លោកស្រី មុំ វុន
រហ្សនាម: 2-TCCP-283
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
តួនាទី និងសាវតារ
អ្នកស្រី មុំ វុន បានផ្តល់សក្ខីកម្មនៅចំពោះមុខអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីអំពីបទពិសោធន៍របស់គាត់ ក្នុងនាមជាស្ត្រីរងគ្រោះដោយសារការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងការរួមដំណេកក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំ
1
។ ពីឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ ឆ្នាំ១៩៧៩ គាត់រស់នៅក្នុងស្រុកជីក្រែង ខេត្តសៀមរាប ជាកន្លែងដែលខ្មែរក្រហមបានបង្ខំគាត់ឱ្យរៀបការម្តងទៀត បន្ទាប់ពីការបាត់ខ្លួនរបស់ប្តីគាត់ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥
2
។
ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំ
បន្ទាប់ពីប្តីរបស់គាត់ឈ្មោះ តាន់ ហ៊ឹង ដែលជាអ្នកឡើងត្នោត ត្រូវបានគេយកទៅសម្លាប់នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ១៩៧៥ អ្នកស្រី មុំ វុន ត្រូវបានខ្មែរក្រហមចាប់គូនៅចុងឆ្នាំ១៩៧៥ ឲ្យរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់ផ្សេងទៀតដែលគាត់មិនស្គាល់
3
។ គាត់ត្រូវបានកងឈ្លបប្រាំនាក់ចាប់រំលោភពីរថ្ងៃមុនថ្ងៃរៀបការ ក្រោយពីគាត់បានបដិសេធមិនរៀបការពីដំបូង
4
។ គូស្រករចំនួន ៦០ គូ ត្រូវបានដាក់លាយឡំចូលគ្នា ហើយផ្គូផ្គងក្នុងពិធីរៀបការតែមួយ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត និងការចូលរួមពីឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួនឡើយ
5
។ គូស្រករវ័យប្រហែល ២០-២៧ ឆ្នាំ ត្រូវបានគេប្រាប់ក្នុងពិធីរៀបការនោះ ឱ្យប្តេជ្ញាចិត្តបង្កើតកូនឲ្យបានច្រើនជូនអង្គការ
6
។
ការរួមដំណេកដោយបង្ខំ
បន្ទាប់ពីរៀបការរួច អ្នកស្រី មុំ វុន និងប្តីត្រូវបានណែនាំឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងសម្រាករបស់ខ្លួនវិញ
7
។ នៅពេលយប់ ពួកគាត់ពិភាក្សាគ្នាអំពីផែនការធ្វើពុតថា “យើងការ ៗ សិនទៅ” ហើយចាំពេលប្រទេសមានសន្តិភាពចាំសុំបែកគ្នាវិញ
8
។ ឈ្លបបានស្តាប់ឮពួកគាត់និយាយគ្នា បានស្ទុះចូលមកក្នុងផ្ទះ ហើយបានភ្ជង់កាំភ្លើងបញ្ជាគាត់និងប្តីឲ្យដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ ហើយឲ្យរួមដំណេកនៅចំពោះមុខពួកឈ្លបទាំងនោះ
9
។ ឈ្លបខ្មែរក្រហមបានបង្ខំប្តីគាត់ឲ្យស៊កបញ្ចូលប្រដាប់ភេទទៅក្នុងប្រដាប់ភេទគាត់
10
។ គាត់មិនហ៊ានតវ៉ាទេដោយសារខ្លាចគេសម្លាប់
11
។ បន្ទាប់ពីអ្នកស្រី មុំ វុន មានផ្ទៃពោះ ប្តីគាត់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ការដ្ឋានផ្សេង ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យមកលេងគាត់ពីរបីថ្ងៃរៀងរាល់ពីរខែម្តង
12
។
ឈ្មោះ រុំ ហៅ ថន ជាមនុស្សដែលធ្វើការនៅស្រុកជីក្រែង ទទួលខុសត្រូវជ្រើសរើសមនុស្សឲ្យរៀបការ
13
។ ថន អនុវត្តតាមការណែនាំដែលទទួលបានពីថ្នាក់ស្រុក
14
។ ថន ក៏ជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានបញ្ជាឲ្យឈ្លបតាមដានប្តីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីថ្មោង ដើម្បីឲ្យប្រាកដថាពួកគេបានរួមដំណេកក្រោយអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្លួន
15
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានពឹងផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់លោកស្រី មុំ វុន ក្នុងចំណោមភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា ពិធីរៀបការក្នុងរបបខ្មែរក្រហមទាំងមូលមិនត្រូវបានធ្វើឡើងស្របតាមទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីខ្មែរទេ ការរួមដំណេក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំត្រូវបានធ្វើឡើងដោយការភ័យខ្លាច
16
ហើយអវត្តមានរបស់ឪពុកម្តាយ និងសមាជិកគ្រួសារ មានឥទ្ធិពលលើផ្លូវចិត្តរយៈពេលយូរ
17
។
វីដេអូ
