អ៊ឹម ស៊ុន្ទី
រហ្សនាម: D25/7
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០១
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ
អ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី បានផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ក្នុងសំណុំរឿង ០០១ ទាក់ទងនឹង កាំង ហ្កេកអ៊ាវ ហៅ ឌុច
1
។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៥ គាត់រៀបការជាមួយលោក ភឹង តុន ដែលជាសាស្ត្រាចារ្យច្បាប់ និងជាអតីតព្រឹទ្ធបុរសនៃសាកលវិទ្យាល័យភូមិមិន្ទភ្នំពេញ
2
។ ពួកគេមានបុត្រប្រាំពីរនាក់
3
។ ក្នុងពេលរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
4
ស្វាមីអ្នកស្រីត្រូវជាប់ឃុំ និងសម្លាប់នៅមន្ទីរសន្តិសុខ ស-២១ បន្ទាប់ពីគាត់ត្រឡប់ពីបេសកកម្មនៅក្រៅប្រទេស
5
។
អ្នកស្រី អ៊ឹម សុន្ទី បានផ្តល់សក្ខីកម្មស្តីពីការជម្លៀសក្រុងភ្នំពេញ លក្ខខណ្ឌនៅសហករណ៍របស់គាត់ និងការបាត់បង់សមាជិកគ្រួសាររបស់គាត់។ ក្រៅពីមរណភាពប្តីអ្នកស្រី កូនៗរបស់អ្នកស្រីមួយចំនួនមិនច្បាស់ថាប៉ុន្នាននាក់ទេដែលបានស្លាប់ ចន្លោះថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា និងថ្ងៃទី៦ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៧៩ ហើយក៏មិនច្បាស់ពីមូលហេតុនៃមរណភាពរបស់ពួកគេ
6
។ គាត់ដឹងមិនច្បាស់អំពីមរណភាពរបស់ឪពុកម្តាយរបស់គាត់ទេ
7
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានប្រើតែសក្ខីកម្មរបស់ អ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់ស្វាមីគាត់ ទាក់ទងនឹងការទទួលខុសត្រូវរបស់ ឌុច
8
។ សក្ខីកម្មរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានលើកយកទៅសំអាងក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ ប្រឆាំងនឹង នួន ជា និង ខៀវ សំផន ផងដែរ ទាក់ទងនឹងអ្នកជាប់ឃុំនៅ ស-២១ ដែលបានត្រឡប់ពីបរទេសវិញ
9
។
ការជម្លៀសពីភ្នំពេញ ស្ថានភាពនៅសហករណ៍របស់អ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី និងការបាត់បង់ស្វាមីគាត់
មានការទម្លាក់គ្រាប់បែកជាច្រើនលើកជុំវិញចោមចៅ និងពោធិ៍ចិនតុង នៅថ្ងៃទី១៦ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៥ ដូច្នេះហើយអ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី មិនអាចតាមប្តីទៅអាកាសយានដ្ឋានពោធិ៍ចិនតុងបានទេ កំឡុងពេលគាត់ចេញទៅបំពេញបេសកកម្មនៅក្រៅប្រទេស
10
។ ក្រោយមកនៅឆ្នាំ១៩៧៥ អ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី ឪពុកម្តាយ និងកូនៗរបស់គាត់ ត្រូវបានបញ្ជាឱ្យចាកចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញនៅម៉ោង ៩ និង៣០នាទីព្រឹក
11
ទោះបីជាអវត្តមានកូនប្រុសច្បងទីពីររបស់គាត់ក្តី
12
។ ក្នុងអំឡុងពេលជម្លៀស កូនប្រុសម្នាក់របស់គាត់ ដែលមានជំងឺស្វិតដៃជើង ត្រូវបង្ខំឱ្យអូសជើងរបស់គាត់ផ្លាស់ទីទៅមុខដោយគ្មានជំនួយ ខណៈដែលកូនពៅរបស់គាត់តស៊ូនឹងភាពស្រែកឃ្លាន
13
។
នៅសហករណ៍ដែលអ្នកស្រី អ៊ឹម ស៊ុន្ទី ស្នាក់នៅ គាត់ត្រូវរែកទឹកពីទន្លេទៅចាក់បំពេញពាងមួយធំនៅផ្ទះបាយ
14
។ គាត់បានប្រើដំបងឈើជួយទប់ខ្លួនពេលកំពុងរែកទឹក ដោយសារច្រាំងទន្លេចោត ហើយមានពេលមួយដែលគាត់រអិលធ្លាក់ច្រាំងទន្លេ
15
។ កូនស្រីច្បងនិងកូនប្រុស (មិនបញ្ជាក់ថាកូនប្រុសណាទេ) ត្រូវបានគេបញ្ជូនទៅសាងសង់ទំនប់ និងរែកដី
16
។ ចំពោះអាហារវិញ គាត់បានទទួលបាយវេចស្លឹកចេក លាយស្មៅ និងភក់ ដែលមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ទេ
17
។ ពេលខ្លះគាត់ត្រូវឲ្យចំណែករបបអាហាររបស់គាត់ ឲ្យទៅកូនៗគាត់
18
។ អ្នកស្រីក៏បានអះអាងដែរថា អង្គការបានយកឆ្នាំងដែលប្រើសម្រាប់បន្ទោរបង់ដាំបាយឲ្យប្រជាជនក្នុងសហករណ៍ហូប
19
។ គាត់ត្រូវកសាង និងព្រមាន នៅពេលដែលគាត់និយាយទៅកាន់សាច់ញាតិគាត់ អំពីក្តីស្រមៃរបស់គាត់ចង់ញ៉ាំសាច់មានជាមួយនឹងទឹកជ្រលក់ខ្ញី
20
។ នៅពេលដែលកូនរបស់គាត់ម្នាក់ត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្ម ឲ្យឈរហាលថ្ងៃ ដោយសាររងការចោទប្រកាន់ថា បានធ្វើឲ្យខូចសន្ទូងនៅពេលចាប់ត្រី គាត់ក៏ត្រូវបានហៅឱ្យ “កសាងខ្លួន” ផងដែរ ដោយសារតែកំហុសរបស់កូនគាត់
21
។
នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ បន្ទាប់ពីគាត់ត្រឡប់មកភ្នំពេញវិញ គាត់រំពឹងថាអាចជួបជុំជាមួយស្វាមីរបស់គាត់វិញ ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់ដឹងថា ស្វាមីគាត់ត្រូវបានឃុំខ្លួននៅ ស-២១ ហើយត្រូវបានសម្លាប់
22
។
ទុក្ខព្រួយឪពុកខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំទុក្ខមធ្យម ស្រលាញ់ឪពុកហើយ ប៉ុន្តែទុក្ខមធ្យម ដល់ប្តីស្លាប់ ខ្ញុំទុក្ខធំៗ បាត់បង់ប្តី ខ្ញុំទុក្ខសោកៗហ្នឹង គឺថា ទុក្ខសោកធំធេងមិនដឹងនិយាយជម្រាបលោកប្រធានថាយ៉ាងម៉េចទេ ។ ប្តីហ្នឹងហើយដែលផ្តល់គ្រប់បែបយ៉ាងឲ្យខ្ញុំ។ ទាំងកិត្តិយសសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ ការយល់ដឹង រៀនសូត្របន្តបន្ទាប់ ខ្ញុំរៀនសូត្ររហូត គឺថាគាត់ពន្យល់រៀនសូត្ររហូត គឺថាគាត់ពន្យល់រៀនសូត្ររហូត។ សាមសិបប្លាយឆ្នាំហើយ ខ្ញុំសូមជម្រាបខ្ញុំមិនដែលសប្បាយចិត្តម្តងណាឡើយ ខ្ញុំមិនដែលរីករាយអីហ្នឹងគេ ហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំតក់ស្លុតបំផុត ដែលមកសង្កត់សង្កិនជីវិតខ្ញុំ ដែលក្នុងក្រុមគ្រួសារខ្ញុំទទួលគ្រប់ពេលគ្រប់វេលាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ខ្ញុំនឹកឃើញទាំងយប់ ខ្ញុំព្រួយទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ទុក្ខសោកហ្នឹងញ៉ាំញីរហូត។ ពីមួយថ្ងៃៗខ្ញុំគិតៗអង្គុយស្លុងអ៊ីចឹងទៅ ធ្វើការៗមកគិតៗ ដើម្បីរកច្រកណាដើម្បីចិញ្ចឹមកូន កូនដល់ទៅប្រាំពីរនាក់។ ធ្វើអ្វីខ្លះ? ត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ? ចិញ្ចឹមកូនម្នាក់ឯង។ រៀបចំលក្ខណៈយ៉ាងណាពីមុនមានប្តីជួយប្រាប់ឲ្យធ្វើនេះ ធ្វើនោះ
23
។
វីដេអូ
