ចាន់ សុជាតិ
រហ្សនាម: TCCP-7
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០១
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ និងតួនាទី
អ្នកស្រី ចាន់ សុភាព ហៅ ចាន់ សុជាតិ ដែលគ្រួសាររបស់គាត់ត្រូវបង្ខំឲ្យជម្លៀសចេញពីក្រុងភ្នំពេញ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ បានផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
1
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ នៅក្នុងការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្លួនស្តីពីលក្ខខណ្ឌនៃការជម្លៀសដោយបង្ខំ និងការសម្លាប់។
ការជម្លៀសពីភ្នំពេញ
អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ បានលើកឡើងថា គ្រួសារគាត់ត្រូវគេភ្ជុងកាំភ្លើងបង្ខំឲ្យចេញពីផ្ទះ
2
។ គាត់បានឮខ្មែរក្រហមនិយាយថា វាជាការជម្លៀសបណ្តោះអាសន្នទេ
3
ដោយសារអាចមានការវាយប្រហារដោយអាមេរិកក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខ
4
និងដើម្បី “បោសសម្អាតខ្មាំង”
5
។
ការជម្លៀសនេះរួមមានទាំងអ្នកជំងឺព្យួរសេរ៉ូមនៅដៃ
6
។ ប្អូនស្រីរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ តស៊ូធ្វើដំណើរក្នុងចំណោមមនុស្សច្រើន
7
។ គាត់ឃើញមនុស្សស្លាប់តាមផ្លូវ
8
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ផ្អែកលើសក្ខីកម្មខាងលើក្នុងការសន្និដ្ឋានអំពីការកំណត់លក្ខខណ្ឌនៃការជម្លៀស
9
។ អង្គជំនុំជម្រះផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា មនុស្សជាច្រើនមកពីទីក្រុងបានផ្លាស់ទីលំនៅទៅកាន់ទីជនបទ
10
។ ទោះជាយ៉ាងណា អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានចោទសួរទៅលើការពឹងផ្អែករបស់អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងលើការអះអាងទាំងពីរនេះ។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានសន្និដ្ឋានថា សក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ ចំពោះមនុស្សស្លាប់តាមផ្លូវ “មានលក្ខណៈទូទៅ” និងថា វាមិនច្បាស់ថាតើលក្ខខណ្ឌនៃការជម្លៀសបណ្តាលឲ្យមានការស្លាប់ ឬថាតើ “មនុស្សហេវហត់អស់កម្លាំងដួលសន្លប់”ឬយ៉ាងណា
11
។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូល ក៏បានសន្និដ្ឋានផងដែរថា សក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ គឺជាសក្ខីកម្មមួយក្នុងចំណោមសក្ខីកម្មមួយចំនួនតូចដែលអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងផ្អែកលើ ក្នុងការសន្និដ្ឋានថាអ្នកដែលត្រូវជម្លៀសភាគច្រើនគឺជាអ្នកទីក្រុង “ប្រជាជនថ្មី”
12
ដូច្នេះសន្និដ្ឋានថា មិនមានភ័ស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់បញ្ជាក់លើការអះអាងនេះទេ
13
។
ការផ្លាស់ទីលំនៅប្រជាជនដំណាក់កាលទីពីរ
បន្ទាប់ពីបានជម្លៀសលើកដំបូង គ្រួសាររបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ ស្នាក់នៅកៀនស្វាយ ជាកន្លែងដែលបងប្អូនបង្កើតគាត់ម្នាក់បានស្លាប់ដោយសារអត់អាហារ
14
។ ប្រាំមួយខែក្រោយមក
15
គាត់ និង “រាប់រយគ្រួសារ” បានឡើងទូក
16
។ អង្គការអះអាងថា អ្នកដែលត្រូវបានជម្លៀសចេញពីទីក្រុង ពេលនេះអាច ត្រឡប់ទៅទីក្រុងវិញបានហើយ
17
។ អ្នកផ្សេងទៀតបានទទួលការពន្យល់ផ្សេងពីនេះ
18
។
មនុស្សជាច្រើនសប្បាយចិត្ត ដោយជឿថា ពួកគេកំពុងត្រឡប់ទៅវិញ
19
ប៉ុន្តែនៅពេលមើលពីទូកទៅឃើញទីក្រុងភ្នំពេញ អ្នកដំណើរម្នាក់ត្រូវបាញ់សម្លាប់ បន្ទាប់ពីស្រែកថា “ជយោ!”
20
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ផ្អែកលើភ័ស្តុតាងនេះ ក្នុងការកំណត់លក្ខខណ្ឌនៃការជម្លៀស
21
និងក្នុងការសន្និដ្ឋានអំពីការសម្លាប់រង្គាល
22
។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលរកឃើញថា វាជាការសន្និដ្ឋានសមហេតុផលអំពីឧក្រិដ្ឋកម្ម ត្រង់ចំណុចដែលអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងផ្អែកលើសក្ខីកម្មអ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ អំពីការសម្លាប់ប្រជាជនដែលទាហានខ្មែរក្រហមជម្លៀស
23
ប៉ុន្តែវាមិនគ្រប់គ្រាន់ដល់កម្រិតបង្ហាញការសម្លាប់រង្គាលបានទេ
24
។
ទូកបានចតនៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ជាកន្លែងដែលប្រជាជនទទួលបានតែអង្ករមួយកំប៉ុងសម្រាប់គ្នាបីនាក់
25
។ បន្ទាប់មក យោធាប្រដាប់អាវុធបង្ខំឲ្យមនុស្សឡើងជិះរថភ្លើង
26
ជិះលាយឡំជាមួយសត្វ
27
។ នៅតាមផ្លូវធ្វើដំណើរនោះ អ្នកដំណើរខ្វះទឹក ដោយទទួលបានតែបាយនៅចំណតមួយប៉ុណ្ណោះ
28
។ ចុងបញ្ចប់ អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ និងអ្នកផ្សេងទៀតត្រូវគេបង្ខំឲ្យដើរទៅព្រៃទទឹង ក្នុងខេត្តពោធិ៍សាត់
29
។
សហករណ៍ និងរឿងរ៉ាវក្រោយមក
អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ ហៅព្រៃទទឹងថាជា “ឋាននរក”
30
។ នៅទីនោះ គាត់និងអ្នកផ្សេងទៀតត្រូវកាប់ឆ្ការព្រៃ និងសង់ផ្ទះដោយខ្លួនឯង
31
។ ដំបូងឡើយ ហូបតែរុក្ខជាតិព្រៃទេ ហើយបណ្តាលឲ្យពួកគេឈឺ។ គាត់ប៉ាន់ស្មានថា មានសមាជិកគ្រួសារចំនួនប្រាំមួយ ឬប្រាំពីរនាក់ បានស្លាប់ក្នុងមួយសប្តាហ៍
32
។
កងរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ ទទួលបានតែ “បបររាវៗ” ហូបប៉ុណ្ណោះ
33
។ ការងារលំបាករួមផ្សំគ្នានឹងអាហារតិចធ្វើឲ្យគាត់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ
34
។ ហូប “កន្ទក់សុទ្ធតែខ្មូត” ធ្វើឲ្យគ្រួសារ “ស្គមស្គាំង”
35
។ គាត់លើកឡើងថា “ប្អូនខ្ញុំហូបបាយអត់ឆ្អែតយប់ឡើងដេកអង្គុយត្រមោង”
36
។ ប្អូនស្រីម្នាក់បានស្រែកយំសុំបាយរហូតដាច់ខ្យល់ស្លាប់
37
។ “ពួកយើងអត់បាយ” និងគេធ្វើបាប “ដូចសត្វ”
38
។ ចុងបញ្ចប់ សមាជិកទាំង ១៥នាក់ ក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់បានស្លាប់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម
39
។ គាត់ត្រូវលួចអាហារដើម្បីរស់
40
។ គេវាយដំគាត់ ឬគំរាមកំហែងគាត់ថាគាត់ជាខ្មាំងប្រសិនបើគាត់ធ្វើការមិនគ្រប់តាមកំណត់
41
។ គាត់បានឃើញអ្នកធ្វើការជាមួយគាត់ “ត្រូវគេសម្លាប់”
42
។ គាត់អះអាងថា ក្រោយមកគាត់រត់គេចខ្លួន
43
និងបានឃើញ នួន ជា ដោយចៃដន្យ និងឃើញមានអាហារហូបច្រើន
44
។
អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ បានសួរជនជាប់ចោទពីមូលហេតុដែលពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅបែបនេះ
45
និងទាមទារឲ្យមានការសុំទោស
46
។ ខៀវ សំផន បាននិយាយថា គាត់មិនមែនជាមេដឹកនាំទេ ប៉ុន្តែគាត់សុំទោស
47
។ នួន ជា និយាយថា ខ្មែរក្រហមចង់ “ប្រមូល...កម្លាំងសមូហភាព” ដើម្បីការពារការឈ្លានពាន និង “រំដោះ” ប្រទេសកម្ពុជា និងថាអ្នកទាំងអស់គ្នា “ត្រូវលះបង់”សម្រាប់បុព្វហេតុនេះ
48
។ គាត់បង្ហាញសមានចិត្តសោកស្តាយចំពោះអ្នកដែលបានស្លាប់ទាំងនោះ
49
។
សក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ចាន់ សុជាតិ បានចូលរួមចំណែកក្នុងសន្និដ្ឋានអំពីការគាំទ្រដល់ការផ្តន្ទាទោសយូរអង្វែងសម្រាប់ការបាត់ខ្លួនដោយបង្ខំ
50
ការធ្វើមនុស្សឃាត
51
អំពើអមនុស្សធម៌ផ្សេងៗទៀត រួមទាំងការផ្លាស់ទីលំនៅដោយបង្ខំ
52
និងការវាយប្រហារលើសេចក្តីថ្ងៃថ្លូររបស់មនុស្ស
53
។
វីដេអូ
