លោកស្រី ផាន់ ហ៊ីម
រហ្សនាម: 2-TCW-914
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
សាវតារ និងតួនាទី
អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម កើតនៅស្រុកជើងព្រៃ ខេត្តកំពង់ចាម
1
។ គាត់បានចូលរួមបដិវត្តន៍ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៣ ធ្វើការនៅមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មស្រុកជើងព្រៃ
2
។ នៅដើមឆ្នាំ១៩៧៥ គាត់ទទួលបានការចាត់តាំងទៅកងវរៈសេនាតូចលេខ ៣០៦ ដើម្បីសែងទាហានរបួសពីសមរភូមិក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងទាហាន លន់ នល់
3
។ ពីខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧៥ គាត់ទៅភ្នំពេញធ្វើការនៅក្នុងផ្នែកផ្សេងៗក្នុងក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម
4
។ ពីឆ្នាំ១៩៧៧ គាត់ធ្វើការនៅ “កងសម្រិតសម្រាំងអនុផល” សម្រាប់ទំនិញនាំចេញ មានទីតាំងនៅវត្តទួលទំពូង
5
។ ក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៨ គាត់រៀបការ និងផ្លាស់ទៅរស់នៅជាមួយប្តីគាត់ នៅក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុ រហូតដល់ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៩
6
។
ការរស់នៅក្នុងក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម
នៅក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម តារិទ្ធ ទទួលបន្ទុកកិច្ចការក្នុងស្រុកនិងក្រៅស្រុក
7
។ គាត់មានឋានៈខ្ពស់ជាង តាហុង ដែលជាអនុរបស់គាត់ និងទទួលបន្ទុកពាណិជ្ជកម្មក្នុងប្រទេស
8
។
ក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧៥ អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម ត្រូវបានចាត់ឲ្យទទួលខុសត្រូវឃ្លាំងនៅផ្សារថ្មី ដែលផ្គត់ផ្គង់ម្ហូបអាហារឲ្យកម្មករ និងទំនាក់ទំនងជាមួយផ្នែកផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម
9
។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧ គេបញ្ជូនគាត់ទៅលត់ដំនៅជិតពោធិ៍ចិនតុង ជាកន្លែងគាត់ធ្វើការទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ជីកប្រឡាយ និងលើកទំនប់ ដោយមិនមានអាហារគ្រប់គ្រាន់
10
។ ក្រោយមកក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧ គាត់ត្រឡប់មកផ្សារថ្មីវិញ និងបានចូលរួមវគ្គរៀនសូត្រដឹកនាំដោយ តាហុង
11
។ ក្នុងពេលវគ្គរៀនសូត្រ ជនក្បត់ភូមិភាគឧត្តរត្រូវគេបរិហារ
12
ដូចជា កុយ ធួន, ឈឿន, ញ៉ែម និង អ្នកផ្សេងទៀត
13
។ ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក គាត់បានឃើញរថយន្តមកដល់ពេលយប់ មនុស្សប្រដាប់អាវុធចុះពីរថយន្តមកចាប់មនុស្សដាក់រថយន្តបើកចេញទៅ
14
។ លុះស្អែកឡើង គាត់បានឮថា កម្មាភិបាលពីរនាក់ ឈ្មោះ ភី និង ឌឿន បានបាត់ខ្លួន
15
។
ការងាររបស់ ផាន់ ហ៊ីម នៅទួលទំពូងគឺត្រូវពិនិត្យផលិតផលជាក់លាក់ ដូចជា គ្រាប់ល្ង និងឆ្អឹងខ្លា និងដំរី ដើម្បីប្រាកដថាមានគុណភាពល្អសម្រាប់នាំចេញតាមកំពង់សោម
16
។ គាត់បានឃើញ តាហុង និង តារិទ្ធ មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលពួកគេមកត្រួតពិនិត្យនៅទួលទំពូង
17
។
ការរៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៤ ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយបានរៀបចំឡើងរវាងអ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម និងយុទ្ធជនពិការម្នាក់មកពីស្រុកព្រៃឈរ ជាផ្នែកមួយនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាក្រុមដ៏ធំមួយសម្រាប់ទាហានពិការ។ ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះមិនបានធ្វើឡើងទេ ដោយសារមានទាហានខ្លះបដិសេធ
18
។ ក្រោយមកគាត់បានបដិសេធសំណើរៀបការផ្សេងទៀត
19
។
ក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៨ អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម បានទទួលសំណើរៀបការជាមួយប្តីបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់
20
។ ដំបូងគាត់បដិសេធ តែក្រោយមកប្រធាននារីម្នាក់បានប្រាប់គាត់ឲ្យគោរព និងព្រមតាមអង្គការ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់ទៅនឹងគោលការណ៍ ឬសេចក្តីណែនាំអង្គការ កំណត់។ អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម លើកឡើងថា “មិត្តឯងមិនគោរពអង្គការវិន័យ មិត្តឯងប្រយ័ត្នខ្លួនបន្តិចទៅ”។ ព្រឹកឡើង គេយកខោអាវមួយសម្រាប់មកឲ្យគាត់ ហើយពិធីរៀបការបានរៀបចំនៅពេលរសៀល។ ខុសពីករណីរបស់គាត់ អ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងក្រុមរបស់គាត់បានភ្ជាប់ពាក្យ មួយខែ ឬពីរខែមុនពេលរៀបការ។ ការរៀបការនេះបានធ្វើឡើងនៅពេលដែលបុរសស្នើសុំរៀបការជាមួយនារី ហើយនារីនោះយល់ព្រមតាមការស្នើសុំ ហើយពួកគេមិនមានទំនាក់ទំនងពីមុនទេ។
ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះរៀបចំឡើងសម្រាប់ ២១ គូ
26
នៅក្នុងរោងមួយដែលគេប្រើសម្រាប់វគ្គរៀនសូត្ររបស់បុគ្គលិកពាណិជ្ជកម្ម រៀងរាល់ថ្ងៃទី១០ និងទី ២០ នៃខែ
27
។ ពិធីនោះដឹកនាំដោយ តារិទ្ធ តាហុង និងអ្នកគ្រប់គ្រង
28
។ ឪពុកម្តាយ ឬសាច់ញាតិមិនមានវត្តមាន ឬបានដឹងអំពីការរៀបការនេះទេ
29
។ គេណែនាំឲ្យនារីអង្គុយមួយជួរដោយឡែកពីបុរស ហើយបន្ទាប់មក គេហៅម្តងមួយគូៗឲ្យចាប់ដៃគ្នា និងប្រកាសថាជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា
30
។ តារិទ្ធ ណែនាំពួកគេឲ្យរស់នៅជាមួយគ្នាជាប្តីប្រពន្ធ ឲ្យស្រឡាញ់គ្នា និងខិតខំធ្វើការដើម្បីបក្ស និងប្រជាជន
31
។ ក្រោយរៀបការរួច ប្តីប្រពន្ធខ្លះផ្លាស់ទៅរស់នៅក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតបន្តរស់នៅម្តុំវត្តទួលទំពូង
32
។ ប្តីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីថ្មោង ទទួលបានការណែនាំអំពីការរួមដំណេក។ អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម មិនបានរួមដំណេកទេក្នុងពេលពីរសប្តាហ៍ ទៅមួយខែដំបូង ហើយដល់ពេលនោះគាត់ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍អាណិតប្តីគាត់
33
។ បន្ទាប់ពីរៀបការហើយ ប្តីគាត់មកលេងគាត់ម្តងក្នុងមួយសប្តាហ៍
34
។ ប្តីប្រពន្ធគាត់បន្តរស់នៅជាមួយគ្នាក្រោយរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំ
35
។ ប្តីប្រពន្ធផ្សេងទៀត ដែលរស់នៅទួលទំពូង រស់នៅយ៉ាងមានក្តីសុខជាមួយគ្នា ហើយក្រោយមកបានរត់ចេញជាមួយគ្នានៅពេលវៀតណាមកំពុងចូលមកប្រទេសកម្ពុជា
36
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ បន្ថែមលើសក្ខីកម្មរបស់សាក្សីផ្សេងទៀត ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា៖ (i) ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍បានធ្វើឡើងនៅតាមទីកន្លែងជាច្រើនទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងអំឡុងរបបខ្មែរក្រហម រួមទាំងទីក្រុងភ្នំពេញ
37
(ii) ជាទូទៅឪពុកម្តាយ និងសមាជិកគ្រួសាររបស់គូស្រករមិនបានពាក់ព័ន្ធ និង/ឬ មានវត្តមាននៅពេលរៀបការទេ
38
(iii) លើកលែងបុគ្គលមួយចំនួនដែលមានគេយកចិត្តទុកដាក់ បុគ្គលដែលគេផ្សំផ្គុំឲ្យរៀបការ ជាធម្មតាមិនបានទទួលការពិភាក្សាអំពីការរៀបការរបស់ខ្លួននោះទេ ហើយបានទទួលការជូនដំណឹងតែបន្តិចបន្តួចឬអត់បានទទួលដំណឹងទាល់តែសោះថាពួកគេនឹងត្រូវរៀបការនោះ
39
(iv) ចំនួនគូស្រករដែលរៀបការក្នុងពិធីរៀបការតែមួយ មានចាប់ពីមួយគូ ទៅ ៧០-៨០ គូ
40
និង (v) លើកលែងករណីអ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម ស្ត្រីផ្សេងទៀតត្រូវគេបង្ខំឲ្យរួមដំណេកក្រោយអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដោយសារស្ត្រីទាំំងនោះខ្លាចស្លាប់ ឬត្រូវគេធ្វើបាបលើរាងកាយ ដូច្នេះហើយ ស្ត្រីមិនមានការយល់ព្រមពិតប្រាកដឡើយ ឬដោយសារស្ត្រីទាំងនោះត្រូវបានបង្ខំរាងកាយឲ្យធ្វើការរួមភេទជាមួយប្តី
41
។
នៅដំណាក់កាលបណ្តឹងសាទុក្ខ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានពិចារណាថា ភ័ស្តុតាងរបស់គាត់បានបញ្ជាក់លើការសន្និដ្ឋានរបស់អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ដែលថាស្ត្រីមិនមានសេរីភាពពិតប្រាកដក្នុងការរៀបការទេ
42
ដោយសន្និដ្ឋានថា ជាការប្រសើរប្រសិនបើអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានពិចារណាឲ្យបានពេញលេញថែមទៀតលើបញ្ហាថាតើអ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម ពិតជាអាចព្រម ឬមិនព្រមរួមភេទជាមួយប្តីគាត់ដោយស្ម័គ្រចិត្តមែនឬយ៉ាងណា
43
។
វគ្គរៀនសូត្រជាមួយ នួន ជា
វីដេអូ
