សៅ ហ៊ាន
រហ្សនាម: 2-TCW-807
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
សាវតារ និងតួនាទី
មុន និងក្រោយថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ លោក សៅ ហ៊ាន រស់នៅភូមិត្រពាំងរំពាក់ ឃុំត្រាំកក់ ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ ជាកន្លែងដែលគេចាត់ឲ្យគាត់ធ្វើការងារគ្រប់ប្រភេទខាងផ្នែកកសិកម្ម
1
។
លោក សៅ ហ៊ាន បានផ្តល់សក្ខីកម្មនៅចំពោះមុខអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង ក្នុងនាមជាសាក្សី អំពីការចាប់ខ្លួន និងការបាត់ខ្លួនអតីតមន្ត្រីរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ការប្រព្រឹត្តលើ “ប្រជាជនថ្មី” និង “ប្រជាជនមូលដ្ឋាន” ការហាមឃាត់ការប្រតិបត្តិព្រះពុទ្ធសាសនា និងបទពិសោធន៍របស់គាត់ពេលកំពុងធ្វើការក្នុងកងភ្ជួរនៅក្នុងស្រុកត្រាំកក់ ក្នុងអំឡុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
2
។
ការចាប់ខ្លួនអតីតមន្ត្រីរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរ
ពេលប្រជាជនមកដល់តំបន់របស់លោក សៅ ហ៊ាន គេស្រង់ប្រវត្តិរូបពីប្រជាជនទាំងនោះ និងក្រោយមកមានការស្រាវជ្រាវរកទាហានរបប លន់ នល់ និងគ្រូបង្រៀន
3
។
ខ្មែរក្រហមបានចាប់ខ្លួនបងប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ លន់ ហម ដែលជាអតីតទាហាន លន់ នល់ ក្នុងពេលពីរបីថ្ងៃមុនពេលដួលរលំទីក្រុងភ្នំពេញនៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥
4
។ ប្រធានភូមិឈ្មោះ ធីម បានស៊ើបអង្កេត លន់ ហម ហើយក្រោយមកឈ្លបដឹកនាំដោយឈ្មោះ ប៉ែន បានមកចាប់គាត់យកទៅកសាង
5
។ លន់ ហម បានបាត់ខ្លួនក្រោយពេលចាប់ដាក់រទេះយកទៅមន្ទីរសន្តិសុខក្រាំងតាចាន់
6
។ អតីតគ្រូបង្រៀនរបប លន់ នល់ ឈ្មោះ តូច ឆាន ក៏បានបាត់ខ្លួនផងដែរ បន្ទាប់ពីត្រូវបានចាប់ខ្លួននិងបញ្ជូនទៅកសាង
7
។
ការប្រព្រឹត្តលើប្រជាជនថ្មី និងប្រជាជនមូលដ្ឋាន
លោក សៅ ហ៊ាន បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា ប្រជាជនពេញសិទ្ធិ គឺជាប្រជាជនមូលដ្ឋាន ដែលមានប្រវត្តិល្អ និងមានកូនចៅនៅក្នុងចលនាតស៊ូ
8
។ ពួកគេទទួលបានលក្ខខណ្ឌល្អប្រសើរជាង ហើយគ្រប់គ្រងលើប្រជាជនត្រៀម
9
។ “ប្រជាជនត្រៀម” គឺជាឋានៈសម្រាប់ប្រជាជនមូលដ្ឋានដែលមានសាច់ញាតិជាប់និន្នាការជាមួយខ្មាំង ដូចជាពួក លន់ នល់
10
។ ប្រជាជនបញ្ញើគឺជាប្រជាជន ១៧ មេសា ឬប្រជាជនថ្មី ដែលត្រូវបានជម្លៀសក្រោយពេលរបប លន់ នល់ បានដួលរលំ
11
។
ក្រោយពីការជម្លៀស និងការមកដល់ស្រុកត្រាំកក់ មានរយៈពេលមួយដែលប្រជាជនអាចស្នើសុំត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើត មុនពេលគេបង្កើតជាអង្គភាព និងចាត់តាំងប្រជាជន
12
។ ប៉ុន្តែពេលរចនាសម្ព័ន្ធអង្គភាពបានរៀបចំរួចហើយ ប្រជាជនមិនអាចចាកចេញពីអង្គភាពរបស់ខ្លួនបានទេ
13
។
ក្នុងនាមជាប្រជាជនត្រៀម លោក សៅ ហ៊ាន បានសង្កេតឃើញថា តាឯក និង អាចារ្យ នាង ដែលជាមនុស្សទីពីរ និងទីបីនៅក្នុងភូមិបន្ទាប់ពីឈ្មោះ ធីម នោះ បានស្រាវជ្រាវប្រជាជនជម្លៀស ហើយអ្នកដែលរកឃើញថាធ្លាប់ធ្វើជាទាហាន ឬជាគ្រូបង្រៀន ក្រោយមកបានបាត់ខ្លួន
14
។
លក្ខខណ្ឌការងារ និងការរស់នៅក្នុងស្រុកត្រាំកក់
កម្មសិទ្ធិសមូហភាពបានចាប់ផ្តើមក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦
18
។ ធីម បានធ្វើការប្រជុំជាមួយអ្នកភូមិ ដោយបានប្រកាសថា រាល់ទ្រព្យសម្បត្តិឯកជនទាំងអស់ ដូចជាគោក្របី និងសម្ភារៈផ្ទះបាយត្រូវប្រមូលដាក់ជាកម្មសិទ្ធិសមូហភាព
19
។ ប្រជាជនមិនហ៊ាននិយាយអ្វីទេ ដោយខ្លាចគេសម្លាប់
20
។
លោក សៅ ហ៊ាន ចាប់ផ្តើមធ្វើការនៅម៉ោង ៤ ព្រឹក ហើយធ្វើការនៅពេលយប់នៅរដូវដកស្ទូង
21
។ គាត់ត្រូវលើកភ្លឺស្រែ “ក្រឡាចក្រត្រង្គ” ដែលមានប្រឡាយតូចធំ
22
។ ក្នុងនាមជាកសិករ គាត់និយាយថា គោលដៅដែលអង្គការ កំណត់ បីតោនក្នុងមួយហិកតានោះគឺមិនអាចធ្វើទៅបានទេ។
លោក សៅ ហ៊ាន បានរៀបរាប់អំពីរបបអាហារថា មានតែបបរ ជួនកាលមានបាយបន្តិចបន្តួច ក្នុងចំណោមមនុស្សដប់នាក់ក្នុងមួយតុ
24
។ គាត់ចាំថាមានការប្រជុំ ដែលប្រធានកងបញ្ជាក់ថា ប្រជាជនណាដែលធ្វើឲ្យបាក់ស្លាបព្រា ឬនង្គ័លគឺជាខ្មាំងផ្ទៃក្នុងសហករណ៍
25
។
ប្រជាជនដែលកើតជំងឺរាករូស ទទួលបានតែថ្នាំគ្រាប់ដូចអាចម៍ទន្សាយ
26
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់លោក សៅ ហ៊ាន ក្នុងចំណោមភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា៖ (i) ខ្មែរក្រហមមានផែនការសម្លាប់អតីតសមាជិករបប លន់ នល់
27
(ii) ជាទូទៅសហករណ៍បែងចែកប្រជាជនជាប្រជាជនពេញសិទ្ធិ ប្រជាជនត្រៀម ឬប្រជាជនបញ្ញើ
28
(iii) មុខតំណែងមានអំណាចគឺគេទុកសម្រាប់តែប្រជាជនពេញសិទ្ធិប៉ុណ្ណោះ
29
(iv) មានពេលខ្វះខាតអាហារធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងទីកន្លែងផ្សេងៗក្នុងស្រុកត្រាំកក់
30
(v) ប្រជាជនបញ្ញើទទួលបានអាហារតិចជាងប្រជាជនពេញសិទ្ធិ
31
(vi) អាហារត្រូវបានគេប្រើជាមធ្យោបាយគ្រប់គ្រងប្រជាជន
32
(vii) ការប្រតិបត្តិព្រះពុទ្ធសាសនាដោយចំហត្រូវបានហាមឃាត់ ហើយផ្នែកសំខាន់ៗនៃព្រះពុទ្ធសាសនាបានក្លាយជាគោលដៅដែលត្រូវលុបបំបាត់
33
និង(viii) លក្ខខណ្ឌការងារប្រែប្រួលអាស្រ័យលើប្រភេទប្រជាជន
34
។
វីដេអូ
