ធុច ស៊ីថន
រហ្សនាម: 2-TCW-842
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: សាក្សី
សាវតារ និងតួនាទី
អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន បានចូលបដិវត្តន៍ក្នុងឆ្នាំ១៩៧២ នៅអាយុ ១៦ ឆ្នាំ
1
គាត់ទៅតាមបងប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ ធុច រិន ហៅ គ្រិន ដែលបានក្លាយជាប្រធានផែកំពង់សោមក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
2
។ ក្រោយខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ គាត់បានមកធ្វើការនៅមន្ទីរពេទ្យសូវៀតក្នុងក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីរៀបចំថ្នាំ
3
។ បន្ទាប់មក គាត់បានផ្លាស់ទៅក្រសួងសង្គមកិច្ច ជាកន្លែងដែលគាត់ទទួលបន្ទុកប្រមូល និងចែកចាយថ្នាំទៅតាមខេត្ត
4
។ ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៦ គាត់រៀបការប្តី ដែលត្រូវខ្មែរក្រហមចាប់យកទៅបាត់ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨
5
។
តួនាទីរបស់គាត់នៅក្រសួងសង្គមកិច្ច និងមន្ទីរពេទ្យសូវៀត
ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ក្រសួងសង្គមកិច្ចគេហៅថា ក-២ ស្ថិតក្រោមការដឹកនាំរបស់ អៀង ធីរិទ្ធ ហៅ ភា
6
។ គាត់ទទួលបន្ទុកសុខាភិបាល សង្គមកិច្ច មន្ទីរពេទ្យ និងការផលិតថ្នាំ
7
។ បន្ទាប់ពី អៀង ធីរិទ្ធ មានស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ូ ជាប្រធានមន្ទីរ និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន នៅក្រសួងសង្គមកិច្ចផងដែរ
8
។ មានមនុស្សជាង ២០ នាក់ ធ្វើការក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ស៊ូ
9
។
ប្រធានក្តាប់រួមនៅមន្ទីរពេទ្យសូវៀតគឺ សី ដែលបានបាត់ខ្លួនពីរបីខែមុនពេលអ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ចាកចេញទៅក្រសួងសង្គមកិច្ច
10
។ នៅមន្ទីរពេទ្យនេះ អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន មានភារកិច្ចអានឈ្មោះនៅលើថ្នាំ និងរៀបចំថ្នាំ
11
ដោយសារគាត់ចេះភាសាបារាំង ដូច្នេះវាមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់គាត់
12
។
នៅពេលគាត់ផ្លាស់ទៅក្រសួងសង្គមកិច្ច គាត់មានភារកិច្ចប្រមូលថ្នាំ “បស្ចិមប្រទេស” ដែលបន្សល់ទុកនៅក្រុងភ្នំពេញពីរបបមុន និងត្រូវរក្សាទុកថ្នាំទាំងនោះក្នុងក្រសួង
13
។ គាត់ក៏ទទួលបន្ទុកចែកចាយថ្នាំទាំងនោះ និងថ្នាំ “ដែលទទួលបានថ្មីៗ” ពីប្រទេសចិនផងដែរ
14
។ ថ្នាំទាំងនោះត្រូវបែងចែកឲ្យសមាមាត្រគ្នាទៅតាមខេត្ត ស្របតាមទិន្នន័យដែលគាត់បានទទួលពី ស៊ូ
15
។
ការប្រជុំ និងការបាត់ខ្លួន
ការប្រជុំនៅមន្ទីរពេទ្យធ្វើឡើងរៀងរាល់មួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំម្តង និងមានការចូលរួមដោយបុគ្គលិកមន្ទីរពេទ្យនិងឱសថស្ថាន
16
។ ការប្រជុំទាំងអស់នោះដឹកនាំដោយ អៀង ធីរិទ្ធ និង ស៊ូ ដែលក្នុងការប្រជុំនោះពួកគាត់និយាយអំពីខ្មាំងរបស់របប ដូចជា សេអ៊ីអា កាហ្ស៊េបេ និង យួន
17
។ ស្ថានភាពកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧-១៩៧៨ នៅពេលដែលមនុស្សចាប់ផ្តើមតាមដានគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយមានមនុស្សបាត់ខ្លួនកាន់តែច្រើន
18
។ មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងក្រសួងសង្គមកិច្ច និងមន្ទីរពេទ្យត្រូវបានដកចេញ
19
ដូចជា សី (ប្រធានមន្ទីរពេទ្យ)
20
ឌី ផុន (ទន្តពេទ្យ)
21
ស៊ូ
22
និង វ៉ាសៃ (ប្តីរបស់អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន)
23
។ អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ស្ថិតក្រោមការតាមដានបន្ទាប់ពីគេដកប្តីរបស់គាត់ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨
24
។
ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំ និងការបាត់់ខ្លួនប្តីរបស់គាត់
អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន បានរៀបការនៅមន្ទីរក្រសួងសង្គមកិច្ចជាមួយនិងគូស្រករពីរគូរផ្សេងទៀត ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦
25
។ ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះរៀបចំឡើង និងដឹកនាំដោយ ស៊ូ ដែលដើរតួជាឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ
26
។ ឪពុកម្តាយរបស់គាត់មិនបានចូលរួមក្នុងពិធីនោះទេ
27
។ ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះរៀបចំឡើងដោយអង្គការ
28
។ តាមការយល់ដឹងរបស់គាត់ “អង្គការ” មានន័យថា “ជាអ្នកដែលទទួលខុសត្រូវធំ មិនមែនអ្នកតូចតាច ប្រធានក្រុម ឬនេះទេ អង្គការគឺជាអ្នកសម្រេចជំនួសឪពុកម្តាយ”
29
។ គាត់និយាយថា៖ “អត់មានច្បាប់ស្រឡាញ់ ត្រូវការខ្លួនយើង សុំខ្លួនយើងទេ”
30
។ អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ដើមឡើយបដិសេធមិនព្រមរៀបការទេ ដោយលើកឡើងថា “បើសិនចង់ឲ្យខ្ញុំការ សូមឲ្យធានាខុសត្រូវឲ្យខ្ញុំ សូមឲ្យអង្គការធានាខុសត្រូវឲ្យខ្ញុំ ពីព្រោះប្តីខ្ញុំគាត់មកពីស្រុកបារាំង”
31
។ គាត់បានជួបអនាគតប្តីរបស់គាត់ម្តងឬពីរដងប៉ុណ្ណោះមុនពេលរៀបការ
32
។ គាត់មិនមានសិទ្ធិជ្រើសរើសប្តីទេ ដូច្នេះគាត់ត្រូវបង្ខំចិត្តរៀបការ
33
។ ក្រោយពីរៀបការ គាត់មានផ្ទៃពោះ និងសម្រាលបានកូនមួយក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨
34
។
នៅដំណាក់កាលសាទុក្ខ ខៀវ សំផន បានជំទាស់ទៅនឹងភ័ស្តុតាងរបស់សាក្សីទាក់ទងនឹងលក្ខខណៈបង្ខំនៃការរៀបការ និងការរួមដំណេករបស់អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានច្រានចោលទឡ្ហីករណ៍របស់ ខៀវ សំផន និងតម្កល់ការសម្រេចរបស់អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងថា អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ពិតជាបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពភ័យខ្លាច និងអារម្មណ៍បង្ខិតបង្ខំនៅពេលរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយបង្ខំនោះ
35
។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានរកឃើញទៀតថា ខៀវ សំផន យល់ពុំត្រឹមត្រូវនូវលក្ខណៈព្យសនកម្មនៃការរួមភេទដោយបង្ខំដែលមានចរិតបញ្ជាក់ភ័ស្តុតាងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ហើយ ខៀវ សំផន បែរអះអាងថា គម្បីធ្វើសេចក្តីសន្និដ្ឋានថាគ្មានព្យសនកម្មដោយសារកង្វះខាតសក្ខីកម្មជាក់លាក់អំពីព្យសនកម្មទៅវិញ
36
។
ពេលគាត់កំពុងមានផ្ទៃពោះ ស៊ូ បានប្រាប់គាត់ថា អង្គការត្រូវដកមនុស្សមកពីបារាំងបីនាក់ចេញ រួមទាំងប្តី របស់គាត់ផង ហើយគាត់មិនត្រូវប្រាប់រឿងនេះទៅនរណាទេ
37
។ ស៊ូ បានប្រាប់ថា អៀង ធីរិទ្ធ បានទៅជួបបង និងស្នើសុំ “បង” ឲ្យទុកជីវិតឲ្យប្តីរបស់គាត់។ អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ដឹងថា “បង” សំដៅលើ ប៉ុល ពត
38
។ នៅថ្ងៃទី៣ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៨ ប្តីរបស់គាត់ត្រូវបានគេយកចេញទៅ
39
។ ក្រោយមកគេបានចាត់តាំងអ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ឲ្យជំនួសកន្លែងប្តីរបស់គាត់ ដែលទទួលខុសត្រូវទិញវត្ថុធាតុដើមមកផលិតថ្នាំ
40
។
ការជួបជាមួយ នួន ជា និង ខៀវ សំផន
អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន បានឃើញ នួន ជា ចំនួនបីដងក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ៖ លើកទីមួយ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលគាត់ចុះឈ្មោះថ្នាំនៅភ្នំពេញ លើកទីពីរក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ ក្នុងពេលប្រជុំដែល នួន ជា និយាយអំពីស្ថានភាពប្រទេសកម្ពុជាទៅកាន់អ្នកចូលរួមមកពីបណ្តាក្រសួងនានា និងលើកទីបី ពេល នួន ជា មកជួប ស៊ូ នៅក្រសួងសង្គមកិច្ច
41
។ អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន និយាយថា នួន ជា មាន “តួនាទីធំ” ជាង អៀង ធីរិទ្ធ
42
។
ពីរបីឆ្នាំបន្ទាប់ពីប្តីគាត់បានបាត់ខ្លួន អ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន បានជួប ខៀវ សំផន នៅ “ផ្នែកពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ” ពេលដែលអ្នកស្រីដាក់ឯកសារស្នើសុំទិញសម្ភារៈយកមកផលិតថ្នាំ
43
។ នៅពេលនោះ គាត់បានណែនាំអ្នកស្រី ធុច ស៊ីថន ថា “កុំឱ្យទិញច្រើនពេក កុំឱ្យមានការខ្ជះខ្ជាយ”
44
។ មួយសប្តាហ៍ឬ១០ថ្ងៃក្រោយមក ខៀវ សំផន បានមកជួបគាត់នៅក្រសួង ដើម្បីយកការបញ្ជាទិញ
45
។ តាមការយល់ឃើញរបស់គាត់ ខៀវ សំផន មិនទទួលបន្ទុកពាណិជ្ជកម្មទេ
46
ហើយក៏មិនមានតួនាទីសំខាន់ ឬមុខតំណែងនយោបាយណាមួយនោះដែរ
47
។
វីដេអូ
