ឯម ភឿង
រហ្សនាម: 2-TCW-954
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
តួនាទី និងសាវតារ
ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បានបួសតាំងពីកុមារ
1
។ នៅពេលដែលផ្តល់សក្ខីកម្ម ព្រះតេជគុណ មានតួនាទីជាព្រះចៅអធិការខេត្តកំពត
2
។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ព្រះអង្គត្រូវបានជម្លៀសចេញពីភ្នំពេញ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថាជាប្រជាជន ១៧ មេសា (“ប្រជាជនថ្មី”)
3
។ នៅឆ្នាំ១៩៧៦ ព្រះអង្គ ត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យសឹក ហើយបញ្ជូនទៅធ្វើការនៅក្រុមយុវជន នៅស្រុកត្រាំកក់
4
។
ការជម្លៀសទីក្រុងភ្នំពេញនៅខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥
មុនឆ្នាំ១៩៧៥ ព្រះសង្ឃនានាមកពីតំបន់ជនបទ បាននិមន្តមកវត្តនៅភ្នំពេញ ដោយសារការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់អាមេរិក
5
ដែលបានបំផ្លាញវត្តមួយចំនួននៅតំបន់ជនបទទាំងនោះ
6
។
នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ “អង្គការ” បានឱ្យ ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ចាកចេញពីភ្នំពេញ មួយអាទិត្យ ហើយព្រះអង្គ អាចយកទៅជាមួយបានតែឆ័ត្រមួយ និងស្បង់ចីវរតែប៉ុណ្ណោះ
7
។ ប៉ុន្តែ នៅពេលនោះ ព្រះអង្គត្រូវនិមន្តដោយថ្មើរជើងរយៈពេលមួយខែ ជាមួយព្រះសង្ឃផ្សេងទៀត និងកូនសិស្សលោក ដើម្បីទៅវត្តអង្គរកា នៅស្រុកកំណើត នៅត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ
8
។ នៅពេលដែលកំពុងធ្វើដំណើរ ព្រះអង្គ មិនបានទទួលរងការធ្វើបាបទេ ប៉ុន្តែ មានការភ័យខ្លាច និងខ្វះចង្ហាន់
9
។ ព្រះសង្ឃខ្លះ បានបាត់ព្រះកាយនៅក្នុងអំឡុងពេលជម្លៀសនេះ
10
។ ព្រះអង្គបានឮថា ព្រះសង្ឃបីអង្គត្រូវបានអង្គការធ្វើទារុណកម្ម និងសម្លាប់ ពីព្រោះថា ព្រះសង្ឃទាំងនោះប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា
11
។
ការបង្ខំឱ្យសឹក
នៅពេលដែលនិមន្តទៅដល់វត្តរកា ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បានជួបគ្រូមួយចំនួនរបស់ព្រះអង្គ និង ព្រះសង្ឃផ្សេងទៀត
12
។ ព្រះសង្ឃភាគច្រើនដែលគង់នៅវត្តនេះ មកពីខេត្តតាកែវ
13
។ ដំបូង គេមិនតម្រូវឱ្យព្រះសង្ឃ ធ្វើការទេ ហើយព្រះសង្ឃត្រូវចម្អិនម្ហូបអាហារខ្លួនឯង និងបេះបន្លែខ្លួនឯង
14
ដែលខុសពីវិន័យព្រះពុទ្ធសាសនា
15
ពីព្រោះថា ព្រះសង្ឃមិនអាចធ្វើកិច្ចការបែបនេះបានទេ
16
។ មួយរយៈក្រោយមក អង្គការបានបញ្ជាឱ្យព្រះសង្ឃសឹក និងធ្វើការ
17
មិនថាព្រះសង្ឃក្មេង ឬចាស់នោះទេ
18
។ មានការប្រជុំមួយនៅវត្តអង្គរកា ដោយក្នុងនោះ ព្រះសង្ឃត្រូវបានបញ្ជាឱ្យធ្វើការឱ្យអង្គការ
19
។ ព្រះសង្ឃទាំងនោះមិនមានជម្រើសផ្សេងទេ
20
។ ប្រសិនបើព្រះសង្ឃមិនព្រមសឹក ត្រូវអត់ចង្ហាន់
21
។ ប្រជាជនមូលដ្ឋាន ដែលបានជួបព្រះសង្ឃ ក៏បានប្រាប់ព្រះសង្ឃថា ព្រះសង្ឃត្រូវតែធ្វើការឱ្យអង្គការ
22
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានពឹងផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ដើម្បីបញ្ជាក់ថា “អ្នកមូលដ្ឋានអាចទៅសួរសុខទុក្ខ ព្រះសង្ឃនៅវត្តអង្គរកាបានមួយរយៈពេលក្រោយថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥”
23
។
នៅឆ្នាំ១៩៧៧ ព្រះសង្ឃទាំងអស់នៅកម្ពុជា ត្រូវបានបង្ខំឱ្យសឹក ដោយគ្មានពិធីអ្វីទេ ប៉ុន្តែ ការសឹកមាន ការចូលរួមពីព្រះសង្ឃផ្សេងទៀតនៅក្នុងវត្ត
24
។ ព្រះសង្ឃដែលបានសឹក ទទួលបានសម្លៀកបំពាក់ និងស្បែកជើងពណ៌ខ្មៅ
25
។ ព្រះសង្ឃក្មេងៗ បានសឹកមុន ព្រះសង្ឃចាស់ៗសឹកតាមក្រោយ
26
។ គ្មាននរណាហ៊ានត្អូញត្អែរ ឬជំទាស់នឹងបញ្ជាឱ្យសឹកនេះទេ
27
ដោយភ័យខ្លាចពីផលលំបាក
28
។ ដោយពឹងផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានបញ្ជាក់អំពីដំណើរការនៃការសឹក និងបានបញ្ជាក់ថា បញ្ជាឱ្យសឹកចេញមកពីសមាជិកឃុំ
29
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានរកឃើញទៀតថា ព្រះសង្ឃទាំងអស់នៅវត្តអង្គរកា មិនមានជម្រើសផ្សេង ក្រៅពីសឹកនោះទេ
30
។
ព្រះសង្ឃព្រះនាម សយ ជាព្រះចៅអធិការនៅវត្តដំណាក់ត្រយឹង មិនព្រមចូលរួមជាមួយក្រុមយុវជន ហើយត្រូវគេសម្លាប់
31
។ ខ្មែរក្រហម ក៏បានសម្លាប់ព្រះសង្ឃម្នាក់នៅវត្តអង្គព្រៃហើយកប់នៅជិតវត្តនេះ
32
។
ស្ថានភាពការងារនៅទំនប់ត្រពាំងដងទឹក និងការបាត់ខ្លួន
បន្ទាប់ពីសឹក ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បាននិមន្តទៅសហករណ៍សំរោង ស្រុកបន្ទាយមាស ខេត្តកំពត
33
ដើម្បីចូលរួមជាមួយក្រុមយុវជន
34
។ ព្រះអង្គនៅក្នុងកងចល័ត រហូតដល់ពេលរំដោះប្រទេស
35
។ នៅក្នុងភូមិ ប្រជាជនត្រូវបានបែងចែកជាបីក្រុម គឺ៖ កម្លាំងស្រួច កម្លាំងធម្មតា និងមនុស្សចាស់
36
។ ទោះបីជាព្រះសង្ឃទាំងនោះត្រូវធ្វើការធ្ងន់ក៏ដោយ ក៏ខ្វះអាហារដែររហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៨
37
ទើបចាប់ផ្តើមទទួលបានអាហារជាបាយ ជំនួសបបរវិញ
38
។
ក្រុមព្រះសង្ឃមានគ្នាពី ១០ អង្គ ទៅ ២០អង្គ ដែលត្រូវជីកប្រលាយ ដាំដំឡូង និងដាំបន្លែ
39
។ ដំបូង គេឱ្យធ្វើប្រលាយនៅត្រពាំងដងទឹក
40
ដោយធ្វើការពីម៉ោង ៦ ព្រឹកដល់ម៉ោង ១១ ថ្ងៃត្រង់ និងពីម៉ោង ១រសៀល ដល់ម៉ោង ៦ល្ងាច
41
ហើយជួនកាល ត្រូវធ្វើការដល់យប់
42
។ នៅរដូវវស្សា អតីតព្រះសង្ឃទាំងនោះត្រូវធ្វើការពេលយប់ដែរ
43
។ ព្រះសង្ឃផ្សេងទៀតដែលមិនអាចធ្វើការធ្ងន់ ត្រូវធ្វើបង្គីឱ្យព្រះសង្ឃក្មេងៗរែកដី
44
។
កងយុវជន គឺជាកម្លាំងសំខាន់ក្នុងការជីកប្រលាយ កសាងទំនប់ និងធ្វើស្រែប្រាំង
45
។ ត្រូវការមនុស្ស ៣០ នាក់ ដើម្បីបញ្ចប់ការកសាងទំនប់ក្នុងរយៈពេលមួយខែ
46
។ នៅការដ្ឋាន ប្រជាជនមូលដ្ឋាន គ្រប់គ្រង ប្រជាជនថ្មី
47
ហើយព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង មិនបានឃើញមានការធ្វើបាបអ្វីទេ
48
។ ជាធម្មតា ប្រជាជនមូលដ្ឋាន និងប្រជាជនថ្មី ត្រូវបំបែកចេញពីគ្នា
49
ប៉ុន្តែ មានផ្ទះបាយរួមគ្នា
50
។ ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បានធ្វើការងាររបស់ខ្លួនដើម្បីរស់
51
។ អតីតព្រះសង្ឃនៅបន្តលួចថ្វាយបង្គំ និងសូត្រធម៌
52
។
ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បានកត់សម្គាល់លើការបាត់ខ្លួនមនុស្ស ដូចជា តារាភាពយន្តល្បីឈ្មោះពីរនាក់ (គឺលោក ណុប ណែម និងលោកស្រី គីម ណូវ៉ា) ពីភ្នំពេញ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងលើអ្នកទាំងនោះទេ ពីព្រោះថា គេបញ្ជូនទៅកសាងអប់រំកែប្រែ
53
។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានបាត់ខ្លួន រួមមាន អ្នករដ្ឋការលន់ នល់ នគរបាល គ្រូបង្រៀន និងសាស្ត្រាចារ្យ
54
ដែលត្រូវគេបញ្ឆោតឱ្យប្រាប់ជីវប្រវត្តិពិតរបស់ខ្លួន
55
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានកត់សម្គាល់លើសក្ខីកម្មរបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ដែលថា “អតីតអ្នករដ្ឋការនៃរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ត្រូវគេកំណត់គោលដៅ ហើយវិធីមួយត្រូវគេប្រើគឺការប្រាប់ថា អង្គការ ត្រូវការយកទៅធ្វើការ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនប្រាប់ពីអតីតកាលរបស់ខ្លួន ហើយមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានលាក់អត្តសញ្ញាណ ហើយនៅមានជីវិត”
56
។
ការលុបបំបាត់ព្រះពុទ្ធសាសនានៅចន្លោះពីឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានកត់សម្គាល់លើសកក្ខីកម្មរបស់ ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ដែលថា ព្រះសង្ឃ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជា ”ជន្លេន” ឬជា “ឈ្លើង” នៅក្នុងអង្គប្រជុំថ្នាក់ភូមិ ឬឃុំ
57
។ នៅពេញមួយរបបខ្មែរក្រហម វត្តអារាមភាគច្រើន ត្រូវបានយកទៅធ្វើជាគុក ឬទ្រង់ជ្រូក
58
។ ព្រះវិហារនៅក្នុងវត្ត ត្រូវដាក់របារដែកដើម្បីដាក់ខ្នោះអ្នកទោស
59
។ គ្មាននរណានិយាយអំពីសាសនាទេនៅពេលនោះ
60
។
ក្រោយឆ្នាំ១៩៧៦ ព្រះសង្ឃ មិនអាចនិមន្តចូលរួមពិធីបុណ្យសពតាមព្រះពុទ្ធសាសនា បានទេ ហើយមនុស្សធម្មតា ត្រូវធ្វើជាអ្នកកប់សាកសពវិញ
61
។ ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង មានដីកាថា “សម័យកម្ពុជា ប្រជាធិបតេយ្យ [...] គម្ពីរស្លឹករឹតគេទៅហែកដេរធ្វើជាមួក”
62
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានដកស្រង់សក្ខីកម្មរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចដែលថា “ព្រះពុទ្ធរូប និងវត្ថុតំណាងឱ្យសាសនា ត្រូវបានគេបំផ្លាញជាញឹកញាប់”
63
។
បន្ទាប់ពីចូលបួសវិញនៅវត្តជុំក្រៀល នៅឆ្នាំ១៩៨១ ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង មិនបានឃើញអតីត ព្រះសង្ឃមុនៗមកពីវត្តនេះ ឬវត្តអង្គរកាឡើយ
64
។
ដោយផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង និងសាក្សីផ្សេងទៀត អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង និងអង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូល បានរកឃើញថា ព្រះសង្ឃ ត្រូវបានកំណត់ជាមុខសញ្ញាគោលដៅ ដោយសារសាសនា និងឋានៈពិសេសនៅក្នុងសង្គម ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យសឹក
65
។
ការរៀបការដោយបង្ខំ
ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង បានប្រកែកជំទាស់នឹងការបញ្ជារបស់ប្រធានឃុំ ឱ្យព្រះអង្គរៀបការ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ មិនបានទទួលរងការធ្វើបាប ឬចាប់ខ្លួន ដោយសារការប្រកែកនេះទេ ពីព្រោះថា ប្រជាជនមូលដ្ឋានដែលស្គាល់ព្រះអង្គតាំងពីតូច ជួយអន្តរាគមន៍
66
។ ព្រះសង្ឃផ្សេងទៀត ត្រូវបង្ខំឱ្យរៀបការ
67
ជាក្រុមជាមួយនឹងប្តីប្រពន្ធ ១០ គូ ទៅ ២០គូ
68
។ ប្រធានភូមិបានរៀបចំពិធីរៀបការទាំងនេះនៅពេលយប់
69
។
ដោយសារ ប្រជាជននៅក្នុងភូមិស្គាល់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ទើបគេនិមន្ត ព្រះអង្គ មកសូត្រមន្ត នៅក្នុងពិធីរៀបការមួយនៅសម័យនោះ
70
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានលើកយោងភស្តុតាងនេះនៅក្នុង សាលក្រមរបស់ខ្លួន ដោយកត់សម្គាល់ថា “ទោះបីជាគាត់បានសូត្រមន្តក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ គាត់មិនបាន សូត្រមន្ត ក្នុងឋានៈជាព្រះសង្ឃនោះទេ ដោយសារតែគាត់ត្រូវបានគេផ្សឹកតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៦មកម្លេះ”
71
។
ដោយពិចារណាទៅលើសក្ខីកម្មរបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានរកឃើញថា មានភស្តុតាងតិចតួចដែលបញ្ជាក់ថា មានកម្មវិធីសូត្រមន្តនៅក្នុងពិធីរៀបការ
72
ហើយ “ករណីទាំងនះមិនមានផលប៉ះពាល់ដល់ភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀតដែលស៊ីសង្វាក់គ្នាដែលថា ការរៀបការមិនត្រូវបានធ្វើឡើងតាមប្រពៃណីខ្មែរនោះទេ””
73
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង និងអង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូល យល់ឃើញថា ការប្រកែករបស់ព្រះតេជគុណ ឯម ភឿង ដែលមិនព្រមរៀបការតាមការផ្សំផ្គុំនេះ គឺជាករណីពិសេស
74
ដោយអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង កត់សម្គាល់ថា “សាក្សីនេះបានពន្យល់ដោយផ្ទាល់ថា វាចម្លែកដែលគាត់មិនបានទទួលរងបញ្ហាអ្វីដោយសារការបដិសេធមិនព្រមរៀបការនោះទេ ហើយថាប្រជាជនក្នុងស្រុកបានជួយអន្តរគមន៍ ដោយសារពួកគេបានស្គាល់គាត់ពីក្មេង”
75
។
វីដេអូ
