ប្រាក់ ឌឿន
រហ្សនាម: 2-TCCP-300
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ និងតួនាទី
លោក ប្រាក់ ឌឿន បានរៀបការប្រពន្ធជនជាតិវៀតណាមក្នុងឆ្នាំ១៩៦៦ នៅភូមិកំណើតរបស់ពួកគាត់នៅស្រុកបរិបូណ៌ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ហើយបានបន្តរស់នៅទីនោះរហូតដល់ពេលជម្លៀសចេញពីភូមិពេជចង្វា ក្នុងស្រុកបរិបូណ៌ នៅឆ្នាំ១៩៧៥
1
។ នៅពេលនោះ ពួកគាត់មានកូនប្រាំនាក់ និងកូនម្នាក់ទៀតក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦
2
។ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម គាត់ជាអ្នកនេសាទនៅក្នុងកងនេសាទស្រុក នៅកោះតាម៉ូវ ជាកន្លែងដែលប្រពន្ធ កូន និងម្តាយក្មេកគាត់ត្រូវបានសម្លាប់
3
។
ការប្រព្រឹត្តលើជនជាតិវៀតណាម
ម្តាយក្មេករបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន ជាជនជាតិវៀតណាម ហើយឪពុករបស់ម្តាយក្មេកគាត់កាត់ចិន
4
។ ម្តាយឪពុកក្មេកនិយាយភាសាខ្មែរ ស្លៀកពាក់បែបវៀតណាម និងប្រារព្ធបុណ្យចូលឆ្នាំវៀតណាមតាមវប្បធម៌របស់ពួកគាត់
5
។ ប្រពន្ធរបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន មានមុខមាត់កាត់តាមឪពុកម្តាយរបស់គាត់ មានសម្បុរស
6
ហើយនិយាយតែភាសាខ្មែរប៉ុណ្ណោះ តែគាត់ចេះវៀតណាមដែរ
7
។
ក្រោយពេលជម្លៀស លោក ប្រាក់ ឌឿន និងគ្រួសារ រួមទាំងម្តាយក្មេក រស់នៅជាមួយគ្នា
8
រហូតដល់ពេលគេចាត់គាត់ឲ្យទៅនេសាទត្រីនៅកោះតាម៉ូវ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ត្រីទៅឲ្យកងផ្សេងៗ
9
។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ គាត់បានទទួលការអនុញ្ញាតពីប្រធានកងឲ្យក្រុមគ្រួសារគាត់រស់នៅជាមួយគ្នានៅលើកោះនោះ
10
។ នៅក្នុងកងរបស់គាត់មានគ្រួសារកាត់វៀតណាមសរុបចំនួនប្រាំពីរគ្រួសារ
11
។
កម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមបានស្វែងរកព័ត៌មានអំពីជាតិពន្ធុនៃសមាជិកនានានៅក្នុងកង ដោយវិធីស៊ើបសួរពីប្រជាជន ឬដោះដូរព័ត៌មានជាមួយនឹងម្ហូបអាហារ
12
។ លោក ប្រាក់ ឌឿន បានប្រាប់ការពិតថា ប្រពន្ធគាត់ជាកូនរបស់ម្តាយក្មេកគាត់ដែលជាជនជាតិវៀតណាម ប៉ុន្តែថាគាត់មិនបានដឹងអំពីជនជាតិវៀតណាមណាផ្សេងទៀតនៅទីនោះទេ
13
។ ដោយសារតែម្តាយគាត់មិនអាចនិយាយខ្មែរច្បាស់ គេចាប់គាត់យកទៅសម្លាប់
14
។
ប្រហែលជានៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ១៩៧៦ លោក ប្រាក់ ឌឿន បានប្តូរឈ្មោះកូនៗគាត់មកឈ្មោះខ្មែរវិញ ដើម្បីលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណវៀតណាមរបស់គ្រួសារគាត់
15
។ គាត់រំលឹកថា បានឮការផ្សាយតាមវិទ្យុអំពីការស្វែងរក “ជនជាតិវៀតណាមស៊ីរូងផ្ទៃក្នុង”
16
។ លោក ប្រាក់ ឌឿន បានឃើញប្រជាជនវៀតណាមចំនួន ២០ ទៅ ៣០ នាក់ ត្រូវគេព័ទ្ធចាប់ ហើយដឹកតាមទូកតាមបណ្តោយទន្លេ
17
។ ប្រធានកងរបស់គាត់និយាយថា ជនជាតិវៀតណាមដែលគេបានប្រមូលនោះ នឹងត្រូវបញ្ជូនត្រឡប់ទៅវៀតណាមវិញ
18
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា ពីឆ្នាំ១៩៧៥ ថ្នាក់លើបានបញ្ជាឲ្យកំណត់អត្តសញ្ញាណជនជាតិវៀតណាម ជាលទ្ធផលថ្នាក់ក្រោមបានរៀបចំបញ្ជី និងប្រវត្តិរូប ហើយក្រោយមកបានបញ្ជូនត្រឡប់ទៅថ្នាក់លើវិញដើម្បីចាត់ការបន្ត
19
។
ការសម្លាប់ជនជាតិវៀតណាម
មុនឆ្នាំ១៩៧៨
20
គ្រួសារកាត់វៀតណាមទាំងប្រាំពីរគ្រួសារត្រូវគេហៅឲ្យចេញដំណើរទាំងយប់
21
។ នៅតាមផ្លូវ គ្រួសារទាំងនោះត្រូវបានបំបែកជាក្រុមខ្មែរ និងវៀតណាម
22
។ គាត់និយាយថា៖ “ក្រុមដែលប្រពន្ធខ្ញុំហ្នឹងជាក្រុមវៀតណាមហ្នឹង គេឲ្យកូននៅជាមួយ។ ដែលក្រុមខ្មែរហ្នឹង គេកូន -- គេឲ្យទុកមកនៅជាមួយម្តាយ បាទមានតែប៉ុណ្ណឹង។ បើនិយាយឲ្យចំ គេឲ្យម្តាយ ថាម្តាយខ្មែរកូនគេឲ្យទៅ។ បើម្តាយវៀតណាម ត្រូវវៀតណាមនេះយកទៅហ្មង គេអត់ឲ្យនៅទេ។ បានន័យថា ទៅសម្លាប់ទាំងអស់គ្នា”
23
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា ប.ក.ក បានចាត់ទុកជាតិពន្ធុវៀតណាមតាមខ្សែខាងម្តាយ និងជាលទ្ធផល ការកំណត់គោលដៅលើគ្រួសារកូនកាត់គឺ កំណត់គោលដៅលើម្តាយជាជនជាតិវៀតណាមនិងកូនៗរបស់គេ ដោយទុកជីវិតឪពុកជាជនជាតិខ្មែរ ហើយកំណត់គោលដៅលើឪពុកជាជនជាតិវៀតណាម ប៉ុន្តែគេទុកជីវិតឲ្យម្តាយជាជនជាតិខ្មែរ និងកូនៗរបស់ពួកគេ
24
។ នៅពេលជំទាស់នៅដំណាក់កាលសាទុក្ខ ការសន្និដ្ឋាននេះត្រូវអង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលតម្កល់
25
។
ព្រឹកឡើង ប្រធានកងឈ្មោះ ហ៊ឹម បានប្រាប់គាត់ថា “អ្នកទាំងនោះគេយកទៅកម្ទេចហើយ” និងត្រូវបានសម្លាប់នៅរណ្តៅមួយ
26
។ តាំងពីពេលនោះមក មិនមានជនជាតិវៀតណាមនៅលើកោះនោះទេ អ្នកដែលនិយាយប៉ៃឡាំ ឬគេសង្ស័យថាជាវៀតណាម ត្រូវគេបញ្ជូនទៅកម្ទេច
27
។ កូនៗគាត់មួយចំនួនផ្សេងទៀតបានស្លាប់ដោយសារភាពអត់ឃ្លាន និងជំងឺនៅសហករណ៍ និងនៅកងចល័ត
28
។ មានតែកូនពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែល “មើលទៅខ្មែរសុទ្ធ” នៅរស់រានមានជីវិតពីរបបនោះ
29
។
ដោយពិចារណាលើសក្ខីកម្មរបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានសន្និដ្ឋានថា គ្រួសារជនជាតិវៀតណាមត្រូវបានកំណត់គោលដៅ និងសម្លាប់នៅក្នុងភូមិភាគបស្ចិម ដោយសារតែការសន្មតអំពីជាតិសាសន៍ជាវៀតណាម ជាពិសេស ប្រពន្ធរបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន កូនៗ និងម្តាយក្មេក ព្រមទាំងសមាជិកជនជាតិវៀតណាមប្រាំមួយគ្រួសារផ្សេងទៀត ត្រូវបានសម្លាប់ដោយចេតនាគិតទុកជាមុននៅលើកោះតាម៉ូវ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៧
30
។ នៅដំណាក់កាលសាទុក្ខ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូល បានពិចារណាថា អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងមិនមានកំហុសក្នុងការផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន ទាក់ទងនឹងកាលៈទេសៈនានាជុំវិញការសម្លាប់ជនជាតិវៀតណាមនោះទេ តែអង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលទទួលយកអំណះអំណាងរបស់ ខៀវ សំផន ដែលថាមានក្មេងតែម្នាក់គត់ត្រូវបានសម្លាប់នៅលើកោះនោះ
31
។
ការៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំ
លោក ប្រាក់ ឌឿន បានចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការមួយដែលមានប្តីប្រពន្ធចំនួន ២៥ គូ ដែលក្នុងពេលនោះគេឲ្យគាត់ “មានយោបល់” ទៅកាន់ប្តីប្រពន្ធទាំងនោះ
32
។ អ្នកខ្លះបានធ្វើសំណើទៅកម្មាភិបាលសុំរៀបការ ចំណែកឯគូស្រករភាគច្រើនត្រូវកម្មាភិបាលជ្រើសរើសឲ្យ
33
។ ដោយដកស្រង់សក្ខីកម្មរបស់គាត់ និងភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានរកឃើញថា អ្នកដែលគេផ្គូផ្គងឲ្យរៀបការ ជាធម្មតា មិនត្រូវបានគេពិគ្រោះយោបល់ជាមួយអំពីការរៀបការនោះទេ និងបានទទួលការជូនដំណឹងតិចតួច ឬគ្មានទាល់តែសោះថាខ្លួនត្រូវរៀបការ
34
។ មិនមានអ្នកណាហ៊ានតវ៉ាជំទាស់នឹងការរៀបការឡើយ
35
។ ក្នុងអំឡុងពេលធ្វើពិធី គូស្រករនីយមួយៗត្រូវឡើងនិយាយកោតសរសើរអង្គការ សម្រាប់ការរៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ
36
។ កម្មាភិបាលថ្នាក់ស្រុករៀបចំពិធី និងប្រាប់គូស្រករឲ្យអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់អង្គការ
37
។ បន្ទាប់ពីរៀបការរួច កម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមតាមដានប្តីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីថ្មោងនៅពេលយប់ ដើម្បីប្រាកដថាពួកគេរួមដំណេក
38
។ ប្តីប្រពន្ធពីរគូត្រូវគេចាប់ ដោយសារមិនព្រមរួមដំណេក ខណៈដែលប្តីប្រពន្ធផ្សេងទៀតនៅស្ងាត់ស្ងៀម
39
។ គាត់ឮថា ប្តីប្រពន្ធពីរគូនោះ “អត់មានដាក់ទណ្ឌកម្មទេ គឺគ្រាន់តែយកទៅណែនាំជាលើកទីមួយ ដែលអង្គការបានស្រឡាញ់ ហើយនិងជួយសម្រួលដោះស្រាយពីត្រឹមថ្ងៃហ្នឹង យកចិត្តទុកដាក់ជាមួយគ្នា ដើម្បីរស់រានមានជីវិតដេកនៅជាមួយគ្នា”
40
។
ផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់លោក ប្រាក់ ឌឿន និងភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានសន្និដ្ឋានថា ក្រោយពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ជាទូទៅប្តីប្រពន្ធត្រូវគេតាមដាន ដើម្បីប្រាកដថាពួកគេរួមដំណេកក្រោយអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្លួន
41
។ នៅដំណាក់កាលសាទុក្ខ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានពិចារណាថា អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងមិនមានកំហុសក្នុងការសន្និដ្ឋានថា មានការតាមដានលើការរួមដំណេកក្រោយអាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយវិធានការដែលគេប្រើគឺការកសាង ជាជាងការផ្តល់ប្រឹក្សា
42
។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានតម្កល់ការសន្និដ្ឋានដែលថា ទាំងបុរស ទាំងស្រ្តីស្ថិតក្នុងបរិយាកាសបង្ខិតបង្ខំឲ្យរួមភេទ
43
។
វីដេអូ
