អូន ផល្លី
រហ្សនាម: TCCP-2
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០១
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ និងតួនាទី
លោក អូន ផល្លី បានកើតនិងរស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញរហូតដល់ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥
1
។
ការជម្លៀសចេញពីក្រុងភ្នំពេញក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ និងផលវិបាកបន្ទាប់ការជម្លៀស
លោក អូន ផល្លី បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ គាត់បានឃើញទាហានស្លៀកពាក់ខ្មៅ និងបូក្រហម ចូលមកទីក្រុងភ្នំពេញ
2
។ ទាហានខ្មែរក្រហមបានឡើងទៅលើជាន់ទី៣ នៃអគារដែលលោក អូន ផល្លី ស្នាក់នៅ ហើយបានភ្ជង់កាំភ្លើងដាក់សមាជិកគ្រួសាររបស់គាត់ ហើយបញ្ជាឱ្យពួកគេចាកចេញ
3
។
ខ្មែរក្រហមបានប្រកាសប្រាប់ប្រជាជនថា នេះជាការជម្លៀសជាបណ្ដោះអាសន្នទេ ហើយពួកគេត្រូវជម្លៀសតែបីថ្ងៃ ឬលើសនេះបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មកពួកគេអាចវិលត្រឡប់មកវិញបាន
4
។ ប្រជាជនដែលមិនគោរពតាមបញ្ជានឹងត្រូវបាញ់សម្លាប់
5
។
ទាហានខ្មែរក្រហមបានបង្ខំសមាជិកគ្រួសាររបស់គាត់ ឲ្យចេញពីជាន់ទីបីនៃអគាររបស់ពួកគេដោយភ្ជង់នឹងកាំភ្លើង
6
។ លោក អូន ផល្លី និងក្រុមគ្រួសារត្រូវបានជម្លៀសចេញពីភ្នំពេញនៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ហើយបានធ្វើដំណើរ ១៥ ថ្ងៃ ទៅកាន់ខេត្តព្រៃវែង
7
។ ក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរនោះ លោក អូន ផល្លី បាន រំឮកថា បានឃើញសាកសពបន្សល់ទុកនៅលើផ្លូវ
8
ដែលអាចជាអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជា
9
។ ទាំងក្មេងទាំងចាស់ ជួបប្រទះការលំបាកក្នុងការដើរផ្លូវឆ្ងាយ ដោយសារតែអស់កម្លាំង និងកង្វះអាហារ
10
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ដោយផ្អែកលើភ័ស្តុតាងរបស់លោក អូន ផល្លី ក្នុងចំណោមអ្នកផ្សេងទៀត បានសន្និដ្ឋានថា ខ្មែរក្រហម បន្ទាប់ពីបានផ្តួលរំលំរបបមុនដោយកម្លាំងយោធា បានគ្រប់គ្រងប្រទេសទាំងស្រុងនៅពេលនោះ បានប្រាប់ គំរាមកំហែង ឬបញ្ជាឱ្យប្រជាជនផ្លាស់ទីលំនៅចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ដូច្នេះប្រជាជនមិនមានជម្រើសពិតប្រាកដ ថាតើត្រូវអនុវត្តតាម ឬមិនអនុវត្តតាមនោះទេ
11
។
ការស្លាប់សមាជិកគ្រួសារលោក អូន ផល្លី
យោងតាមលោក អូន ផល្លី ប្រហែលជា ១០ ថ្ងៃ បន្ទាប់ពីគ្រួសារគាត់មកដល់ភូមិព្រែកព្នៅ ឃុំព្រែកព្នៅ ស្រុកពារាំង ខេត្តព្រៃវែង ឪពុករបស់គាត់ត្រូវបានកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមហៅទៅរៀនសូត្រ ហើយមិនបានត្រលប់មកវិញទេ
12
។ ម្តាយរបស់គាត់ បានណែនាំលោក អូន ផល្លី ឲ្យរស់នៅជាមួយជីដូនរបស់គាត់នៅក្នុងភូមិជិតនោះ ហើយក្រោយមក គាត់បានដំណឹងថា ម្តាយគាត់ និងបងប្អូនគាត់ត្រូវបានយកទៅសម្លាប់អស់ហើយ
13
។
ប្រហែលជានៅចុងឆ្នាំ១៩៧៦ ឬចុងឆ្នាំ១៩៧៧ ជីដូនរបស់គាត់ ចៅរបស់គាត់ម្នាក់ទៀត និងគាត់ត្រូវបានជម្លៀសតាមទូកទៅភ្នំពេញ។ ពួកគេស្នាក់នៅទីនោះមួយយប់ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ពួកគេត្រូវបង្ខំឲ្យជិះរថភ្លើងឆ្ពោះទៅស្រុកមោងឬស្សី ក្នុងខេត្តបាត់ដំបង
14
។ ពួកគេត្រូវបញ្ជូនទៅធ្វើការនៅក្នុងសហករណ៍
15
។
ជីដូនរបស់គាត់ និងចៅរបស់គាត់ ត្រូវគេបង្ខំឲ្យធ្វើការយ៉ាងលំបាក ដោយគ្មានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់
16
ហើយជាលទ្ធផល ចៅនោះក៏ស្លាប់ដោយអត់អាហារ ហើយជីដូនក៏ស្លាប់នៅពេលចៅរបស់គាត់ស្លាប់
17
។ គាត់បានក្លាយជា “ក្មេងកំព្រា” ហើយត្រូវបានបញ្ជូនទៅរស់នៅក្នុងកងកុមារនៅសហករណ៍នៅភ្នំត្រជាក់ចិត្ត
18
។
ការរស់នៅក្នុងកងកុមារនៅភ្នំត្រជាក់ចិត្ត
យោងតាមដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី គាត់ត្រូវគេបង្ខំឲ្យធ្វើការយ៉ាងលំបាកក្នុងកងកុមារ ដោយមិនមានអាហារគ្រប់គ្រាន់
19
។ គាត់និងក្មេងៗផ្សេងទៀត ត្រូវគេបង្ខំឲ្យដើររកស្លឹកឈើយកមកធ្វើជី ហើយត្រូវគេវាយដំ
20
។ កម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមបានឃ្លាំមើលគាត់ជាប្រចាំ ខណៈដែលគាត់កំពុងធ្វើការនៅតាមការដ្ឋានក្នុងកងចល័ត
21
។ គាត់រស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្លាចថាគាត់នឹងត្រូវគេយកទៅសម្លាប់
22
។ គាត់ត្រូវទាហានខ្មែរក្រហមវាយធ្វើបាប ហើយពួកគេក៏បង្ខំក្មេងៗឲ្យវាយគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ
23
។
កុមារខ្លះដែលបានផ្លាស់ទៅកងកុមារ ក្រោយមកបានព្យាយាមត្រឡប់ទៅសហករណ៍ដើមរបស់ពួកគេវិញ
24
។ លោក អូន ផល្លី បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា ក្មេងៗដែលប៉ុនប៉ងរត់គេចខ្លួន ត្រូវបានក្រុមឈ្លបដេញតាមចាប់
25
។ គាត់បានឮសម្រែករបស់ពួកគេបន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវចាប់បាន ទោះបីជាគាត់មិនបានដឹងពីជោគវាសនារបស់ពួកគេក៏ដោយ
26
។ ខ្លួនគាត់ផ្ទាល់បានសុំប្រធានកងត្រឡប់ទៅខណ្ឌព្រែកព្នៅវិញ ប៉ុន្តែសំណើរបស់គាត់ត្រូវបានបដិសេធ
27
។ ដើមបណ្ដឹងរដ្ឋប្បវេណីបានបញ្ជាក់ថា គាត់ព្យាយាមរត់គេចខ្លួន ហើយត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហមចាប់បាន ហើយបង្ខំឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ
28
។ បន្ទាប់ពីការប៉ុនប៉ងលើកទីពីរ គាត់ត្រូវបានអ្នកយាមប្រទះឃើញ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបន្តរត់ ហើយវង្វេងនៅក្នុងព្រៃដ៏ធំ
29
។ សំណាងល្អ គាត់បានជួបកុមារម្នាក់ទៀត ហើយអាចរកផ្លូវត្រឡប់មកកាន់ភូមិរបស់គាត់វិញ
30
។
សេចក្តីថ្លែងទុក្ខ
ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបានរំឮកពីទុក្ខលំបាករបស់គាត់ ដោយរៀបរាប់ពីការស្លាប់របស់គ្រួសារគាត់ និងការឈឺចាប់ជាបន្តបន្ទាប់របស់គាត់ក្នុងនាមជាក្មេងកំព្រាថា៖
“[...] ពួកខ្មែរក្រហមបានយកគាត់ទៅសម្លាប់ចោលអស់ហើយ ទាំងម្ដាយទាំងបងប្អូនខ្ញុំនោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយពេលនោះខ្ញុំឮរន្ធត់ចិត្តណាស់ ស្ទើរតែរត់ទៅដល់ទីនោះភ្លាម។ ហើយក្រោយមកទោះជាជីដូនខ្ញុំខំនិយាយលួងលោម អង្វរកចិត្តដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំហ្នឹង គឺថាពិបាកក្នុងចិត្ត ក្នុងអារម្មណ៍ ខ្ញុំក៏មិនអាចទប់នូវការដែលខ្ញុំក្ដុកក្ដួលនៅតែនឹកឃើញ នៅតែយំ ដោយសារតែនៅភាពឯកោតែម្នាក់ឯងនេះ។ សូមអរគុណ”
31
។
“[...] ព្រោះតែហេតុនេះហើយបានជាចៅរបស់គាត់ស្លាប់ដោយអត់អាហារ នៅពេលនោះហើយជីដូនរបស់ខ្ញុំក៏ស្លាប់ភ្លាមៗតាមចៅគាត់នៅចំពោះមុខខ្ញុំផ្ទាល់តែ ម្ដង។ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំគ្មានសាច់ញាតិអ្វីទាំងអស់ ក្លាយទៅជាក្មេងកំព្រាអស់ឪពុកម្ដាយ អស់បងអស់ប្អូន ហើយត្រូវគេបង្ខំឲ្យធ្វើការក្នុងកងកុមារដោយមិនមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់។ លើសពីនេះទៀតពួកវាបានវាយដំ និងប្រើឲ្យកុមារវាយគ្នាឯងទៅវិញទៅមកថែមទៀតផង។ ខ្ញុំមានការឈឺចាប់គ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ ដោយសារតែខ្មែរក្រហមបានបំបែកខ្ញុំពីឪពុកម្ដាយ បងប្អូន ឲ្យទៅរស់នៅតែលតោលគ្មានទីពឹង ខ្ញុំមានការឈឺចាប់ដោយមិនអាចគណនាបាន”
32
។
លោក អូន ផល្លី បានធ្វើសេចក្តីថ្លែងទៅកាន់អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ក្នុងពេលសវនាការក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ ថា៖
“[...] ដោយសារក្រោយពីរបបនេះមានតែខ្ញុំតែម្នាក់គត់ដែលនៅរស់រានមានជីវិត។ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សខុសគេ រស់នៅដោយគ្មានសាច់ញាតិ ក្រោយមកដោយសារតែរបបដ៏អាក្រក់នោះ
33
។ [...] ជាចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំសំណូមពរសូមឲ្យតុលាការជួយស្វែងរកយុត្តិធម៌ចំពោះអ្នកដែលបាន បាត់បង់ជីវិតក្នុងរបបនេះ។ ជាពិសេសគឺគ្រួសាររបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ និងស្វែងរកយុត្តិធម៌សម្រាប់អ្នកដែលរស់រានមានជីវិតដូចជារូបខ្ញុំ និងប្រជាជនកម្ពុជាទូទាំងប្រទេស” ។
វីដេអូ
