ។ គាត់ចាំថាបានឃើញ នួន ជា និង តាម៉ុក រួមគ្នាពេលថតវីដេអូអំពីការប្រយុទ្ធគ្នារវាងចិន និងជប៉ុន។ 

ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
ដើមបណ្ដឹងរដ្ឋប្បវេណី លោក ស សារិន
ង៉ែត ចាត

ង៉ែត ចាត កើត​នៅ​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់ ជាកន្លែងដែលគាត់រស់នៅសព្វថ្ងៃ​។ នាងបានជៀសវាងការប្រហារជីវិតយ៉ាងចង្អៀតក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៨ ប៉ុន្តែប្តីរបស់នាងមិនបានធ្វើទេ។ នាងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យរៀបការបីឬបួនថ្ងៃបន្ទាប់ពីគាត់បានបាត់ខ្លួន។ គ្រួសាររបស់នាងទាំងមូលត្រូវបានសម្លាប់។ ប្តី​និង​គ្រួសារ​របស់​នាង​គឺ​កម្ពុជា​ក្រោម។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ឱ្យ​រៀប​ការ​វិញ​ដោយ​សារ​នាង​មាន​កូន ហើយ​គិត​ពី​ជោគ​វាសនា​របស់​ពួក​គេ។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៤ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៥ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
សយ ណារឿន

សយ ណារឿន កើត​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៥៥ នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ នាង​បាន​បែក​ពី​គ្រួសារ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥។

នាងបានធ្វើការនៅក្នុងអង្គភាពចល័តមួយជាមួយនឹងស្ត្រី ២០-៣០ នាក់ផ្សេងទៀត។ នាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀបការនៅឆ្នាំ ១៩៧៥ នាងតូចចិត្តដោយសារតែឪពុកម្តាយរបស់នាងមិននៅទីនោះ ប៉ុន្តែនាងបានយល់ព្រមប្រគល់ខ្លួនឱ្យប្តីរបស់នាងដោយសារតែមានកងជីវពលដើរត្រួតពិនិត្យនៅមុខជម្រកដែលពួកគេកំពុងស្នាក់នៅ។ នាង​មាន​ផ្ទៃពោះ​ភ្លាម​ៗ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បង្ខំ​ឱ្យ​ធ្វើ​ការ​ដោយ​មិន​ខ្វល់ខ្វាយ​អ្វី​ឡើយ ។ នាងកើតជំងឺគ្រុនចាញ់នៅអាយុប្រាំមួយខែ ហើយទារកបានស្លាប់ដោយសារតែនាងមិនមានថ្នាំដើម្បីព្យាបាលគ្រុនចាញ់របស់នាង។ នាងមានផ្ទៃពោះម្តងទៀត ហើយលើកនេះកូនបានរួចជីវិត។ បងស្រីរបស់នាងក៏បានរៀបការដែរ ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់ឆ្នាំ ១៩៧៨ នៅពេលដែលស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ ១១ នៃសាច់ញាតិរបស់នាងបានស្លាប់។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៥ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
លោក កុល ណែម

កុល ណែម កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៦ នៅ​ខេត្ត​តាកែវ។ គាត់ត្រូវបានផ្លាស់ពីភ្នំពេញទៅក្រចេះ បន្ទាប់មកទៅខេត្តមណ្ឌលគិរីក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥។ គាត់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀបការនៅទីនោះ ទោះបីជាមានគូដណ្តឹងនៅក្នុងភូមិរបស់គាត់ក៏ដោយ។ គាត់​នៅ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ខុស​ចំពោះ​រឿង​នោះ​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​មាន​ផ្ទៃពោះ ប៉ុន្តែ​នាង​រលូត​កូន​ព្រោះ​អស់កម្លាំងពីការងារលើសទម្ងន់។ គាត់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅ ក-១១ ដែលជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ប្រពន្ធ​គាត់​ជា​ជនជាតិ​ព្នង។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៤ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
ព្រាប សុខឿន

សក្ខីកម្ម​របស់​អ្នកស្រី ព្រាប សុខឿន គឺ​ទាក់ទង​នឹង​បទប្បញ្ញត្តិ​នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍។

ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ២០ តុលា ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ២៤ តុលា ២០១៦
អ្នក​ស្រី ព្រាប សុឃឿ​ន ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២០ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
អ្នក​ស្រី ប៉ែន សុចាន់

ប៉ែន សុចាន់ មានស្រុកកំណើតនៅខេត្តពោធិ៍សាត់។ នាង​បាន​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកម្តាយ​របស់​នាង មុនពេល​នាង​ត្រូវបាន​ផ្ទេរ​ទៅ​ភូមិ​ផ្សេង​។

នាង​បាន​រៀប​ការ​នៅ​អាយុ​ប្រហែល ១៥ ឬ ១៦ ឆ្នាំ​ជាមួយ​គូស្នេហ៍ ១២ គូ​ផ្សេង​ទៀត ខណៈ​នាង​នៅ​ក្នុង​អង្គភាព​ចល័ត ដែល​នាង​ធ្វើ​ជី។ នាងបានបដិសេធសំណើររបស់ប្រធានអង្គភាពរបស់នាង ដែលបានសួរនាងថា តើនាងមានភាពចាស់ទុំទេ ពីព្រោះនាងមានឈ្មោះក្នុងបញ្ជីសមមិត្តអឿនរួចហើយ។ គ្មានសាច់ញាតិរបស់នាងនៅទីនោះទេ។ សមមិត្ត អឿន ថា ដើម្បីរៀបការ និងបង្កើតកូន គឺជាការណែនាំរបស់អង្គការ។ នាង​បាន​និយាយ​ថា​ពួក​គេ​បាន​សង់​បន្ទប់​ពី​ដើម​ឫស្សី​ដែល​ពួក​គេ​ចែក​ជា​ដប់ពីរ​បន្ទប់​សម្រាប់​គូ​ស្វាមី​ភរិយា​ទាំង​ដប់ពីរ​នាក់​។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​គំរាម​សម្លាប់​ប្រសិន​បើ​នាង​មិន​បាន​ផ្សំដំណេកនៅ​យប់​ទី​បី។ ពួកគេត្រូវបានឃ្លាំមើលដោយកងជីវពលដែលបានប្រាប់ប្តីរបស់នាងឱ្យចាប់រំលោភនិងវាយនាង ដូច្នេះគាត់បានធ្វើ។ កងជីវពលតែងតែរំលឹកពួកគេថា ត្រូវតែបង្កើតកូនឱ្យអង្គការ។ នាងនៅក្មេងហើយភ័យខ្លាច។ នាង​រង​ទុក្ខ​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ម្ដាយ​របស់​នាង​មិន​អាច​ជួយ​នាង​បាន​ឡើយ។

នាង​បាន​រៀប​ការ​ជា​លើក​ទី​ពីរ​ជាមួយ​ទាហាន​ម្នាក់​ដែល​មាន​ប្រពន្ធ​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត។ នាង​ក៏​ត្រូវ​គេ​វាយ​និង​រំលោភ​ដែរ ហើយ​មាន​កូន​៦​នាក់​ជាមួយ​ផង ។ នាង​បាន​បញ្ជាក់​ថា ជីវិត​របស់​នាង​ឈឺចាប់។ នាងបានរងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ដោយសារតែនាងបានបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារជាច្រើនរបស់នាង ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀបការ។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១២ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គសេចក្តីក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ១៣ តុលា ២០១៦
លោកស្រី ហេង ឡៃហ៊ាង

ហេង ឡៃហ៊ាង កើតនៅឆ្នាំ ១៩៥០ នៅខេត្តក្រចេះ ជាកន្លែងដែលនាង និងគ្រួសាររស់នៅក្នុងសហគមន៍កសិកម្មក្នុងឃុំ។

នៅឆ្នាំ ១៩៧១ នាងបានចូលរួមក្នុងចលនាបដិវត្តន៍ នៅពេលដែលបុរសមកពីព្រៃបានជំរុញឱ្យពួកគេចូលរួមដើម្បីរំដោះប្រទេស។ នាងស្ថិតនៅក្នុងគណៈកម្មាធិការមូលដ្ឋាន ដូច្នេះនាងទទួលខុសត្រូវក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានអំពីបដិវត្តន៍ដល់ប្រជាជនមូលដ្ឋាននៅគ្រប់ភូមិទាំងអស់។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះនាងបានឃើញពិធីជាច្រើននិងការជ្រើសរើសសម្រាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់នាងនៅក្នុងគណៈកម្មាធិការផ្នែក ៥០៥ នៅភូមិភាគឦសានបានរៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាង។ នាងបានបដិសេធជាច្រើនដង ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេប្រើពាក្យ "រឹងរូស" ដើម្បីពិពណ៌នានាង នាងបានយល់ព្រមចំពោះការរៀបដោយហេតុផលសុវត្ថិភាពរបស់នាង។ សម្រាប់នាង វាជាការតស៊ូប្រឆាំងនឹងអំណាចថ្មីនេះ ប្រសិនបើនាងមិនទទួលយក។ នាងមានផ្ទៃពោះមួយឆ្នាំបន្ទាប់ពីរៀបការ ប៉ុន្តែប្តីរបស់នាងត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ហើយគាត់ត្រូវបានគេចោទប្រកាន់ថាមានទំនាក់ទំនងជាមួយជនក្បត់។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​វគ្គ​សិក្សា ហើយ​មិន​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ក្នុងនាមជាយ​ប្រពន្ធរបស់​ជន​ក្បត់​នៅ​ខេត្ត​ក្រចេះ។

ទាក់ទង​នឹង​នយោបាយ​ប្រឆាំង​យួន អ្នកស្រី​បញ្ជាក់​ថា គោលនយោបាយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្តួចផ្តើម​នៅ​មូលដ្ឋាន​តាំងពី​ដំបូង ហើយ​ត្រូវ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដល់​ស្រុក​បន្ទាប់​។ នេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារតែជម្លោះរវាងខ្មែរក្រហម និងវៀតណាម។ ពួក​គេ​ទាំង​អស់ សូម្បី​តែ​កូនកាត់វៀតណាមខ្មែរ​ក៏​ត្រូវ​កំទេចដែរ។ នេះជាករណីរបស់គ្រួសារពូរបស់នាង។

ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ១៦ កញ្ញា ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ១៩ កញ្ញា ២០១៦
មុំ វុន

អ្នកស្រី មុំ វុន កើត​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៤៨ នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប ដែល​អ្នកស្រី​រស់​នៅ​មុន​ឆ្នាំ ១៩៧៥។ ប្តី​របស់​អ្នកស្រី​គឺ តាន់ ហ៊ឹម។

នាងត្រូវបានគេចាត់ឱ្យទៅច្រូតស្រូវនៅពេលកូនរបស់នាងនៅក្មេង។ ពេល​កូន​គាត់​ស្លាប់ គាត់​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ឱ្យ​សង់​ទំនប់​ទឹក ។ បងប្អូន​បង្កើត​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ចោទ​ថា​ជា​ជន​ក្បត់​ជាតិ ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់។ ម្តាយរបស់នាងបានស្លាប់ដោយសារជំងឺ។ នាងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យរៀបការម្តងទៀតក្នុងរយៈពេលពីរបីខែបន្ទាប់ពីការបាត់ខ្លួនរបស់ប្តីរបស់នាងក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ។​ ពីរ​ថ្ងៃ​មុន​ពេល​រៀប​ការ នាង​ត្រូវ​បាន​បុរស​ប្រាំ​នាក់​ចាប់​រំលោភម្តង​ម្នាក់ម្តងម្នាក់។ នាង និង​ស្វាមី​មិន​ចូលចិត្ត​គ្នា​ទេ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពួកគេ​គ្មាន​ជម្រើស​ក្រៅ​ពី​រៀបការ ឬ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់។ នាង​មិន​បាន​ប្រាប់​គ្រួសារ​នាង​អំពី​ពិធី​មង្គលការ​នេះ​ទេ ព្រោះ​វា​មិន​បាន​ធ្វើ​តាម​ប្រពៃណី។ ទោះបីជាពួកគេព្យាយាមជៀសវាងការផ្សំដំណេកក៏ដោយ កងជីវពលបានកាន់ពិលចុចទៅលើពួកគេ ហើយបង្ខំលិង្គរបស់ប្តីចូលទៅក្នុងរបស់នាង។

នាង​បាន​បែក​ពី​ប្តី​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៤។ ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៦ នាង​បាន​ឃើញ នួន ជា និយាយ។ 

ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ១៦ កញ្ញា ២០១៦
ជា ឌៀប

អ្នកស្រី ជា ឌៀប កើតនៅខែមេសា ឆ្នាំ១៩៥៤ នៅភូមិប្រម៉ាត់ដី ខេត្តកំពង់ចាម។ នាង​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ស្រែ ហើយ​មាន​កូន​បួន​នាក់។ នាងបានចូលបម្រើកងទ័ពក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៤ ហើយបានដើរតាមសមមិត្ត ហាន និង ហ៊ាន នៅក្នុងអង្គភាពចល័តទទួលបន្ទុកដឹកជញ្ជូនទាហានដែលរងរបួសចេញពីសមរភូមិ។

មុនពេលដួលរលំទីក្រុងភ្នំពេញ ពួកគេនៅជិតទីក្រុងជុំវិញវត្តណម ហើយនាងបានដឹកជញ្ជូនគ្រាប់បែក សាកសព ទ្រព្យសម្បត្តិដែលបានរកឃើញ សំណល់សង្គ្រាមដែលស្តុកទុកក្នុងឃ្លាំង ហើយនាងក៏បានចូលរួមប្រយុទ្ធផងដែរ។ ក្រោយ​មក នាង​ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​អង្គភាព​វាយនភណ្ឌ​ដែល​គេ​តម្រូវ​ឱ្យ​ផលិត​សំពត់ និង​អាវ​រាប់រយ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ នាងត្រូវបានបញ្ជូនទៅអង្គភាពវាយនភណ្ឌអូរឬស្សី ដោយសារតែនាងត្រូវបានគេសង្ស័យថាមានទំនាក់ទំនងជាមួយមេដឹកនាំនៃអតីតរបបនេះ។ នាង​បាន​បញ្ជាក់​ថា នាង​បាន​ឃើញ​ខៀវ សំផន ពីរ​ដង។ ក្នុង​ពេល​ប្រជុំ​នៅ​វត្ត​ឡុង អ្នក​នេះ​និយាយ​ថា ស្ត្រី​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ និង​រៀបការ​ជាមួយ​បុរស។ ជាពិសេស​លោក​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​យុវជន​ឲ្យ​បង្កើត​កូន​ដើម្បី​ការពារ​ប្រទេស។ លោក​ថា​អាយុ ១៩-២៥ និង ៣០-៣៥ ឆ្នាំ​ជា​អាយុ​ដែល​ត្រូវ​រៀបការ។ ពួកគេ​បាន​រៀប​ចំ​ការ​រៀប​ការ ប៉ុន្តែ​នាង​បដិសេធ​ដោយ​សារ​នាង​ចង់​បម្រើ​របប។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា លើក​ទី​ពីរ​នាង​មិន​អាច​បដិសេធ​បាន​ទេ ហើយ​នាង​បាន​ធ្វើ​តាម​ការ​ប្រឹក្សា​របស់​អង្គ​ការ។ មានដប់ពីរគូ។ បុរសជនពិការ; ឧទាហរណ៍អ្នកដែលនាងរៀបការជាមួយក៏មានបញ្ហានៅជើង។ គាត់មានអាយុ ២៦ ឆ្នាំហើយនាងមានអាយុ ១៩ ឆ្នាំ។ ពួក​គេ​បាន​ប្រកាស​ភ្ជាប់​ពាក្យ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​បាន​បែង​ចែក​ជា​បួន​ក្រុម។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​គេ​ត្រួត​ពិនិត្យ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ចង់​បែក​គ្នា ឬ​មិន​រួមដំណេកក្រោយរៀបការ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​អប់រំ​សា​ជា​ថ្មី។ នាង​បាន​លើក​ឧទាហរណ៍​ពី​បុរស​ម្នាក់​ដែល​មិន​ចូល​ចិត្ត​មនុស្ស​ស្រី​តែ​ជា​បុរស ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្ទេរ​ទៅ​រៀន​សូត្រ​វិញ។ ក្រោយ​មក គាត់​បាន​ផ្សំដំណេកក្រោយ​មង្គលការ​របស់​គាត់ ហើយ​ប្រពន្ធ​គាត់​មាន​ផ្ទៃពោះ។ យោងទៅតាមនាង នាងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យរៀបការ។ 

នាង​បាន​និយាយ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​នាង ការ​បាត់​បង់ និង​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​និយាយ​អំពី​វា​សព្វ​ថ្ងៃ។ នាងភ័យខ្លាចគ្រប់ពេល ព្រោះគ្រាន់តែត្រូវចោទប្រកាន់ពីរឿងអ្វីមួយ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយក្នុងការបញ្ជូនពួកគេទៅអប់រំឡើងវិញ ឬត្រូវគេសម្លាប់។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៣០ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ៣១ សីហា ២០១៦
អ្នក​ស្រី ជា ឌៀប​
លោក សេង សឿន

ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៦ នៅ​ភូមិ​ត្រពាំងកក់ ខេត្តតាកែវ។ លោក​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រៀន​សិល្បៈ​នៅ​ពេល​លោក​ចូល​រួម​ក្នុង​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៧០ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​លោក​ចូល​បម្រើ​កងទ័ព។

គាត់ត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យធ្វើជាប្រធានក្រុម និងជាសមាជិកកាន់កាតរបស់គណបក្ស។ គាត់ត្រូវបានតែងតាំងជាប្រធានកងអនុសេនាធំមួយ ប៉ុន្តែបានរងរបួសនៅក្នុងសមរភូមិ ហើយត្រូវបានបញ្ជូនទៅបរិវេណយោធិនពិការក្នុងតំបន់ ១៣ នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ ១៩៧៥ បន្ទាប់មកត្រូវបានផ្ទេរទៅក្នុងតំបន់ពិការនៅភាគនិរតី។ ក្នុង​ពេល​សម្រាក គាត់​បាន​ឃើញ​បុរស​ពិការ​ត្រូវបង្ខំ​ឱ្យ​រៀបការ​ជាមួយ​ស្ត្រី​នៅ​លីវ​ខ្លះ​មក​ពី​ខេត្ត​កំពត ដើម្បី​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​ស្នេហា​ជាតិ។ ពួកគេ​មាន​វ័យ​ចំណាស់ និង​ពិការ ដូច្នេះ​ខ្មែរក្រហម​យល់ថា ពួកគេ​គួរតែ​រៀបចំ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ឲ្យ​ពួកគេ​តាម​គោលការណ៍​របស់​តាម៉ុក។ គាត់ទទួលបន្ទុកនៅសាលាស្រុក ដូច្នេះគាត់ទទួលខុសត្រូវលើជីវប្រវត្តិបុរស និងស្ត្រី ដើម្បីរៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេ ហើយជ្រើសរើសអ្នកណាគួររៀបការជាមួយអ្នកណា។ លោក​បាន​ពន្យល់​ថា តែង​តែ​មាន​គូ​ស្វាមី​ភរិយា ២០-៣០ គូ​ដែល​ត្រូវ​រៀប​ការ​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។​ លោក​បាន​និយាយ​ថា មនុស្ស​អាច​បដិសេធ​ការ​រៀបចំ​នេះ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ធ្វើ​បាន​ទេ ព្រោះ​ខ្លាច​គេ​សម្លាប់​ពេក។ គាត់បានព្យាយាមបដិសេធមិនរៀបការ ប៉ុន្តែលើកទី ៣ គាត់ទទួលយកដោយសារតែស្ត្រីនោះជាបងប្អូនជីដូនមួយប្រធានរបស់គាត់ឈ្មោះ ផន ហើយវាជាវប្បធម៌នៃការភ័យខ្លាចក្នុងរបបនេះ។ មាន​គូស្នេហ៍​បី​គូ​ត្រូវ​រៀប​ការ​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ ។ បើ​តាម​គាត់ វា​មិន​មែន​ជា​ការ​រៀប​ការ​ដោយ​បង្ខំ​ទេ ជា​ផែនការ​ផ្នែក​នៃ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ។ គាត់ត្រូវបានជូនដំណឹងអំពីផែនការនេះដោយប្រធានរបស់គាត់ ហើយវាត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយទូទាំងប្រទេស។ ស្ត្រី​និង​បុរស​ដែល​មាន​អាយុ​ជាក់លាក់​ត្រូវ​រៀប​ការ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ច្បាប់ ហើយ​ស្ត្រី​ត្រូវ​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​បុរស​ពី ៣ ទៅ ៥ ឆ្នាំ។

គាត់បានជ្រើសរើសញ្ញត្តិនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលបានរៀបចំ។ លោក​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​តុលាការ​កត់​សម្គាល់​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​លោក បើតាមយោបល់គាត់ ថ្នាក់​ក្រោម​គួរ​តែ​ត្រូវ​កាត់​ទោស​នៅ អ.វ.ត.ក ព្រោះ​ពួកគេ​បាន​កែប្រែ និង​បំផ្លាញ​គោលនយោបាយបក្ស​។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៩ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ៣០ សីហា ២០១៦
យស ផល

មុនឆ្នាំ១៩៧៥ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី គឺជានិស្សិត និងជាមន្ត្រីនគរបាល។

លោក​ពន្យល់​ថា កាល​ពី​ដើម​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម​មាន​ចិត្ត​ល្អ ហើយ​គ្មាន​នរណា​សង្ស័យ​អ្វី​ឡើយ។ ទី​បំផុត​គាត់​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ទៅ​ខេត្ត​កំពត ប៉ុន្តែ​គាត់​រស់នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​អាក្រក់ ហើយ​គាត់​បាន​បញ្ចប់​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ឃុំ។ បន្ទាប់មកគាត់ត្រូវបានផ្ទេរទៅតំបន់ ១០៧ ដើម្បីធ្វើការនៅក្នុងអង្គភាពពិសេសមួយដើម្បីរែកដី។ នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ ១៩៧៨ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីត្រូវបង្ខំចិត្តរៀបការ ដោយសារគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើការខ្លាំង។ ទីបំផុតគាត់បានទទួលយកបន្ទាប់ពីសួរថាតើគាត់អាចរៀបការជាមួយនារីដែលគាត់បានភ្ជាប់ពាក្យជាមួយ ប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់គាត់ត្រូវបានខ្មែរក្រហមសម្លាប់។ ប្រធាន​អង្គភាព​បាន​ប្រាប់​ថា ពួកគេ​ជា​កូនប្រុស​ស្រី​របស់​អង្គការ ហើយ​ដោយ​ហេតុផល​នោះ​ពួកគេ​មិន​អាច​បដិសេធ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​បាន​ឡើយ។  ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបាននិយាយថាមនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើសអ្នកដែលពួកគេបានរៀបការប៉ុន្តែមានតែបុរសប៉ុណ្ណោះហើយប្រសិនបើជីវប្រវត្តិរបស់ពួកគេត្រូវគ្នា។ យប់មួយ មេក្រុមបានហៅបុរស ៥០ នាក់ ស្រី ៥០ នាក់។ គូស្វាមីភរិយានីមួយៗត្រូវប្រកាសពាក្យសច្ចាជាផ្លូវការ។ គាត់មិនស្គាល់អនាគតប្រពន្ធរបស់គាត់ទេ។ បន្ទាប់​ពី​ពិធី​នោះ​ពួក​គេ​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​យប់​ពួក​គេ​ត្រូវ​ផ្សំដំណេកបន្ទាប់ពីរៀបការ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនអាច ដោយសារតែពួកគេអស់កម្លាំង ស្គមស្គាំង និងគ្មានអារម្មណ៍ផ្លូវភេទ។ 

គាត់បាននិយាយថា ពួកគេត្រូវតែធ្វើពុតថាពួកគេស្រឡាញ់គ្នាដូចប្តីប្រពន្ធ ហើយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យមើលថាតើពួកគេរួមភេទឬអត់។ លោក​ថា ពិធី​ទាំង​នោះ​ខុស​ពី​ប្រពៃណី ព្រោះ​មិន​បាន​សួរនាំ​ឪពុក​ម្តាយ មិន​នៅ​ក្នុង​ពិធី​មង្គលការ មិន​ស្គាល់​គ្នា ហើយ​គំរាម​សម្លាប់។ សម្រាប់គាត់ វាគឺជារយៈពេលដ៏លំបាកមួយ ដូចជាការរស់នៅក្នុងនរក។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៥ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦
ស៊ូ សុទ្ធាវី

ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤០ នៅ​ភូមិ​កោះ​តាំង ឃុំ​ត្រឡាច ខេត្តតាកែវ។ នាង​ជា​កម្មករ​ស្រែ​ចម្ការ និង​ជា​អ្នក​កែ​ភេទ។

ឪពុកម្តាយរបស់នាងត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងរបប ប៉ុល ពត។ ទោះបីជានាងកើតជាបុរសក៏ដោយ មុនឆ្នាំ ១៩៧៥ នាងបានរស់នៅជាស្ត្រី។ ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម នាង​បាន​ក្លាយ​ជា​គាត់​ព្រោះ​គាត់​ត្រូវ​រៀបការ​ពេល​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ជម្លៀស​ចេញ​ពី​ភ្នំ​សឺនណុល ជា​គុក​អប់រំ​ឡើង​វិញ។ ពេល​ផ្ទេរ​ទៅ​រស់នៅ​ភូមិ​មួយ​ក្នុង​ស្រុក​បន្ទាយ​ស្រី នាង​បាន​ព្យាយាម​បដិសេធ​មិន​រៀប​ការ​ទេ ដោយសារ​ម្តាយ​មាន​សុខភាព​មិនល្អ ហើយ​គ្រួសារ​នាង​មិន​អាច​នៅ​ទីនោះ​សម្រាប់​ពិធី​បាន​ឡើយ ។ គូស្នេហ៍​១០៧​គូ​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ឱ្យ​ចូល​បន្ទប់​ជាមួយ​គ្នា ដោយ​មិន​ដឹង​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើតឡើង ។ ពួកគេត្រូវជ្រើសរើសគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងកន្លែងងងឹត។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបានជជែកជាមួយអនាគតប្រពន្ធ ដើម្បីសុំឱ្យនាងចេះចំណាំក្រមាគ្នាទៅវីញទៅមក។ នាង​បាន​និយាយ​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​បដិសេធ​មិន​រៀប​ការ​ទេ ព្រោះ​វា​ជា​ស្ថានភាព​តានតឹង​ផ្លូវចិត្ត។ មិត្ត​ភក្តិ​កែ​ភេទ​ខ្លះ​សម្រេច​ចិត្ត​សម្លាប់​ខ្លួន ឬ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​ត្រូវ​គេ​បាញ់។ ពិធី​នេះ​មិន​បាន​រៀប​ចំ​តាម​ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​ទេ។ នាង​ក៏​បាន​និយាយ​ផង​ដែរ​អំពី​ទាហាន​ដែល​តាម​ដាន​ពួក​គេ​ដើម្បី​ដឹង​ថា​តើ​ពួក​គេ​ផ្សំដំណេកគ្នាក្រោយរៀបការឬ​អត់។ នាង​និង​ប្រពន្ធ​ត្រូវ​ផឹក​ស្រា​ច្រើន​ទើប​អាច​ធ្វើ​បាន ព្រោះ​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​មិន​ទាក់​ចិត្តនឹង​ស្រីទេ។ ពួកគេ​ត្រូវ​ធ្វើ​សច្ចា​ប្រណិធាន​ចំពោះ​អង្គ​ការ តាំងចិត្ត​រៀប​ការ និង​បង្កើត​កូន ព្រោះ​អង្គការ​តម្រូវ​ឱ្យ​បង្កើន​ចំនួន​ប្រជាជន និង​ការពារ​ប្រទេស។ ក្រោយ​មក​គេ​បញ្ជូន​នាង​ទៅ​ធ្វើ​ការ ហើយ​នាង​មិន​ដែលបានឃើញ​ប្រពន្ធ​កូន​ទៀត​ទេ។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីក៏បាននិយាយអំពីបន្ទប់សម្ភាសន៍ ឧបករណ៍ធ្វើទារុណកម្ម និងការស្រែកដែលនាងបានឮ។ នាង​បាន​រស់​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ៗ​ជា​ច្រើន ដែល​ភាគ​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​គុក។ 

នាង​ថា​នាង​មិន​មាន​អ្វី​ត្រូវ​ប្រាប់​ជន​ជាប់​ចោទ​ថា​ខ្លួន​រង​គ្រោះ​ប៉ុន្មានយ៉ាងម៉េចអោយសម្យនោះ​ទេ​ ព្រោះ​បាត់បង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​គឺ​គ្រួសារ​នាង​ត្រូវ​បង្ខំ​ឱ្យ​រៀបការ នាង​ត្រូវ​គេ​រំលោភ​បំពាន​ផ្លូវ​ភេទ មាន​របួស​រាង​កាយ ភ្នែក​ខ្សោយ ជើង​ស្តាំ​ពិការ​ដោយសារ ច្រវាក់ ជាដើម។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៣ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៤ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦
លោក​ស្រី អ៊ុំ យឿន

ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​បាន​មក​រស់​នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៅ​ក្រុម​៧ នៅ​ភូមិ​តាអុង ឃុំ​តាអង ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥។

ក្រោយ​ការ​ដួល​រលំ​នៃ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ នាង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​មក​នៅ​ស្រុក​ចំការលើ ខេត្ត​កំពង់ចាម។ នាង​បាន​រៀបការ​ក្នុង​របប លន់ នុល ហើយ​មាន​កូន ប៉ុន្តែ​ប្តី​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់​បន្ទាប់​ពី​គាត់​ចូល​បម្រើ​កងទ័ព​បដិវត្តន៍។ នៅដើមឆ្នាំ ១៩៧៨ នាងបានរៀបការជាលើកទី២ នៅពេលដែលនាងមកដល់អង្គភាពលេខ ៧។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបាននិយាយថា នាងត្រូវបានគេគំរាមកំហែង ដោយសារតែនាងមានកូនរួចហើយ ហើយពួកគេបានប្រាប់នាងថា ប្រសិនបើនាងមិនរៀបការទេ ពួកគេនឹងយកគាត់ចេញពីនាង។ ជាងនេះទៅទៀត សាក្សីបានពន្យល់ថា នាងមានបងប្អូនជីដូនមួយមិនព្រមរៀបការ ហើយក៏គេយកទៅសម្លាប់ដោយសាររឿងនោះ។ ដូច្នេះ​ហើយ​នាង​មិន​តវ៉ា​ទេ មាន​១៣​គូ​ត្រូវ​រៀប​ការ​ក្នុង​ពេល​ដំណាល​គ្នា​ជាមួយ​នាង ។ នាង​បាន​រៀបរាប់​ពី​ពិធី​នេះ​ថា ៖ ឪពុកម្តាយ​នាង​មិន​នៅ​ទីនោះ​ទេ ដោយសារ​នាង​មិន​មាន​ពេល​ប្រាប់​ពួកគាត់ គ្មាន​ភ្លេង​ប្រពៃណី ឬ​ការ​រាំ ឬ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត ។ ប្តី​ថ្មី​របស់​នាង​មាន​អាយុ​ច្រើនជាងនាង​២០​ឆ្នាំ ។ នាង​មិន​ចូល​ចិត្ត​គាត់​ទេ ហើយ​ក្នុង​ពេល​យប់​ដំបូង​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ជាមួយ​គ្នា នាង​បាន​បោះ​គាត់​ចេញ។ សកម្មភាព​នេះ​នាំ​ឱ្យ​នាង​ប្រឈមមុខជាមួយប្រធាន​ផ្នែក គឺ​សមមិត្ត ពេញ ។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបានពន្យល់ថា ក្នុងជំនួបជាមួយសមមិត្ត ផាន នេះ គាត់បានចាប់រំលោភនាង ដោយសារតែការមិនស្តាប់បង្គាប់ ទោះបីជាខុសគោលការណ៏សីលធម៌ក៏ដោយ។

សាក្សី​បាន​ប្រាប់​អង្គ​ជំនុំ​ជម្រះ​ថា បន្ទាប់​ពី​រឿង​នេះ នាង​បាន​ផ្សំដំណេក​ជាមួយ​ប្ដី​ដោយ​សារ​ពួក​គេ​ត្រួត​ពិនិត្យ​ដោយ​កង​ជីវពល។ ទី​បំផុត​នាង​មាន​កូន​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ ១៩៧៨ នាង​បាន​និយាយ​ថា ជីវភាព​លំបាក សូម្បី​តែ​នាង​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​នាង​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​លំបាក ហើយ​នាង​មិន​អាច​សម្រាក​បាន​។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៣ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ២២ សីហា ២០១៦
ម៉ី សាវឿន

ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ម៉ី សាវឿន បានរៀបរាប់ពីស្ថានភាពវឹកវរសម្រាប់ទាហានភូមិភាគបូព៌ាពីឆ្នាំ ១៩៧៦ ដល់ឆ្នាំ ១៩៧៨។ មុនពេលដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ម៉ី សាវឿន ត្រូវបានបញ្ជូនទៅខេត្តពោធិសាត់នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងឃុំខ្លួននៅស្រុកមេសាង (ខេត្តព្រៃវែង) ជាកន្លែងដែលគេបង្ខំឱ្យជីកដី។ ដើមបណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន ខណៈ​ក្នុង​ឯកសណ្ឋានជា​យោធា​នៅ​វត្ត​ក្រញូង ហើយ​ឃុំ​ខ្លួន​នៅ​ក្បែរ​នោះ។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​អូស​ពី​ក្រោយ​កង់ វាយ​ដំ និង​សួរ​ចម្លើយ​មុន​នឹង​ត្រូវ​បាន​ដោះលែង។ 

ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបានផ្តល់សក្ខីកម្មថា អ្នកផ្សេងទៀតដែលបានសារភាពក្នុងអំឡុងពេលឃុំខ្លួនត្រូវបានសម្លាប់។ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីត្រូវបានចាប់ខ្លួនម្តងទៀតជាមួយម្តាយនៅខេត្តស្វាយរៀង ប៉ុន្តែបានរត់គេចពីឃុំខ្លួននៅក្នុងពន្ធនាគារ ដោយសារការវាយប្រហារជាមួយវៀតណាមបានផ្ទុះឡើង។

ប្រតិចារឹកសវនាការ​លើ​អង្គសេចក្ដី​នៃ​សំណុំរឿង ០០២/០២ ថ្ងៃទី ១៧ សីហា ឆ្នាំ ២០១៦
លោក ចៅ ឃឹម

ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ជា​ទាហាន​នៅ​ឃុំ​កោះកែវ ស្រុក​ល្វាឯម ខេត្ត​កណ្ដាល។

លោក​ជាប់​នៅ​អង្គភាព​លេខ ១៤៨ ដែល​នៅ​កោះកែវ​នៅ​ពេល​ដែល​តំបន់​នោះ​ត្រូវ​បាន​រំដោះ។ ក្រោយ​មក​គាត់​ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​ខេត្ត​ព្រៃវែង ជា​កន្លែង​ដែល​គាត់​បាន​សាងសង់​ប្រឡាយ ប្រព័ន្ធ​ទំនប់ និង​ផ្លូវ ហើយ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ។ លោក​ថា សោ ភីម ជា​លេខា​ភូមិភាគ​នៅ​ពេល​នោះ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​មាន​ការ​បះបោរ​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា ហើយ​ប្រាប់​កង​កម្លាំង​ឲ្យ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ទាហាន​ភូមិភាគ​និរតី។ យន្តហោះទម្លាក់ខិត្តប័ណ្ណដែល "លើកទឹកចិត្តប្រជាជន និងកងកម្លាំងទាំងអស់ ព្រមទាំងមន្ត្រីរាជការនៅតំបន់បូព៌ា ឱ្យចុះចាញ់ជាមួយកងកម្លាំងខាងលិច និងនិរតី"។ ខិត្តប័ណ្ណ​នោះ​បាន​សរសេរ​ថា ពួកគេ​មិន​«​ក្បត់​ជាតិ​»​ទេ មាន​តែ​មេដឹកនាំ​ដូចជា សោ ភីម និង​ភរិយា​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ក្បត់​ប្រទេស។ គាត់បានភៀសខ្លួនចេញពីសមរភូមិ ហើយត្រូវបានចាប់ខ្លួន ដោយគេចផុតពីការប្រហារជីវិត មុនពេលបញ្ជូនទៅខេត្តព្រៃវែង ដែលគាត់ត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យទៅអង្គភាពចល័ត។ វានៅទីនេះហើយដែលគាត់ត្រូវបានគេប្រាប់ថាអង្គការតម្រូវឱ្យពួកគេរៀបការ។

គាត់​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​នារី​ម្នាក់​ដែល​គាត់​មិន​ស្គាល់​ជាមួយ​គូ​ស្វាមី​ភរិយា​ហុកសិប​គូ​ផ្សេង​ទៀត។ ពួកគេត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយកងជីវពល ដើម្បីធានាថាអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបានផ្សំដំណេក។

ប្រតិចារឹកសវនាការ​លើ​អង្គសេចក្ដី​នៃ​សំណុំរឿង ០០២/០២ ថ្ងៃទី ១៥ សីហា ឆ្នាំ ២០១៦
លោក យន់ ប៊ីន

លោក យន់ ប៊ីន កើតនៅឆ្នាំ ១៩៥៥។ លោកត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យទៅរស់នៅកោះអូទន់សេង នៅពេលខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាច។ នៅទីនេះ គាត់ត្រូវបានគេចាត់តាំងឱ្យសាងសង់ប្រឡាយ និងទំនប់ ឈូសឆាយព្រៃ និងស្ទូងស្រូវ។

នៅថ្ងៃទី ២៥ ឧសភា ១៩៧៨ គាត់ត្រូវបានគេហៅឱ្យទៅសិក្សាជាមួយយុវជនប្រាំបួននាក់ផ្សេងទៀតមកពីស្រុកមួយចំនួន។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចង​នឹង​ខ្សែ ហើយ​យក​តាម​រថយន្ត​ទៅ​កន្លែង​ប្រហារ​ជីវិត។ សរុប​មាន​៤០​នាក់ ក្នុង​នោះ​មាន​ស្ត្រី​៤​នាក់ ។ គាត់​ត្រូវ​គេ​វាយ​នឹង​ពូថៅ​រហូត​សន្លប់ ហើយ​បោះ​ចូល​ក្នុង​អណ្ដូង។ ពេល​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង​វិញ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​គ្រប​ដោយ​សាកសព​បួន ឬ​ប្រាំ។​ អ្នក​ដែល​មិន​ទាន់​ស្លាប់​ស្រែក​ឡើង។ ទាហាន​បាន​គប់​គ្រាប់បែក​ដៃ​ចូល​ក្នុង​អណ្តូង​រហូត​ដល់​ស្ងាត់​ឈឹង។ លោក យន់ បាន​បួងសួងដល់ព្រលឹង​អ្នក​ស្លាប់ដែល​បាន​​ជួយ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ផុតពីការស្លាប់ ហើយក៏គេចខ្លួនចេញពី​អណ្ដូង។ លោក​បាន​សន្យា​ថា​នឹង​រក​យុត្តិធម៌​ជូន​ពួក​គេ។ គាត់​បាន​ដោះ​ខ្លួន​គាត់​ចេញ​ពី​ខ្សែ​ដែល​ចង​ក​ដៃ​រួច​រត់​គេច​ខ្លួន។ គាត់​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ភូមិ​ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ធំ ដោយ​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។ 

ក្រោយមកគាត់បានភៀសខ្លួនជាមួយឪពុករបស់គាត់ទៅព្រៃ នៅពេលដែលប្រជាជនត្រូវបានបណ្តេញចេញពីភូមិនៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ។ ឪពុករបស់គាត់បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើយបានទទួលមរណភាព។

ប្រតិចារឹកសវនាការ​លើ​អង្គសេចក្ដី​នៃ​សំណុំរឿង ០០២/០២ ថ្ងៃទី ១៥ សីហា ឆ្នាំ ២០១៦
លោក​ស្រី កាន់ សុន្ទរ៉ា

អ្នកស្រី កាន់ សុន្ទរ៉ា កើតនៅឆ្នាំ ១៩៥២។ គាត់បាននិយាយថា នៅថ្ងៃទី ១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ គាត់ និងក្រុមគ្រួសារត្រូវបានប្រាប់ឱ្យចាកចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញ។

ពួកគេ​បាន​ចាកចេញ​ពី​ព្រឹក​ដោយ​ធ្វើដំណើរ​ដោយ​ថ្មើរជើង​ឆ្ពោះទៅ​ខេត្តកណ្តាល​។ នៅពេលនោះនាងមានផ្ទៃពោះជិតប្រាំបួនខែ។ នាងបានសម្រាលកូនរបស់នាង ដោយមានជំនួយពីបងស្រី និងឆ្មបរបស់នាង ដែលមានអាយុប្រហែលដប់ពីរឆ្នាំ។ នាង​មិន​បាន​ទទួល​ថ្នាំ​អ្វី​ទេ ហើយ​ដើម្បី​មាន​អាហារ​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ទឹកដោះ នាង​បាន​ចម្អិន​ស្លឹក​ជាមួយ​អំបិល។ នៅខែមិថុនាឆ្នាំ ១៩៧៧ កូនប្រុសរបស់គាត់បានស្លាប់នៅអាយុ ២ ឆ្នាំដោយសារតែគាត់ស្លេកស្លាំងខ្លាំង។កូន​ស្រី​របស់​គាត់​ដែល​មាន​អាយុ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​នៅ​ពេល​នោះ​បាន​កើត​ជំងឺ​រាគ​ហើយ​បាន​ស្លាប់​នៅ​ខែ​ធ្នូ​ឆ្នាំ​ដដែល។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ បុរស និងស្ត្រីត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា ហើយដាក់នៅក្នុងអង្គភាពចល័តមួយ។ រៀងរាល់ដប់ថ្ងៃ ពួកគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ប្ដី​របស់​នាង​មិន​អាច​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ដើម្បី​មើល​កូន​មុន​ពេល​ពួក​គេ​ស្លាប់។ នាង​បាន​ទៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ប្តី​របស់​នាង ដែល​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ថា ប្តី​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​បាត់ ។ 

នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ នាងបានទទួលព័ត៌មានថា បងប្រុសរបស់នាងត្រូវបានសម្លាប់នៅស-២១។ នាង​បាន​ឃើញ​រូបថត​បង​ប្រុស​និង​បង​ថ្លៃ​ស្រី​របស់​នាង​នៅ​ស-២១ ប៉ុន្តែ​រក​មិន​ឃើញ​កូន​ចិញ្ចឹម​ទាំង​ពីរ​របស់​ពួក​គេ​ទេ។

ប្រតិចារឹកសវនាការ​លើ​អង្គសេចក្ដី​នៃ​សំណុំរឿង ០០២/០២ ថ្ងៃទី ១៥ សីហា ឆ្នាំ ២០១៦
អ្នក​ស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី

រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី  កើតនៅថ្ងៃទី 20 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1938 នាងរស់នៅទីក្រុងប៉ារីស មានកូនបីនាក់។

នៅឆ្នាំ១៩៧៥ អ្នកស្រី និងស្វាមីបានចាកចេញពីទីក្រុងប៉ារីស ជាកន្លែងដែលគាត់បានបញ្ចប់ថ្នាក់បណ្ឌិតផ្នែកអាកាសចរណ៍ ហើយកំពុងធ្វើការឱ្យក្រុមហ៊ុន Air France និង Air Cambodge ត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញ ដោយសារយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយដែលរៀបចំឡើងដោយ អៀង សារី លើកទឹកចិត្តជនបរទេសឱ្យត្រឡប់មកជួយកសាងប្រទេសកម្ពុជាឡើងវិញ។ ពេលមកដល់អាកាសយានដ្ឋានក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញជាមួយកូនស្រីពៅរបស់នាង នាង និងស្វាមីភ្ញាក់ផ្អើល ដែលមិនមានក្រុមគ្រួសារណាមកសួរសុខទុក្ខពួកគេ។ បើតាម​អ្នកស្រី រស់ ខណៈ​ពួកគេ​កំពុង​បើក​បរ​តាម​ផ្លូវ​មាន​សភាព​ស្ងាត់​គួរឱ្យ​សង្ស័យ ហើយ​អ្នកស្រី និង​ប្តី​មានការ​ព្រួយបារម្ភ​។ នៅការិយាល័យកណ្តាល នាងបានជួបបុរសចំណាស់ពីរនាក់ ដែលនាងស្គាល់ពីរបីខែមុនពេលពួកគេត្រឡប់មកកម្ពុជា។ ពួកគេស្លេកស្លាំង ហើយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាក។ នាង​បាន​ឃើញ​ប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​ដែល​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ប្រាំមួយ​ឬ​ប្រាំពីរ​ខែ​មុន​នាង។ បងស្រីរបស់នាងក៏មិនបានឃើញឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេដែរ។ អ្នកស្រី រស់ បាន​និយាយ​ថា ស្ថានភាព​រាង​កាយ​របស់​គ្រួសារ​អ្នកស្រី​កាន់​តែ​អាក្រក់​ទៅៗ ដោយសារ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទីតាំង​ច្រើន​ដង​ដោយ​អង្គការ​។ នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៧៦ ប្តីរបស់នាងបានមកប្រាប់នាងថាគាត់ត្រូវបានតែងតាំងជាកាតព្វកិច្ចពិសេសមួយ។ គាត់​ប្រាប់​នាង​ថា​កុំ​បារម្ភ ខំ​ប្រឹង​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង និង​កូន​ស្រី​ ហើយពួកគេនឹងបានជួបគ្នា​ម្ដង​ទៀត។ នាង​និង​កូន​ស្រី​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ព្រួយ​បារម្ភ​ជា​ខ្លាំង​ព្រោះ​នាង​កំពុង​ផ្លាស់​ទី​ឆ្ងាយ​ពី​ប្តី។ នាង​មិន​បោះបង់​ក្តី​សង្ឃឹម​ថា​ពួក​គេ​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​វិញ​ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ៗ​នេះ ។ នាង​ត្រូវ​បាន​អង្គកា​ប្រាប់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា​នឹង​មាន​ករណី​នេះ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ នាងបានបោះបង់ក្តីសង្ឃឹម។ បន្ទាប់ពីរំដោះទីក្រុងភ្នំពេញ នាងបានទៅសារមន្ទីរប្រល័យពូជសាសន៍ទួលស្លែង ហើយនៅទីនោះនាងបានរកឃើញរូបថតប្តីរបស់នាងក្នុងចំណោមអ្នកទោស។ នាង​បាន​ដឹង​ថា​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់ ហើយ​មិន​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​ពី​ការ​ឈឺចាប់ និង​ទារុណកម្ម​ដែល​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​គាត់​មុន​ពេល​គាត់​ស្លាប់។ 

នាង​ចង់​យំ​ស្ទើរ​សន្លប់ ប៉ុន្តែ​មាន​សំឡេង​មួយ​ប្រាប់​ថា នាង​ត្រូវ​តែ​រឹង​មាំ។ ក្រោយ​ពី​ចំណុច​នោះ នាង​បាន​ដឹង​ថា​នាង​មិន​អាច​ចិញ្ចឹម​កូន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​បែប​នេះ​បាន​ទេ។ នាង​បាន​លក់​របស់​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​នាង​មាន ហើយ​ផ្លាស់​ទៅ​ប្រទេស​បារាំង​វិញ។ នាងមិនដែលរកឃើញជោគវាសនារបស់ឪពុកម្តាយនាងទេ។

ប្រ​តិ​ចារឹក​សវនាការ​លើ​អង្គ​សេច​ក្ដី​នៃ​សំណុំ​រឿង ០០២/០២ ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៦
លោក ឆែ ហ៊ាប

ឆែ ហ៊ាប កើតថ្ងៃទី ០១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៦១។ មុនពេលដួលរលំទីក្រុងភ្នំពេញ គាត់រស់នៅស្រុកកំពង់ធំជាមួយគ្រួសារ។

បងប្រុសរបស់គាត់ដែលជាទាហានខ្មែរក្រហមបាននាំគាត់ និងបងប្អូនមួយចំនួនទៅរស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ បងប្រុសរបស់គាត់គឺជាផ្នែកមួយនៃអង្គភាពដឹកជញ្ជូន។ ពេល​មួយ​គាត់​ទៅ​លេង​បង​ប្រុស​គាត់​មិន​នៅ ហើយ​មាន​អ្នក​ចង្អុល​ទៅ លោក ឆែ ហើយ​និយាយ​ថា​គាត់​ជា​បង​ប្រុស​ជនក្បត់។ បន្ទាប់ពីរឿងនេះ លោក ឆែ បានព្យាយាមលាក់ជីវប្រវត្តិរបស់គាត់ដោយសារតែបងប្រុសរបស់គាត់ត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាជាជនក្បត់។ នៅ​ពេល​គាត់​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ ក៏​មិន​ត្រូវបាន​អនុញ្ញាត​ដែរ ។ ក្រោយ​សង្គ្រាម​ទើប​ដឹង​ថា​ប្អូន​ប្រុស​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​គុក​ទួលស្លែង។ ប្រពន្ធ​របស់​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​មិន​ដែល​ប្រាប់​ពី​រឿង​នេះ​ទេ ហើយ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ក្រោយ​គាត់​បាត់ខ្លួន គាត់​និង​កូន​ត្រូវ​បាន​គេ​នាំ​ទៅ​វត្ត។ នាងនៅតែដដែល។ ដើម​បណ្ដឹង​រដ្ឋប្បវេណី​បាន​និយាយ​ថា បងប្អូន​បង្កើត​របស់​គាត់​ចំនួន ៥ នាក់​បាន​បាត់​ខ្លួន​​ ហើយក៏បាត់ដំណឹងរហូត។

គាត់​បាន​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម​នៅ​តុលាការ​ដោយ​សារ​បង​ប្រុស​របស់​គាត់​បាន​ពលី​ច្រើន​ក្នុង​ការ​តស៊ូ​នឹង​របប។ បងប្អូនរបស់គាត់បានគាំទ្រខ្មែរក្រហម ចូលរួមជាមួយរបបនេះ ហើយបានទុកឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេនៅពីក្រោយ តែពួកគេទាំងអស់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងមិនត្រឡប់មកវិញ។ បើ​តាម​លោក ឆែ មាន​បងប្អូន​បង្កើត​តែ​បី​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នៅ​រស់រានមានជីវិត។ គ្រួសារ​នេះ​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ធ្វើ​ពិធី​សម្រាប់​បងប្អូន​បង្កើត​របស់​គាត់​ទេ។ ពួកគេយំរាល់ពេលដែលគិតដល់ការបាត់បង់នោះ។

ប្រ​តិ​ចារឹក​សវនាការ​លើ​អង្គ​សេច​ក្ដី​នៃ​សំណុំ​រឿង ០០២/០២ ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៦

Pagination