លោក ឡុង វ៉ុន
រហ្សនាម: 2-TCW-971
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
សាវតារ និងតួនាទី
លោក ឡុង វ៉ុន គឺជាគ្រូបង្រៀនកុមារ និងក្មេងជំទង់នៅភូមិភាគនិរតី រវាងឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៧
1
។ នៅពេញមួយឆ្នាំ១៩៧៧ គាត់គឺជាអនុប្រធានមន្ទីរពាណិជ្ជកម្ម ស្រុកត្រាំកក់ នៅភូមិភាគនិរតី
2
។ នៅថ្ងៃទី០១ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៨ គាត់បានជិះរថភ្លើងទៅដល់បាត់ដំបង នៅភូមិភាគពាយ័ព្យ
3
ហើយគាត់ទទួលបន្ទុកខាងមន្ទីរពាណិជ្ជកម្ម តំបន់ ៣ នៅទីនោះ
4
។
រចនាសម្ព័ន្ធរដ្ឋបាលនៅសហករណ៍ត្រាំកក់
ស្រុកតាំកក់ មានទីតាំងនៅតំបន់ ១៣ ភូមិភាគនិរតី
5
។ មន្ទីរតំបន់ ១៣ មានទីតាំងនៅទីរួមខេត្តតាកែវ ចំណែកឯ មន្ទីរស្រុកតាំកក់ រួមទាំង មន្ទីរពាណិជ្ជកម្មស្រុក មានទីតាំងនៅអង្គរកា
6
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ពឹងផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ ក្នុងចំណោមសក្ខីកម្មផ្សេងទៀត ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីទីតាំងសំខាន់នៃមន្ទីរស្រុកត្រាំកក់ ដែលជាកន្លែងរបស់គណៈកម្មាធិការស្រុកផងដែរ
7
។ តា គិត គឺជាលេខាស្រុកត្រាំកក់ បន្ទាប់ពី ពេជ្រ ជឹម ចេញទៅកាន់តួនាទីនៅភូមិភាគផ្សេង
8
។ តា ចាយ គឺជាអនុគណៈស្រុកត្រាំកក់
9
ហើយជាអ្នកចាត់តាំង លោក ឡុង វ៉ុន ឱ្យធ្វើជាអនុមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មស្រុក
10
។ ឈឿត គឺជាប្រធានមន្ទីរស្រុក ហើយក៏ទទួលបន្ទុកខាងមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មផងដែរ
11
។ មានមនុស្សបួននាក់នៅមន្ទីរស្រុក គឺ ឈឿត, ឡុង វ៉ុន និងមនុស្សពីរនាក់ផ្សេងទៀត
12
។
នៅមន្ទីរពាណិជ្ជកម្ម លោក ឡុង វ៉ុន ទទួលបន្ទុកខាងចុះបញ្ជីសម្ភារៈ ដូចជា អំបិល និងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅដែលបញ្ជូនមកស្រុកដើម្បីចែកទៅសហករណ៍
13
។ មន្ទីរពាណិជ្ជកម្ម មិនមែនជាមន្ទីរការងារពាណិជ្ជកម្មទេ ប៉ុន្តែ គឺជាកន្លែងទុកអង្ករ និងសម្ភារៈផ្សេងទៀត មុនពេលចែកចាយទៅសហករណ៍
14
។ គាត់ឮអំពីមន្ទីរសន្តិសុខក្រាំងតាចាន់ ប៉ុន្តែ មិនដែលបានទៅទីនោះទេ
15
។
ឃុំ ធ្វើរបាយការណ៍ដែលត្រូវបញ្ជូនទៅស្រុក បន្ទាប់មក ស្រុកបញ្ជូនបន្តទៅថ្នាក់លើ
16
។ ឧទាហរណ៍ ឃុំ និង/សហករណ៍ គឺជាអ្នករាយការណ៍អំពីទិន្នផលស្រូវប្រចាំឆ្នាំ ទៅថ្នាក់ស្រុក
17
។
ស្ថានភាពរស់នៅ និងទិន្នផលស្រូវនៅសហករណ៍ត្រាំកក់
របបអាហារ គឺអង្ករមួយកំប៉ុងសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ក្នុងមួយពេល
18
ហើយមានអ្នកទទួលខុសត្រូវធានាថា គេធ្វើតាមរបបអាហារនេះ
19
។ មានការកំណត់ចំនួនទិន្នផលស្រូវ ប៉ុន្តែ មិនអាចសម្រេចបានទេនៅគ្រប់ ទីកន្លែង
20
។ ហេតុនេះ ការផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងអាហារសម្រាប់ឃុំ និង/សហករណ៍នីមួយៗ គឺពឹងផ្អែកលើ ទិន្នផលស្រូវ
21
។ ប្រសិនបើទទួលបានទិន្នផលស្រូវច្រើន ក៏ទទួលបានរបបអាហារច្រើនដែរ។ ប្រសិនបើទិន្នផលស្រូវមិនគ្រប់គ្រាន់ របបអាហារក៏ត្រូវកាត់បន្ថយដែរ
22
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ពឹងផ្អែកលើ សក្ខីកម្មរបស់លោក ឡុង វ៉ុន ក្នុងចំណោមភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ជាទូទៅ របបអាហារដែលមាននៅស្រុកត្រាំកក់ គឺតិចជាងឆ្ងាយណាស់ មិនដល់អង្ករពីរកំប៉ុង ឬមួយកំប៉ុងកន្លះផង សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ ដែលមិនដល់កម្រិតមេដឹកនាំ ប.ក.ក បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថាចាំបាច់ត្រូវផ្តល់ទើបអាចទ្រទ្រង់ប្រជាជនបាន នោះទេ
23
។
រវាងឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៧ កម្មករហូបបាយសម្រាប់តែប៉ុន្មានខែដំបូងទេ ប៉ុន្តែ ក្រោយមក ត្រូវហូបបបរវិញ
24
។ ករណីនេះកើតឡើងទាំងលើប្រជាជនថ្មី ទាំងលើប្រជាជនមូលដ្ឋាន។ លោក ឡុង វ៉ុន នៅចាំថា មនុស្សជាច្រើននាក់ត្រូវជម្លៀសចេញពីភ្នំពេញ ហើយមករស់នៅក្នុងតំបន់របស់គាត់
25
។
ការបោសសម្អាតផ្ទៃក្នុង និងជីវិតនៅភូមិភាគពាយ័ព្យ
នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៧ លោក ឡុង វ៉ុន ចូលរួមអង្គប្រជុំមួយជាមួយនឹង តា ម៉ុក នៅមន្ទីរស្រុក ដោយក្នុងប្រជុំនោះ តា ម៉ុក បានបញ្ជា តា ចាយ និងគាត់ ឱ្យទៅរៀបចំធ្វើដំណើរទៅភូមិភាគពាយ័ព្យ ដើម្បីចុះបេសកម្មស្វែងរកការពិតថាតើ ប្រជាជនពិតជាខ្វះអាហារ និង/ឬជាប់ឃុំមែនដែរ ឬអត់
26
។ គោលបំណងគឺដើម្បីឈប់ឱ្យប្រជាជនធ្វើការហួសកម្លាំង ហើយផ្តល់ជូនពួកគាត់នូវអាហារហូបឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់
27
។ តា ចាយ ក្លាយជាលេខាតំបន់ ៣ នៃភូមិភាគពាយ័ព្យ ហើយមានមន្ទីរនៅថ្មគោល
28
។ គាត់ឮថា តា តុំ បាត់ខ្លួន ហើយគាត់ជាលេខាតំបន់ ៣ មុន តា ចាយ
29
។ តា ម៉ុក គឺជាលេខាភូមិភាគនិរតី ចាប់តាំងពីរដ្ឋប្រហារធ្វើឡើងដោយ លន់ នល់
30
ហើយក៏ជាលេខាភូមិភាគពាយ័ព្យផងដែរនៅពេលដែលលោក ឡុង វ៉ុន ទៅដល់ភូមិភាគពាយ័ព្យ
31
។
លោក ឡុង វ៉ុន ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមក្រុមទី៣ និងជាក្រុមចុងក្រោយមកពីភូមិភាគនិរតី ដែលត្រូវបានបញ្ជូនទៅភូមិភាគពាយ័ព្យ
32
។ ពីរក្រុមផ្សេងទៀត បានមកភូមិភាគពាយ័ព្យនៅអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៧
33
រួមមាន នារីខ្លះមកពីស្រែអំបិល ដែលធ្វើការនៅមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មតំបន់ ៣ ផងដែរ
34
និង យាយ ចែម ដែលបានធ្វើការនៅគណៈស្រុកភ្នំស្រុក
35
។
លោក ឡុង វ៉ុន ទទួលបន្ទុកខាងមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មតំបន់ ៣ ហើយស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់ តា ចាយ
36
។ ការងារសំខាន់របស់ លោក ឡុង វ៉ុន គឺត្រូវចែកចាយសម្ភារៈដែលទុកនៅក្នុងឃ្លាំង
37
។ នៅពេលដែលគាត់ទៅ គាត់ឃើញអង្ករ និងស្ករទុកចោលនៅក្នុងឃ្លាំង ហើយមានសម្លៀកបំពាក់រហែក និងរលួយទុកចោល ខណៈដែលមនុស្សមិនមានអាហារហូបគ្រប់គ្រាន់
38
។ ដោយធ្វើតាមបញ្ជារបស់ តា ចាយ លោក ឡុង វ៉ុន ឱ្យអ្នកភូមិ និងមនុស្សនៅកងចល័ត មកយកអង្ករនៅក្នុងឃ្លាំង
39
។ គេអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលធ្វើការនៅថ្មគោល នៅកងកុមារ និងកងចល័ត ត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួនវិញ
40
។
ប្រហែលជាពីរបីខែមុនចុងបញ្ចប់នៃរបបខ្មែរក្រហម លោក ឡុង វ៉ុន ចាកចេញពីថ្មគោល ទៅមង្គលបុរី នៅភូមិភាគពាយ័ព្យ
41
។ នៅតាមផ្លូវ គាត់ឃើញមនុស្សនៅកងចល័ត ខិតខំធ្វើស្រែ ដោយគ្មានអាហារគ្រប់គ្រាន់ ដែលមិនបានអនុវត្តត្រូវតាមគោលការណ៍ណែនាំរបស់ ប.ក.ក ស្តីពីលក្ខខណ្ឌការងារ
42
។
ការប្រព្រឹត្តិមកលើទាហានលន់ នល់
លោក ឡុង វ៉ុន បានចូលរួមអង្គប្រជុំដែលតា ចាយ ធ្វើជាប្រធានអង្គប្រជុំ ហើយបានបញ្ជាឱ្យកម្មាភិបាល ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះក្រុម “បង្កប់ស៊ីរូងផ្ទៃក្នុង” ដែលសំដៅលើកម្លាំងរបស់ លន់ នល់
43
។
សាច់ញាតិមួយចំនួនរបស់គាត់ដែលរស់នៅត្រាំកក់ បាត់ខ្លួន
44
រួមមាន អ៊ំម្នាក់ដែលជាអតីតទាហាន បងប្អូនជីដូនមួយម្នាក់ដែលជាកូនស្រីរបស់អតីតទាហាន
45
និងអ៊ំម្នាក់ទៀតដែលជាអតីតគ្រូបង្រៀន
46
។ លោក ឡុង វ៉ុន ពន្យល់ថា គាត់មានការភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះថា អ្នកទាំងនោះបាត់ខ្លួនដោយគ្មានមូលហេតុ ហេតុនេះ គាត់ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគេប្រាប់គាត់ឱ្យធ្វើ
47
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ពឹងផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ ដើម្បីគាំទ្រសេចក្តីសម្រេចថា អំពើណាមួយដែលត្រូវគេយល់ឃើញថាប្រឆាំងនឹងបដិវត្តន៍ ត្រូវមានផលលំបាកធ្ងន់ធ្ងរបំផុត ដោយគ្រួសារទាំងមូលត្រូវគេបោសសម្អាត និងចាប់ខ្លួន
48
។
វីដេអូ
