រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី
រហ្សនាម: 2-TCCP-1049
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ
អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី ជានិវត្តជនរស់នៅទីក្រុងប៉ារីស ប្រទេសបារាំង
1
។ គាត់ជាភរិយារបស់លោក រស់ សារិន
2
ហៅ “ម៉ៅ”
3
។ លោក ម៉ៅ ជានាយកអាកាសយានដ្ឋានពោធិ៍ចិនតុង មុនពេលទៅរស់នៅប្រទេសបារាំង
4
។ បន្ទាប់មក លោក ម៉ៅ ទទួលបានអាហារូបករណ៍បន្តថ្នាក់បណ្ឌិត ហើយបានធ្វើការឱ្យក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍នៅប្រទេសបារាំង
5
។ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងលោក ម៉ៅ បានរស់នៅជាមួយគ្នា រយៈពេល៤ឆ្នាំ និងមានកូនបីនាក់ជាមួយគ្នា
6
។ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី បានផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅចំពោះមុខអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ អំពីប្តីរបស់គាត់ដែលបានត្រឡប់មកពីប្រទេសបារាំង ហើយត្រូវបានសម្លាប់នៅថ្ងៃទី១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៦ នៅមន្ទីរសន្តិសុខ ស-២១
7
។
ការត្រឡប់មកប្រទេសកម្ពុជាវិញក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងក្រុមគ្រួសារបានត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញ ដើម្បីកសាងប្រទេសឡើងវិញដែលបានហែកហួរដោយសង្រ្គាម និងជួបឪពុកម្តាយរបស់គាត់
8
។ គាត់បានត្រឡប់មកវិញដោយសារយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយរបស់លោក អៀង សារី ដែលលើកទឹកចិត្តអ្នករស់នៅបរទេសត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញ
9
។ គាត់ជឿថាប្រទេសមានសន្តិភាពបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមស៊ីវិល
10
។
ការមកដល់ និងការចាប់ខ្លួន
អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងក្រុមគ្រួសារបានចុះចតនៅអាកាសយានដ្ឋានពោធិ៍ចិនតុង នៅថ្ងៃទី៦ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៧៦
11
។ ពួកគាត់ត្រូវបានដឹកមក ក-១៥ ជាទីកន្លែងដែលគាត់បានឃើញមិត្តភក្តិ និងបងស្រីរបស់គាត់
12
។ ពួកគាត់មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើដំណើរទៅទីណាទេ
13
។ ប្តីរបស់អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី មានភារកិច្ចត្រូវចូលរួមវគ្គរៀនសូត្រ ឬកិច្ចប្រជុំនយោបាយ
14
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង បានលើកឡើងពីសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី អំពីវគ្គហ្វឹកហ្វឺននយោបាយ នៅពេលសម្រេចថា បញ្ញវ័ន្ត និងប្រជាជនកម្ពុជាផ្សេងទៀតដែលត្រឡប់មកពីក្រៅប្រទេស ត្រូវទទួលរងការងារលំបាក និងស្វ័យទិតៀននៅក-១៥ កន្លែងដែលប្តីរបស់គាត់បានចូលរួមវគ្គហ្វឹកហ្វឺននយោបាយ
15
។
ការបញ្ជូនទៅតាឡី បឹងត្របែក (ក-១៥), ស-២១, និងដីក្រហម
ប្រហែលខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៦ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងគ្រួសារត្រូវបានបញ្ជូនពីក-១៥ ទៅតាឡី ប៉ុន្តែពួកគាត់ត្រូវធ្វើការដោយឡែកពីគ្នា
16
។ នៅពាក់កណ្តាលខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៦ អង្គការ បានបញ្ជូនអ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ម្តងទៀតពីតាឡីទៅក-១៥
17
។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ប្តីរបស់គាត់មានសភាពកាន់តែស្គមស្គាំង ដោយសារតែមិនទទួលបានអាហារហូបគ្រប់គ្រាន់ និងធ្វើការហួសកម្លាំង
18
។
នៅពាក់កណ្តាលខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៧៦ ប្តីរបស់អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី ត្រូវបានបញ្ជូនពីក-១៥ ទៅស-២១ ក្នុងអំឡុងវគ្គហ្វឹកហ្វឺននយោបាយ
19
។ នោះជាលើកចុងក្រោយដែលគាត់ និងប្តីរបស់គាត់បានជួបគ្នា
20
។ ប៉ុន្មានខែក្រោយមក គឺនៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៧៧ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងកូនៗ ត្រូវបាននាំចេញពីក-១៥ មកកាន់ ដីក្រហម
21
កន្លែងដែលគាត់ដកស្មៅនៅចម្ការសណ្តែក
22
។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី និងកូនៗ ត្រូវបានបញ្ជូនជាលើកទីពីរពីដីក្រហមត្រឡប់មក ក-១៥ វិញ
23
។ គាត់បានដឹងថាលោក ហោ ណាំហុង ជាប្រធានមន្ទីរ ក-១៥ ដែលបានបែងចែកការងារតាមក្រុម
24
។ លោក សូ ហុង គឺជាលេខារបស់លោក អៀង សារី ដែលគាត់បានជួបនៅ ក-១៥ ដើម្បីសាកសួរអំពីប្តីរបស់គាត់
25
។
មន្ទីរសន្តិសុខ ស-២១
ប្តីរបស់អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី បានចូលមន្ទីរសន្តិសុខស-២១ នៅថ្ងៃទី១២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៧៦
26
ហើយត្រូវបានសម្លាប់នៅថ្ងៃទី១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៧
27
។ សក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី អំពីប្តីរបស់គាត់ដែលត្រូវបានសម្លាប់នៅស-២១ ក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៧ ជាភ័ស្តុតាងផ្ទុយទៅនឹងសេចក្តីសន្និដ្ឋានរបស់លោក នួន ជា ដែលថាអ្នកទោសភាគច្រើនត្រូវបានដោះលែងពីមន្ទីរស-២១ ក្នុងខែមីនា ឬខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៧
28
។
បន្ទាប់ពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
ក្រោយរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ អ្នកស្រី រស់ ជួរ ស៊ីអ៊ី បានទៅមើលសារមន្ទីរទួលស្លែង ដែលកាលពីមុនត្រូវបានស្គាល់ថាជាមន្ទីរសន្តិសុខស-២១ ហើយបានដឹងថាប្តីរបស់គាត់បានស្លាប់នៅទីនោះ
29
។ គាត់បានឃើញរូបថតប្តីគាត់នៅលើជញ្ជាំងគុក
30
។ ចាប់ពីពេលនោះមក គាត់គ្មានសង្ឃឹមថានឹងបានជួបប្ដីរបស់គាត់ទៀតទេ
31
។ នៅខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៩ អ្នកស្រី និងកូនៗបានស្នាក់នៅទីក្រុងភ្នំពេញមួយរយៈ មុននឹងសម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅប្រទេសបារាំងវិញ
32
។
សេចក្តីថ្លែងការណ៍អំពីព្យសនកម្ម
ហើយទីបំផុតទៅ ឃើញរូបថតប្ដីខ្ញុំតែម្ដង។ ពេលនោះខ្ញុំស្ទើរនឹងស្រែកទ្រហោយំ។ ស្ទើរបាត់ស្មារតី សន្លប់ តែមានសំឡេងមួយបានមកប្រាប់ខ្ញុំដូចមកជួយដាស់តឿនថា កុំៗយំអី តាំងចិត្តឲ្យរឹង កុំសន្លប់ដួលនៅនឹងមុខពួកហ្នឹង។ ដល់អ៊ីចឹងទៅ ខ្ញុំដូច ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងចិត្តបន្តិចឡើងវិញ ដោយខំតាំងស្មារតីឡើងវិញ។ រួចតាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំក៏នឹកថា ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅក្នុងប្រទេសរបៀបហ្នឹងទេ។ ហើយធំបំផុតហ្នឹង គឺថាខ្ញុំត្រូវរកអនាគតឲ្យប្ដី ឲ្យកូនៗខ្ញុំហើយ ព្រោះថា បើអត់ពីឪពុកគេទៅហ្នឹង ខ្ញុំថា ខ្ញុំជាម្ដាយ មេម៉ាយមែនពិត តែខ្លាំង ត្រូវខំតាំងចិត្តឲ្យរឹងមាំ ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនតទៅទៀត។ ពេលនោះ ដល់មើលចប់អីទៅ ក៏ម្នាក់ៗហ្នឹង វាមានចិត្តស្រងូតស្រងាត់។ តែចំពោះខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ដែលបានឃើញរូបគាត់មក គឺថាខ្ញុំដូចថាចេះតែរីងរៃក្នុងខ្លួនណាស់ ហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថា រករត់ចេញមកប្រទេសបារាំង មើលថែកូនៗខ្ញុំ ធ្លាប់រៀននៅទីនេះស្រាប់ហើយ។
វីដេអូ
