ឈុំ សេង
រហ្សនាម: 2-TCW-828
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
រចនាសម្ព័ន្ធសិទ្ធិអំណាច និងការរាយការណ៍
តាវ៉ាល់ គឺជាមេបញ្ជាការក្តាប់បីវរៈសេនាតូច “លើគេទាំងអស់នៅទំនប់ត្រពាំងថ្ម”
3
។ លោក ឈុំ សេង ទទួលបានការតែងតាំងជាប្រធានកងរយ
4
និងបានរាយការណ៍ទៅ តាខូវ
5
។ លោក ឈុំ សេង បានពន្យល់ថា គាត់ “បានជិតស្និទ្ធជាមួយគាត់ [តាវ៉ាល់] ដែរ ព្រោះគាត់ហៅខ្ញុំទៅប្រើ ដូចជាប្រើទៅណេះទៅណោះអី គឺគាត់ជាអ្នកបញ្ជាខ្ញុំ”
6
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានពិចារណាសក្ខីកម្មនេះ ដោយបានសន្និដ្ឋានថា តាវ៉ាល់ ជាប្រធានតំបន់ ៥ ដែលប្រធានកងចល័តទាំងអស់ដែលធ្វើការនៅការដ្ឋានទំនប់ត្រពាំងថ្មរាយការណ៍ទៅ ហើយថាគាត់ចេញបញ្ជាទៅកាន់ប្រធានកងអនុសេនាធំ និងកងវរៈសេនាតូច ក្នុងអំឡុងពេលអង្គប្រជុំរបស់គាត់
7
។
អត្តចារិតរបស់ តាវ៉ាល់
តាវ៉ាល់ ជា “អ្នកចេះគួរសម” ដែលចេះអាននិងសរសេរ
8
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានទទួលយកសក្ខីកម្មរបស់គាត់ដែលថា តាវ៉ាល់ បានទៅមើលការដ្ឋានមួយខែម្តង ទៅកន្លះខែម្តង
9
និងថាកម្មករទាំងអស់ខិតខំធ្វើការខ្លាំង នៅពេល តាវ៉ាល់ មានវត្តមាននៅការដ្ឋាន
10
។
លោក ឈុំ សេង បានរំលឹកពីហេតុការណ៍មួយនៅពេលដែល តាវ៉ាល់ ក្លែងខ្លួនជាកម្មករ ពាក់មួកស្លឹកត្នោត និងកាន់ដំបង
11
។ គាត់ទៅការដ្ឋានសាងសង់ដើម្បីពិនិត្យមើល ប្រសិនបើអ្នកណាមិនធ្វើការទេ តាវ៉ាល់ វាយពួកគេនឹងដំបងនោះ
12
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានពិចារណាលើសក្ខីកម្មនេះ ដោយបានសន្និដ្ឋានថា គ្រប់គ្នាខ្លាច តាវ៉ាល់
13
។
លក្ខខណ្ឌការងារ
កម្មករមានអាយុចន្លោះពី១៨ ទៅ ៣០ ឆ្នាំ
14
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានពិចារណាសក្ខីកម្មរបស់លោក ឈុំ សេង ថា ក៏មានកុមារផងដែរ ដាក់ក្នុងកងពិសេស ហើយតម្រូវឲ្យកាត់ “ទន្ទ្រានខេត្ត” នៅក្នុងភូមិតាសុខ
15
។
គេកំណត់បរិមាណការងារ បីម៉ែត្រគូប ក្នុងម្នាក់ត្រូវរែកក្នុងមួយថ្ងៃ
16
។ ប្រសិនបើកម្មករមិនអាចធ្វើបានតាមការកំណត់នេះទេ គេកាត់បន្ថយរបបអាហាររបស់កម្មករ
17
។ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការបាន ពេលខ្លះកម្មករត្រូវ “វាយសម្រុក” ពោលគឺ ធ្វើការឥតឈប់ ដោយសម្រាកបន្តិចបន្តួចរហូតទាល់តែការងារចប់
18
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងសន្និដ្ឋានថា បរិមាណការងារកំណត់ពី បីទៅពីរម៉ែក្រគូប
19
និងថាកម្មករត្រូវទណ្ឌកម្មប្រសិនបើកម្មករធ្វើមិនបានគ្រប់បរិមាណកំណត់បាន
20
។
របបអាហារមិនទៀងទាត់ និងមិនគ្រប់គ្រាន់ នៅថ្ងៃធម្មតាកម្មករទទួលបានអង្ករពីរកំប៉ុង
21
។ មានកងពិសេសមួយដែលមានកម្មករអាចធ្វើលើសផែនការកំណត់
22
ហើយពួកគេបានទទួលអង្ករពីពីរទៅបីកំប៉ុង
23
។ ក៏មានកម្មករមួយកងទៀតដែលមានបញ្ហាភ្នែកមើលមិនសូវឃើញ
24
ពួកគេទទួលបានតែអង្ករកន្លះកំប៉ុង ទៅមួយកំប៉ុងប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ
25
។ អាហារត្រូវរុយរោម
26
។ កម្មករផឹកតែទឹកល្អក់ក្នុងពេលសម្រាកញ៉ាំអាហារ ហើយពេលសម្រាកកម្មករគ្មានទឹកផឹកទេ
27
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានសន្និដ្ឋានថា កម្មករខ្វះទឹក និងអាហារ
28
ហើយរបបអាហារប្រែប្រួលអាស្រ័យលើផលិតភាពរបស់កម្មករ
29
និងថាកម្មករជាទូទៅខ្វះអាហារូបត្ថម្ភបណ្តាលឱ្យហើមខ្លួន
30
។
ពេទ្យមិនមានការចេះដឹង ហើយព្យាបាលជំងឺអ្វីក៏ប្រើថ្នាំអាចម៍ទន្សាយ
31
។ យូរៗម្តង គាត់បានឃើញកម្មករដួលដល់ដី
32
។ កម្មករដែលឈឺធ្ងន់ត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យនៅខាងក្នុងវត្តត្រពាំងថ្ម
33
។
ការរៀបចំកម្លាំងពលកម្ម ការគ្រប់គ្រង និងការឃ្លាំមើល
លោក ឈុំ សេង ទទួលការណែនាំឲ្យតាមដានយ៉ាងហោចណាស់កម្មករម្នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយអង្គការចាត់តាំងកម្លាំងឈ្លបពិសេសឲ្យតាមដានកម្មករ
34
ដើម្បីស្វែងរកអតីតទាហាន មន្ត្រីរបប លន់ នល់ បញ្ញវន្ត និងអ្នកណាដែលប្រឆាំងនឹងអង្គការ
35
។ មានសកម្មភាពជាច្រើន ដែលគេចាត់ទុកថាប្រឆាំងនឹងអង្គការ ឧទារណ៍ លួចជជែកគ្នាពេលយប់អំពីការហូបអាហារមិនឆ្អែត និងការងារពិបាក
36
ឬធ្វើពុតជាឈឺ
37
។ លោក ឈុំ សេង បានឮអំពីកងពិសេសសម្រាប់កម្មករដែលខ្ជិលធ្វើការ ត្រូវគេបញ្ជូនទៅអប់រំកសាង
38
។ គេប្រមូលកម្មករទាំងនោះដាក់មួយក្រុម ដើម្បីអង្គការងាយស្រួលតាមដាន
39
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានពិចារណាសក្ខីកម្មនេះ ហើយសន្និដ្ឋានថា កម្មករត្រូវស្ថិតក្រោមការឃ្លាំមើល និងថា មានការរឹតបន្តឹងការពិនិត្យប្រវត្តិរូបបន្ទាប់ពីកម្មាភិបាលភូមិភាគនិរតីបានមកដល់
40
។
នៅឆ្នាំ១៩៧៨
41
លោក ឈុំ សេង បានឃើញ តាវ៉ាល់ សាកល្បងកម្មករចំនួន ១២ នាក់ ដែលអះអាងថាមាន “ជម្ងឺពិការភ្នែក”
42
។ តាវ៉ាល់ បានដុតភ្លើង ហើយឱ្យកម្មករដើរពីលើ។ កម្មករ ១១ នាក់ ដែលគេចពីការដើរលើរងើកភ្លើង ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាបានបន្លំ ហើយត្រូវយកទៅសម្លាប់។ មានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះគឺ ផន ដែលបានជាន់លើងងើកភ្លើងនោះ បានរួចជីវិត
43
។ កម្មករទាំងនោះត្រូវបានកប់នៅបាតទំនប់
44
។ ទោះបីជាគាត់មិនបានឃើញការសម្លាប់ក៏ដោយ ក៏គាត់បានឃើញ និងស្គាល់សាកសពពួកគេនៅបាតរណ្តៅនៅព្រឹកបន្ទាប់ នៅពេលដែលគាត់ និងអង្គភាពរបស់គាត់ត្រូវលុបរណ្តៅសាកសពទាំងនោះ
45
។
ទស្សនកិច្ចរបស់គណៈប្រតិភូ
លោក ឈុំ សេង បានចូលរួមក្នុងពេលសម្ពោធទំនប់
46
និងបានឮថាគណៈប្រតិភូចិនមកទស្សនៈកិច្ច
47
។ តាវ៉ាល់ បានណែនាំថា មានតែអ្នកដែលធាត់ៗប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវឈរជួរខាងមុខស្វាគមន៍គណៈប្រតិភូមិចិន
48
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានសន្និដ្ឋានថា អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានព្យាយាមបិទបាំងស្ថានភាព ដោយណែនាំថាមានតែកម្មករដែលមើលទៅមានសុខភាពល្អប៉ុណ្ណោះ ត្រូវឈរនៅជិតភ្ញៀវគណៈប្រតិភូបរទេស
49
។
ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក បន្ទាប់ពីសម្ពោធរួច កម្មាភិបាលភូមិភាគនិរតីបានមកដល់
50
។
ការបោសសម្អាតកម្មាភិបាលភូមិភាគពាយ័ព្យ
ក្រោយពីកម្មាភិបាលភូមិភាគនិរតីមកដល់ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨ តាវ៉ាល់, តាហាត់ និង តាម៉ោង ដែលជាប្រធានស្រុកនៅតំបន់ ៥ នៃភូមិភាគពាយ័ព្យ ត្រូវគេកោះហៅទៅរៀនសូត្រ
51
។ លោក ឈុំ សេង បានពន្យល់ថា “ពេលអង្គការហៅទៅរៀនសូត្រ គឺពិតជាយកទៅសម្លាប់ចោលហើយ”
52
។ ពួកគេត្រូវបានជំនួសដោយកម្មាភិបាល មកពីភូមិភាគនិរតី
53
ដែលបានរឹតបន្តឹងការតាមដានកម្មាភិបាលភូមិភាគពាយ័ព្យ
54
។
វីដេអូ
