លោក មាស វឿន ហៅ ស្វាយ វឿន
រហ្សនាម: 2-TCW-1008–TCW-428
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០១, សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
លោក មាស វឿន ហៅ ស្វាយ វឿន
1
ផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងនាមជាសាក្សីនៅក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ រយៈពេលបួនថ្ងៃ
2
និងនៅក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ រយៈពេលពីរថ្ងៃ
3
។ គាត់គឺជាយោធា។ ក្នុងចំណោមប្រធានបទនានា គាត់បង្ហាញអំពីរចនាសម្ព័ន្ធយោធា របាយការណ៍យោធា ការជម្លៀសទីក្រុងភ្នំពេញ ការចាប់ខ្លួនជនជាតិថៃ និងវៀតណាមនៅដែនសមុទ្រ និងការរាយការណ៍ទៅ ខៀវ សំផន អំពីសមាជិកគ្រួសាររបស់ខៀវ សំផន និងស្ថានភាពរស់នៅនៅព្រះវិហារ។លោក មាស វឿន កើតនៅឆ្នាំ១៩៤៤ ហើយចូលរួមជាមួយនឹងបដិវត្តន៍ ជាអ្នកតំណាងយុវជន
4
។ នៅឆ្នាំ១៩៦៨ តា ម៉ុក ជ្រើសរើសគាត់ ឱ្យធ្វើការជាអ្នកការពារមនុស្សចំនួន ៣០ នាក់-៤០ នាក់ រួមមាន វន វ៉េត, ហ៊ូ នឹម, ហ៊ូ យន់ និង ខៀវ សំផន
5
។ អ្នកទាំងនេះនៅទីតាំងផ្សេងៗគ្នានៅក្នុងព្រៃ ហើយផ្លាស់ទីកន្លែងដើម្បីគេចពីខ្មាំង ដោយ តា ម៉ុក ជាអ្នកសម្រេចថាតើនៅពេលណាដែលត្រូវផ្លាស់ទីកន្លែង
6
។ នៅត្រឹមឆ្នាំ១៩៧០ លោក មាស វឿន ធ្វើជាកងទ័ព
7
។
រចនាសម័ន្ធយោធា
អគ្គសេនាធិការ រួមមាន សុន សេន, នួន ជា និង តា ម៉ុក។ អគ្គសេនាធិការ គឺជាអ្នកបញ្ជាយោធាទូទៅ
8
។ តា ម៉ុក គឺជាអគ្គមេបញ្ជាការ ហើយមានអំណាចជាង សុន សេន
9
។ តា ម៉ុក អាចសម្រេចដកមេដឹកនាំយោធា ឬកងទ័ព
10
។ នៅក្នុងអង្គប្រជុំ កងពលធំ ទទួលបញ្ជាពីអគ្គសេនាធិការ បន្ទាប់មក មេបញ្ជាការ កងពល ផ្សព្វផ្សាយបញ្ជានេះទៅខ្សែបញ្ជាការថ្នាក់ក្រោម
11
។ នៅថ្នាក់ភូមិភាគ មានកងទ័ពភូមិភាគ កងទ័ពតំបន់ និងកងទ័ពស្រុក
12
។ កងទ័ពភូមិភាគការពារព្រំដែនខាងក្រៅ ចំណែកឯកងទ័ពតំបន់ ការពារតំបន់ ហើយកងទ័ពស្រុក ការពារស្រុកនីមួយៗរៀងខ្លួន
13
។ កងទ័ពភូមិភាគ ចែកជាកង/ក្រុមតូចៗរហូតដល់កងពលធំ
14
។ ក្រុមមានគ្នា ១២ នាក់។ មួយកងអនុសេនាតូចមានបីក្រុម មួយកងអនុសេនាធំមានបីកងអនុសេនាតូច។ មួយកងវរសេនាតូច មានបីកងអនុសេនាធំ មួយកង វរសេនាធំ មានបីកងវរសេនាតូច។ មួយកងពលតូច មានបីកងវរសេនាធំ បូករួមជាមួយនឹង កងវរសេនាតូចពិសេសមួយកង។ បីកងពលតូច បង្កើតបានជាកងពលធំមួយ
15
។ ភូមិភាគនិរតី ដឹកនាំដោយ តា ម៉ុក ហើយឈ្មោះជូ ជេត ហៅ តា ស៊ី នៅក្រោមគាត់
16
។ កងពលធំលេខ ១ ដឹកនាំដោយឈ្មោះ សឿង ស្ថិតនៅក្រោមសិទ្ធិអំណាចរបស់ភូមិភាគនិរតី មុនពេលចូលកាន់កាប់ទីក្រុង ភ្នំពេញ។ កងពលធំនេះ គឺជាកងពលតែមួយគត់នៅភូមិភាគនិរតី នៅពេលនោះ
17
។ តា ម៉ុក ចេញបញ្ជាទៅ សឿង ហើយសឿង ចេញបញ្ជាបន្តទៅកងវរសេនាធំ ឬកងពលតូច
18
។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ សឿង បានដំឡើងតួនាទីរបស់លោក មាស វឿន ទៅជាមេបញ្ជាការកងវរសេនាធំ ១៦ ដែលមានកងទ័ព ៣០០ នាក់-៤០០ នាក់។
19
ការចូលកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ និងការជម្លៀស
ប្រហែលជាមួយអាទិត្យមុនថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ សឿង ប្រាប់លោក មាស វឿន ថា គាត់បានជួបប្រជុំជាមួយនឹងអគ្គសេនាធិការ អំពីផែនការវាយប្រហារទីក្រុងភ្នំពេញ ប៉ុន្តែ មិនបានពិភាក្សាអំពី ការជម្លៀសទីក្រុងភ្នំពេញទេ
20
។ ផែនការគឺត្រូវកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ នៅថ្ងៃទី១៨ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ប៉ុន្តែ ពួកគេអាចចូលកាន់កាប់បានមុនមួយថ្ងៃលឿនជាងផែនការ
21
។ លោក មាស វឿន បញ្ជាកងវរសេនាធំដែលមានកងទ័ពចំនួន ៦០០ នាក់ វាយប្រហារទីក្រុងភ្នំពេញពីពោធិ៍ចិនតុង ចំណែកឯកងវរសេនាធំពីរផ្សេងទៀត វាយប្រហារពីស្ទឹងមានជ័យ និងបឹងប្រយ៉ាប
22
។ កងរបស់គាត់ ចូលដល់ភ្នំពេញ យឺតជាងភូមិភាគផ្សេង
23
ហើយមិនបានចាប់ខ្លួនទាហានណាម្នាក់ឡើយ
24
។ នៅពេលដែលកងរបស់គាត់ចូលដល់ភ្នំពេញ មិនមានការប្រយុទ្ធគ្នាទេ។ ផ្ទះល្វែង និងផ្ទះនានាព្យួរទង់ជ័យស ហើយគេប្រាប់កុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់អ្នកដែលលើកទង់ជ័យស
25
។ ប្រជាជនស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះនៅពេលនោះ
26
។ តែខ្វះស្បៀង និងថ្នាំពេទ្យ
27
។ មួយថ្ងៃក្រោយមក លោក មាស វឿន ដកទៅស្ទឹងមានជ័យ
28
។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកទៀត គាត់ឃើញគេជម្លៀសប្រជាជនតាមផ្លូវជាតិលេខ ៣ និងផ្លូវជាតិលេខ ៤
29
។ អ្នកខ្លះយួរវ៉ាលី អ្នកខ្លះរុញរទេះ ឬឡាន ឬម៉ូតូ ដោយសារអស់សាំង
30
។ ប្រជាជនមិនចង់បោះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនទេ ហើយមិនសប្បាយនឹងចាកចេញដោយគ្មានស្បៀងអាហារ
31
។ គេប្រាប់លោក មាស វឿន ថា អង្គការ បញ្ជាឱ្យពួកគេចេញ
32
។ គាត់មិនបានទទួលបញ្ជាអំពីការជម្លៀសនេះទេ ប៉ុន្តែ ឮថា គេត្រូវឱ្យប្រជាជនចេញពីក្រុង ហើយគាត់ឱ្យប្រជាជនចេញ
33
។ មេបញ្ជាការកងពលធំរបស់គាត់ និយាយថា អ្នកក្រុងត្រូវជម្លៀសចេញប្រហែលជាមួយអាទិត្យ ទើបឱ្យ ត្រឡប់មកវិញ នៅពេលដែលគេរៀបចំភ្នំពេញរួច ហើយស្ថានភាពប្រែទៅជាធម្មតាវិញ
34
។
ការផ្លាស់ទៅកោះកុង
តា ម៉ុក បញ្ជាឱ្យដកកម្លាំងរបស់លោក មាស វឿន ពីភ្នំពេញ
35
។ បន្ទាប់ពីចេញពីភ្នំពេញ កម្លាំងរបស់លោក មាស វឿន ផ្លាស់ទៅពីរបីកន្លែងផ្សេងៗគ្នាមួយរយៈ មុនពេលផ្លាស់ទៅកោះកុង
36
។ នៅខែកញ្ញា ឬខែតុលា ឆ្នាំ១៩៧៥ ភូមិភាគនិរតី និងភូមិភាគបស្ចិម ត្រូវបែងចែកដាច់ពីគ្នា
37
។ កងវរសេនាធំរបស់លោក មាស វឿន ផ្លាស់ទៅភូមិភាគបស្ចិម ហើយចូលរួមជាមួយកងទ័ពភូមិភាគបស្ចិម
38
។ ភូមិភាគបស្ចិម មានបីតំបន់ គឺ តំបន់ ៣១ នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង តំបន់ ៣២ នៅខេត្តកំពត និងតំបន់ ៣៧ នៅខេត្តកោះកុង
39
។ បន្ទាប់ពីឈរជើងនៅកោះកុង រយៈពេលប្រហែលជាមួយឆ្នាំ លោក មាស វឿន ត្រូវឈ្មោះសឿង និងស៊ី លេខាភូមិភាគបស្ចិម ដំឡើងតួនាទីទៅជាអនុមេបញ្ជាការកងពលធំលេខ ១ ទទួលខុសត្រូវកងទ័ពចំនួន ២៧០០ នាក់
40
។ កងទ័ពសេសសល់នៃកងពលធំលេខ ១ ឈរជើងនៅទីបញ្ជាការដ្ឋានកងពលធំ នៅលង្វែក
41
។ កងទ័ពរបស់លោក មាស វឿន ទទួលខុសត្រូវខាងព្រំដែន មិនទទួលខុសត្រូវខាងសន្តិសុខផ្ទៃក្នុងទេ
42
។ មិនមានកងចល័តធ្វើការនៅកោះកុងទេ។ មានសុទ្ធតែកម្លាំងយោធា នៅកោះកុង
43
។ លោក មាស វឿន ទទួលបន្ទុកខាងកោះកុង និងកោះផ្សេងទៀត នៅជិតព្រំដែនថៃ។ កងពលធំលេខ ៣ មានមេបញ្ជាការឈ្មោះមាស មុត ហើយទទួលខុសត្រូវខាងកោះផ្សេង
44
។ មាស មុត មិនដែលទាក់ទងផ្ទាល់ជាមួយនឹងលោកមាស វឿន ទេ ប៉ុន្តែ មេបញ្ជាការកងវរសេនាធំ ឬកងវរសេនាតូច ធ្វើការទាក់ទងគ្នា រៀងរាល់បីថ្ងៃម្តង ដើម្បីកុំឱ្យប៉ះទង្គិចគ្នា
45
។ កងពលធំលេខ ១ មិនមានកប៉ាល់ទេ។ កប៉ាល់ស្ថិតក្រោមកងពលធំលេខ ៣ តែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ កងពលធំលេខ ១ ជួយការពារកប៉ាល់ ដែលចតនៅលើកោះ ហើយមានកាណូតចំនួនតិចតួច
46
។ ប្រសិនបើលោក មាស វឿន ឃើញកប៉ាល់ គាត់នឹងរាយការណ៍ទៅសឿង និងអ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោមកងពលធំលេខ ៣ បន្ទាប់មក គេនឹងរាយការណ៍ទៅថ្នាក់លើរបស់ខ្លួនបន្តទៀត
47
។ លោក មាស វឿន ទាក់ទងជាមួយនឹង សឿង តាមវិទ្យុ និងទូរលេខ ហើយការទាក់ទងនេះធ្វើឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃប្រសិនបើមានបញ្ហានៅព្រំដែនថៃ
48
។ កងពលធំប្រើប្រាស់ទូរលេខ ឬរថយន្តដើម្បីទាក់ទងជាមួយនឹងអគ្គសេនាធិការ
49
។ ម្តងម្កាល គេឃើញប្រជាជនកម្ពុជាព្យាយាមរត់គេចទៅថៃ ហើយក៏រាយការណ៍បញ្ហានេះទៅកងពលធំ
50
។ បន្ទាប់មក គេបញ្ជូនអ្នកទាំងនោះទៅតំបន់ ហើយតំបន់នឹងចាត់វិធានការលើអ្នកទាំងនោះ
51
។
ការចាប់ខ្លួនជនជាតិវៀតណាម និងថៃ
ជាធម្មតា ទូកនេសាទថៃ មានអមដោយនាវាចម្បាំង ហើយយូរៗទៅ ចូលជ្រៅដល់ក្នុងដែនទឹកម្ពុជា។ បញ្ហានេះក៏រាយការណ៍ទៅកងពលធំ ហើយកងពលធំក៏ប្រាប់ឱ្យវាយប្រហារលើកប៉ាល់ដែលចូលជ្រៅ ហេតុនេះក៏ត្រូវតែវាយប្រហារតាមបញ្ជារបស់អគ្គសេនាធិការ
52
។ នៅពេលដែលគេទៅជិតដល់កប៉ាល់ថៃ គេរងការបាញ់ប្រហារ ហើយក៏បាញ់តបវិញ។ នៅក្នុងការប៉ះទង្គិចគ្នាមួយ គេប្រើយន្តហោះបាញ់ប្រហារ ដែលនាំឱ្យមានការប៉ះទង្គិចគ្នានៅលើគោក និងដែនសមុទ្រជាមួយថៃ រយៈពេលមួយអាទិត្យ រហូតដល់កងរបស់លោក មាស វឿន ដកថយ
53
។ គេមិនបានចាប់ខ្លួនទាហានថៃទេ
54
។ ក្រោយមក ទូកនេសាទថៃ ក៏កាត់បន្ថយការចូលដែនទឹកកម្ពុជាបានច្រើន
55
។ កងរបស់លោក មាស វឿន បានចាប់ទូកនេសាទថៃមួយចំនួននៅលើដែនដីកម្ពុជា តាមបញ្ជារបស់កងពលធំ
56
។ គេទុកទូក ហើយបញ្ជូនមនុស្សទៅទីបញ្ជាការកងពលធំ នៅកំពង់សោម
57
។ នៅក្នុងសាលក្រម អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង យោងលើសក្ខីកម្មរបស់លោក មាស វឿន ដែលបញ្ជាក់ថា “នៅពេលដែល កាណូតជនភៀសខ្លួនវៀតណាមចូលមកក្នុងដែនទឹកដែលកងពលលេខ ១ ឈរជើងតាមឆ្នេរខេត្តកោះកុងនោះ កងពលរបស់គាត់បានចាប់ឃាត់កាណូត ហើយបញ្ជូនជនជាតិវៀតណាមដែលបានឃាត់ខ្លួននោះទៅ “ថ្នាក់លើ”។ ទីបញ្ជាការរបស់កងពល ១៦៤ មានទីតាំងស្ថិតនៅកំពង់សោម។ តា សឿង ដែលជា មេបញ្ជាការកងពលលេខ ១ នៃភូមិភាគបស្ចិម ជាអ្នកចេញបញ្ជាឱ្យអនុវត្តបែបនេះ ហើយគាត់ជាអ្នកបញ្ជូនរបាយការណ៍បន្តទៅថ្នាក់លើតាមខ្សែចង្វាក់នៃការបញ្ជា។ មាស វឿន បានអះអាងថា គាត់មិនបានដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងចំពោះជនភៀសខ្លួនវៀតណាមឡើយ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានបញ្ជូនទៅថ្នាក់លើ
58
។ កងពលធំលេខ១ ក៏ចាប់ខ្លួនជនភៀសខ្លួនវៀតណាមរាប់រយអ្នកផងដែរ
59
។ គេបញ្ជូនជនភៀសខ្លួនទាំងនោះទៅកំពង់សោម ហើយរាយការណ៍ទៅកងពលធំ តាមទូរលេខ
60
។ បន្ទាប់មក ជនជាតិថៃ និងវៀតណាមទាំងនោះ នឹងត្រូវបញ្ជូនត្រឡប់ទៅប្រទេសរៀងខ្លួនវិញ
61
។
មន្ទីរសន្តិសុខ និងការចាប់ខ្លួន
មន្ទីរសន្តិសុខ អាចស្ថិតនៅក្រោមភូមិភាគ ឬកងពល
62
។ លោក មាស វឿន ឮថា មានមន្ទីរសន្តិសុខមួយនៅស្រុកព្រៃនប់ នៅកោះខ្យង ហើយ សឿង ទៅទីនោះម្តងម្កាល
63
។ កងទ័ពខ្លះមកពីកងពលធំលេខ១ ត្រូវបញ្ជូនទៅទីនោះ។ មានកម្លាំងពិសេសនៅកងពលធំ ដែលមានភារកិច្ចសួរចម្លើយ និងពិនិត្យប្រវត្តិរូបរបស់យុទ្ធជនម្នាក់ៗ ដើម្បីឱ្យដឹងថាតើយុទ្ធជននោះជាប់ខ្សែរបបមុនដែរឬអត់ ហើយគេចាប់បញ្ជូនទៅសឿង
64
។ តាមបញ្ជារបស់ សឿង កងវរសេនាធំពិសេស យកយុទ្ធជនខ្លះដែលមានគ្រួសារជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរបបមុន ទៅកន្លែងលត់ដំ
65
។ សឿង បញ្ជាឱ្យលោក មាស វឿន រក្សាទុកកំណត់ហេតុប្រវត្តិរូប តាមដានការងាររបស់កងទ័ព ហើយស្រាវជ្រាវឱ្យដឹងអំពីសកម្មភាពពីមុនៗរបស់កងទ័ពនោះមុនពេលមានសេចក្តីសម្រេចដកកងទ័ពនោះចេញ
66
។ គេដកមនុស្សចេញពីកងពលធំលេខ១ ប្រសិនបើជាប់ចោទថាជាសេអ៊ីអា ឬជាប់ខ្សែសេអ៊ីអា
67
។
សន្និបាតនៅភូមិភាគបស្ចិម
លោក មាស វឿន ចូលរួមសន្និបាតចំនួនពីរនៅភូមិភាគបស្ចិម ដោយនៅក្នុងសន្និបាតនោះ គាត់ឃើញប៉ុល ពត ប៉ុន្តែ មិនឃើញ នួន ជា ទេ តែ សឿង និយាយថា នួន ជា បានចូលរួម
68
។ តាមការកត់សម្គាល់របស់ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង នៅក្នុងសាលក្រមរបស់អង្គជំនុំជម្រះ លោក មាស វឿន ផ្តល់សក្ខីកម្មថា គោលបំណងនៃសន្និបាតឆ្នាំ១៩៧៧ នៅភូមិភាគបស្ចិម ដែលធ្វើឡើងនៅកំពង់ស្ពឺ គឺដើម្បីឱ្យយល់ដឹងអំពី “ឧបាយកល”របស់យួន៖ “គេរកតែខ្មាំងណាដែលបង្កប់នៅក្នុងជួរសហករណ៍ ឬក៏ក្នុងជួរកងទ័ព...គេចង់រកតែចំណុចហ្នឹងទេ”
69
។
ព្រះវិហារ
សាក្សី មាស វឿន ចេញពីកោះកុងនៅខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៩
70
។ គាត់ និងសឿង បានជួបប៉ុល ពត នៅភ្នំពេញ នៅវត្តឧណ្ណាឡោម ជាមួយមេបញ្ជាកងពលធំផ្សេងទៀតសរុបប្រហែលជា ១២ នាក់
71
។ ប៉ុល ពត និយាយអំពី ស្ថានការណ៍ព្រំដែន ជាមួយវៀតណាម បន្ទាប់មក ឱ្យ សឿង ស៊ើបអង្កេតលើការដាក់ឃុំមនុស្សមួយចំនួននៅសៀមរាប ហើយក៏ឱ្យលោក មាស វឿន ស៊ើបអង្កេតលើការចាប់ខ្លួនមនុស្ស និងបញ្ហាខ្វះរបស់របរនៅព្រះវិហារ
72
។ មិនមានការប្រកាសជាផ្លូវការទេ ប៉ុន្តែ លោក មាស វឿន យល់ថា តា ម៉ុក បានតែងតាំង សឿង ឱ្យទទួលខុសត្រូវខាងភូមិភាគឧត្តរថ្មី
73
។ តំបន់ ១០៣ រួមមានសៀមរាប និងព្រះវិហារ ហើយជាតំបន់ស្វយ័តស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់មជ្ឈិម។ តំបន់នេះរាយការណ៍ទៅ ខៀវ សំផន
74
។ លោក មាស វឿន ចូលគ្រប់គ្រងខាងព្រះវិហារ ដោយអ្នកកាន់តួនាទីនេះពីមុនគាត់ត្រូវគេចាប់ខ្លួន
75
។ នៅព្រះវិហារ លោក មាស វឿន មានមន្ទីរមួយដែលអាចផ្ញើទូរលេខ និងទទួលទូរលេខ
76
។ តាមរយៈទូរលេខ ខៀវ សំផន បានស្នើសុំ លោក មាស វឿន ឱ្យពិនិត្យរកមើលសាច់ញាតិរបស់ ខៀវ សំផន ហើយបញ្ជូនមកភ្នំពេញ ប្រសិនបើពួកគាត់ជួបការលំបាក
77
។ លោក មាស វឿន រកឃើញម្តាយក្មេក និងឪពុកក្មេករបស់ ខៀវ សំផន ស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្លាចគេចាប់ខ្លួន ឬសម្លាប់ ទើបយកពួកគាត់ទៅជួប សឿង នៅសៀមរាប។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់មិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងលើម្តាយក្មេក និងឪពុកក្មេករបស់ ខៀវ សំផន ទេ
78
។ សឿង ធ្វើការស៊ើបសួរ ហើយដឹងថា បងស្រីថ្លៃរបស់ ខៀវ សំផន ជាប់ឃុំនៅមន្ទីរសន្តិសុខសៀមរាប ហើយ សឿង និងលោក មាស វឿន ទៅទីនោះដើម្បីឱ្យគេដោះលែងគាត់
79
។ លោក មាស វឿន ធ្លាប់រាយការណ៍ម្តងទៅ ខៀវ សំផន ដោយប្រាប់ខៀវ សំផន អំពីស្ថានភាពសាច់ញាតិរបស់ ខៀវ សំផន និងស្ថានភាពរស់នៅដ៏លំបាករបស់ប្រជាជន រួមមាន ការចាប់ខ្លួន និងការឃុំខ្លួនមនុស្ស ៥០០ នាក់នៅរវៀង ហើយខ្វះស្បៀង
80
។ លោក មាស វឿន មិនដឹងថាតើ ខៀវ សំផន បានទទួលទូរលេខនោះដែរឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែគាត់គិតថា ខៀវ សំផន មិនបានទទួលទេ ពីព្រោះថា ទូរលេខនោះមិនអាចភ្ជាប់ជាមួយទូរលេខនៅភ្នំពេញ បានច្រើនទេបន្ទាប់ពីខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨ ហើយគាត់មិនបានទទួលការឆ្លើយតបពី ខៀវ សំផន
81
។ ខៀវ សំផន ទទួលស្គាល់ថាបានដឹងអំពីស្ថានភាពរបស់សាច់ញាតិគាត់ នៅព្រះវិហារ
82
ប៉ុន្តែ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង យល់ឃើញថា សក្ខីកម្មរបស់ មាស វឿន និងទូរលេខទៅខៀវ សំផន (ជាភ័ស្តុតាង) “មិនត្រឹមតែលាតត្រដាងពីអំណះអំណាងរបស់ ខៀវ សំផន ថាគាត់មិនបានដឹងអំពីការចាប់ខ្លួន និងការឃុំឃាំងជនស៊ីវិល ឬស្ថានភាពដែលប្រជាជនជួបប្រទះនៅទូទាំងប្រទេសប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏បង្ហាញអំពីកម្រិតនៃឥទ្ធិពល និងសិទ្ធិអំណាចដែលគាត់មាន ដើម្បីជួយអន្តរាគមន៍ក្នុងកិច្ចការបក្ស”
83
។ លោក មាស វឿន ឃើញរបស់របរ មកពីភ្នំពេញដែលបាត់ គឺនៅក្នុងឃ្លាំង ប៉ុន្តែខូច ហេតុនេះ ប្រជាជនមានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង
84
។ គាត់មិនបានរាយការណ៍ទៅ ប៉ុល ពត អំពីស្ថានភាពនេះទេ ប៉ុន្តែ យល់ថា សឿង ទំនងជាបានរាយការណ៍ទៅប៉ុល ពត
85
។ លោក មាស វឿន ស្ថិតនៅព្រះវិហាររហូតដល់ពេលក្រោយវៀតណាម ចូលដល់ភ្នំពេញ នៅថ្ងៃទី០៦ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៩
86
។
ការរៀបការ
សាក្សី មាស វឿន បញ្ជាក់ថា ការរៀបការមិនមានការបង្ខិតបង្ខំទេ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលចង់រៀបការ ហើយមានការយល់ព្រមពីសាមីខ្លួន នឹងជូនដំណឹងគាត់។ គាត់គឺជាអ្នករៀបចំបញ្ជីឈ្មោះកងទ័ពដែលមានបំណងចង់រៀបការ
87
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង យល់ឃើញថា មិនអាចមានការយល់ព្រមពិតប្រាកដពីសាមីខ្លួនឡើយ
88
។ ដើម្បីអាចរៀបការបាន បុរសត្រូវមានអាយុយ៉ាងតិច ២០ ឆ្នាំ ហើយនារីមានអាយុយ៉ាងតិច ១៨ ឆ្នាំ
89
។ សឿង រៀបចំពិធីរៀបការ ហើយនាំនារីខ្លះមកពីកងនារីនៅអមជាមួយនឹងកងពលធំ ឱ្យទៅកងទ័ពដែលចង់រៀបការ
90
។ យុទ្ធនាការឱ្យកងទ័ពរៀបការ គឺដើម្បីបង្កើនចំនួនប្រជាជនកម្ពុជា
91
។
ជនជាតិវៀតណាម នៅកម្ពុជា
រវាងឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩ លោក មាស វឿន ឮអំពីផែនការលុបបំបាត់ជនជាតិវៀតណាមនៅកម្ពុជា
92
។ គាត់មិនដឹងច្បាស់ ថាតើមានផែនការ “កម្ទេច” ជនជាតិវៀតណាម ឬគ្រាន់តែដកចេញពីប្រទេស កម្ពុជា
93
។ នៅសម័យកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ គ្រប់គ្នាឮថា ជនជាតិវៀតណាម គឺជាសត្រូវសួពូជ
94
។ ប៉ុន្តែ មិនមែនជនជាតិវៀតណាមទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវចាត់ទុកថាជាសត្រូវនោះទេ ហេតុនេះហើយទើប គាត់បញ្ជូនជនជាតិវៀតណាមដែលចាប់បាន ទៅថ្នាក់លើ ដោយមិនបានកម្ទេចវៀតណាមនៅសមុទ្រទេ
95
។ ជនជាតិវៀតណាមដែលរស់នៅកម្ពុជា អាចស្គាល់បានខុសពីខ្មែរ ពីព្រោះថា វៀតណាមនិយាយមិនច្បាស់ ហើយនៅកន្លែងណាមួយ តាមរយៈអ្នកជិតខាង គេអាចដឹងថាជនជាតិវៀតណាមរស់នៅកន្លែងនោះបានយូរប៉ុនណាហើយ
96
។
វីដេអូ
