អ៊ុន រ៉ន
រហ្សនាម: 2-TCCP-230
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០២
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ និតួនាទី
អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន ធ្វើការនៅកងចល័តតំបន់ នៅវត្តក្តីសែន ក្រោយមកនៅស្រែ ក្រោយមកទៀតត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យធ្វើការនៅការដ្ឋានទំនប់ ១ មករា (“ទំនប់”)
1
។ គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ ស្តីពីលក្ខខណ្ឌរស់នៅ និងធ្វើការនៅទំនប់ ១ មករា
2
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានសន្និដ្ឋានថា៖ (i) កម្មកររាប់ពាន់នាក់ធ្វើការនៅទំនប់ ១ មករា ស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌដ៏លំបាក
3
(ii) លក្ខខណ្ឌរស់នៅសម្រាប់កម្មករមានការខ្វះខាតខ្លាំង
4
និង (iii) ប៉ុល ពត បានទៅទស្សនៈកិច្ចទំនប់ ១ មករា និងបានសង្កេតមើលស្ថានភាពនៅទីនោះ
5
។
លក្ខខណ្ឌការងារ
អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន បានប៉ាន់ប្រមាណថា មានកម្មកររាប់ម៉ឺននាក់អាយុចន្លោះពី ២០ ទៅ ៤០ ឆ្នាំ នៅទំនប់ ១ មករា
6
។ កងចល័តរបស់គាត់មានគ្នា ១០០ នាក់ មកពីភូមិផ្សេងៗ រួមមានប្រជាជនមកពីស្រុកសន្ទុក សណ្តាន់ និង ស្ទោង ក្នុងតំបន់ ៤៣
7
។ គាត់មិនបានទទួលប្រាក់កម្រៃសម្រាប់ការងារដែលគាត់ធ្វើទេ ហើយគេក៏មិនបានសួរគាត់ថាតើចង់ធ្វើការនៅទំនប់នោះដែរឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចថាគេយកគាត់ទៅសម្លាប់ ប្រសិនបើគាត់បដិសេធ
8
។ កម្មករភ្ញាក់នៅម៉ោងប្រហែល ៤ កន្លះ ហៀបភ្លឺ ហើយត្រូវតម្រង់ជួររាប់ចំនួន មុនពេលចេញទៅធ្វើការរហូតដល់ម៉ោង ១១ ព្រឹក
9
។ គេដាក់ចង្កៀងម៉ាំងសុងនៅបាតទំនប់ដើម្បីឲ្យកម្មករធ្វើការក្នុងពេលយប់ងងឹត តែគេមិនអាចធ្វើការនៅបាតទំនប់បានទេបើគ្មានពន្លឺព្រះច័ន្ទ
10
។ ក្រុមនីមួយដែលមានគ្នាពីរនាក់ត្រូវបំពេញការងារបួនម៉ែត្រគូប
11
តែនៅថ្ងៃដែលគេធ្វើការពេលយប់ ពួកគេត្រូវបំពេញបរិមាណការងារកំណត់ ១២ ម៉ែត្រគូប ដោយមិនមានរបបអាហារបន្ថែមឡើយ
12
។ មិនមានការប្តូរវេន កម្មករនៅក្នុងកងរបស់គាត់ទេ
13
។ មិនមានគ្រឿងចក្រនៅការដ្ឋានទេ
14
ហើយប្រធានកងជាអ្នកពិនិត្យបរិមាណការងារកំណត់នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃ
15
។ អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន ក៏បានឮអំពីការបាក់ដី ដែលសង្កត់លើ កម្មករបីនាក់ និងស្លាប់ម្នាក់នៅនឹងកន្លែង
16
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា៖ (i) ចំនួនកម្មករនៅទំនប់ ១ មករា មានចំនួនរាប់ម៉ឺននាក់ ក្នុងអំឡុងពេលសាងសង់ទំនប់នេះ
17
ហើយភាគច្រើននៃកម្មករទាំងនោះមានអាយុ ១៨ ឆ្នាំ ឬចាស់ជាងនេះ
18
(ii) កម្លាំងពលកម្មត្រូវបានរៀបចំឡើងផ្អែកលើបទបញ្ជាពីថ្នាក់លើ
19
(iii) កម្មករមិនបានទទួលប្រាក់កម្រៃសម្រាប់ការងាររបស់ពួកគេទេ
20
(iv) ម៉ោងធ្វើការនៅទំនប់ ១ មករាមានរយៈពេលយូរ និងលំបាកខ្លាំង
21
(v) ម៉ោងធ្វើការកើនឡើងនៅពេលក្រោយមក ហើយវេនយប់ឃើញមាននៅគ្រប់កន្លែង
22
(vi) មិនមានការអនុវត្តជារួមនិងទូទៅចំពោះការប្តូរវេនអ្នកធ្វើការឡើយ
23
(vii) គ្រឿងចក្រមានវត្តមាននៅទីតាំងនោះតែក្នុងករណីលើកលែងប៉ុណ្ណោះ ហើយលក្ខខណ្ឌការងារនៅទំនប់នោះមានការលំបាក
24
(viii) បរិមាណការងារកំណត់ចេញមកពីថ្នាក់លើ
25
និង (ix) មានរបាយកាណ៍អំពីការបាក់ដីកើតឡើងនៅទំនប់ ១ មករា បណ្តាលឲ្យរបួស ឬស្លាប់កម្មករជាច្រើន
26
។
អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលបានច្រានចោលទឡ្ហីករណ៍របស់ ខៀវ សំផន ដែលថា ភ័ស្តុតាងរបស់អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន អំពីការបាក់ដីនោះ “គ្រាន់តែជាការឮគេនិយាយតគ្នា” ហើយដូច្នេះមិនអាចប្រើជា “ភ័ស្តុតាងបញ្ជាក់ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់មនុស្សបណ្តាលមកពីការបាក់ដីសង្កត់បានទេ ដោយយោងតាមភាពទន់ខ្សោយនៃភ័័ស្តុតាងរបស់សាក្សីផ្ទាល់ភ្នែកទាំងអស់នោះ”
27
និងបានសន្និដ្ឋានថា អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងមិនមានកំហុសក្នុងការពឹងផ្អែកលើភ័ស្តុតាងនេះ រួមជាមួយនឹងភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត ជាពិសេសដោយសារយ៉ាងហោចណាស់មានការស្លាប់ម្នាក់ដោយសារការបាក់ដីនោះ ទំនងជាបានកើតឡើងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នោះ
28
។
លក្ខខណ្ឌរស់នៅ
អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន បានថ្លែងថា ខណៈដែលប្រធានកង និងពេទ្យហូបបាយ កម្មករហូបបបររាវមានរុយចូល
29
។ របបអាហារត្រូវបានកាត់បន្ថយ ប្រសិនបើអ្នកនោះមិនបានបំពេញតាមបរិមាណការងារកំណត់
30
និង សូម្បីតែពេលខ្លះនៅពេលដែលចុងភៅទុកបាយក្តាំងដែលគេអត់ហូបឲ្យគាត់ ក៏គាត់ភ័យខ្លាចគេចោទថាក្បត់អង្គការ ដោយសារហូបបាយក្តាំងនោះ
31
។ មានកម្មករពីរនាក់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ ហើយត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ និងមិនបានត្រឡប់មកវិញទេ ទោះជាយ៉ាងណាអ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន មិនដឹងថាអ្នកទាំងពីរនោះជាសះស្បើយ ឬក៏ស្លាប់នោះទេ
32
។ គេប្រាប់កម្មករនៅពេលប្រជុំថា កម្មករនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅកសាង មានន័យថាសម្លាប់
33
ប្រសិនបើកម្មករឈឺញឹកញាប់ពេក
34
។ អ្នកដែលឈឺដោយជំងឺរាករូសជាញឹកញាប់ទទួលបាន “ថ្នាំអាចម៍ទន្សាយ” និងចាក់ថ្នាំពណ៌ក្រហម
35
។ ទឹកកខ្វក់ ហើយមិនមានបង្គន់ទេ
36
។ ប្រធានកងប្រាប់កម្មករឲ្យដាំទឹកផឹក ប៉ុន្តែការអនុវត្តនេះមិនយូរទេ ដោយសារកម្មករមានចំនួនច្រើនពេក ដែលនាំឲ្យមានជំងឺ
37
។ កម្មករត្រូវសង់កន្លែងស្នាក់នៅធម្មតានៅតាមទំនប់ ហើយនៅពេលភ្លៀង កម្មករទទឹកភ្លៀង ដោយសារតែមិនមានជញ្ជាំង និងមិនមានផ្តល់មុង ឬភួយដល់កម្មករទេ
38
។
អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា៖ (i) មេកង និងអ្នកបច្ចេកទេសមានភាពប្រសើរជាងសមាជិកធម្មតា ដែលហូបតែបបរមានសុទ្ធតែរុយ ដោយសារកង្វះ អនាម័យនៅការដ្ឋាន
39
(ii) ភាពភ័យខ្លាចគឺជាកម្លាំងជំរុញសំខាន់នាំឲ្យបំពេញតាមផែនការការងារ
40
(iii) កម្មករខ្លាចរងទណ្ឌកម្មដោយសារស្វែងរកអាហារបន្ថែម
41
(iv) មានការអនុវត្តការព្រមានអ្នកធ្វើការកុំឲ្យធ្លាក់ខ្លួនឈឺ បើមិនដូច្នោះទេពួកគេនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅ “រៀនសូត្រ”
42
(v) ទោះបីជាមានការដាក់ទណ្ឌកម្មលើកម្មករដែលពុំត្រូវបានសម្លាប់ ការគំរាមកំហែងយកទៅ “រៀនសូត្រ” ជាការបង្កើតបរិយាកាសដូចដែលបានចោទប្រកាន់
43
(vi) ពេទ្យផ្តល់ថ្នាំគ្រាប់ “អាចម៍ទន្សាយ” ជាថ្នាំព្យាបាលទោះជាឈឺអ្វីក៏ដោយ
44
(vii) ទឹកផឹកនៅទំនប់មិនមានអនាម័យ
45
(viii) កងការងារត្រូវបានណែនាំឲ្យដាំទឹកផឹក ប៉ុន្តែដោយសារពេលវេលា និងធនធានមិនគ្រប់គ្រាន់ ការអនុវត្តបែបនេះមានកម្រិត ហើយកម្មករត្រូវផឹកទឹកឆៅ ហើយជាលទ្ធផល បណ្តាលឲ្យកម្មករឈឺ និងស្លាប់
46
និង (ix) កន្លែងស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅឯទំនប់ ដែលដំបូលលេចទឹកពេលភ្លៀង ហើយកម្មករភាគច្រើនសម្រាកដោយមិនមានមុង
47
។
ទស្សនៈកិច្ចផ្លូវការ
អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន បានឃើញទស្សនៈកិច្ចរបស់មេដឹកនាំជាន់ខ្ពស់បួននាក់មកកាន់ទំនប់ ១មករា អ្នកទាំងនោះស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ពណ៌ខៀវចាស់។ មេដឹកនាំទាំងនោះជិះរថយន្តយោធាមកពិនិត្យទំនប់ មានម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះមានក្បាលពោះធំ ដែលមិត្តរួមការងាររបស់គាត់ស្គាល់ថាជា ប៉ុល ពត
48
។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី អ៊ុន រ៉ន ក្នុងការសន្និដ្ឋានថា ប៉ុល ពត បានទៅទស្សនាទំនប់ ១ មករា និងបានពិនិត្យមើលស្ថានភាពនៅទំនប់នោះដោយផ្ទាល់
49
។
សេចក្តីថ្លែងទុក្ខ
“រហូត ការងារជាប់រហូត គ្មានថ្ងៃណាថាសម្រាកទេ។ បើថាសោខ្លាំង មានតែប្រាប់កុហកគេថា ឈឺពោះដេកទទូរក្រមាមួយព្រឹកនេះទៅ”
50
“សោ ចាស សោខ្លាំង សោឡើងរមួលក្រពើជើង កំភួនជើង។ រោយចុកជើង រុញឡើង ចុះទៅវិញ ខ្នងទំនប់គ្រាន់ រុញឡើង ទៅមកៗ រួយជើង”
51
“ចាស ក្រោយឡើងមួយខែជាងទៀត បានខ្ញុំឈឺលើកទី២។ ឈឺលើកទី២ ខ្ញុំឈឺក្បាលជង្គង់ខ្ញុំឈឺហើមកជើង ហើមសរសៃកែងជើងក្រោយ ហើមជើងក្រោយទៅដើរអត់រួចៗ […] ក៏ខ្ញុំរែកដីអត់កើតទេ។ ខ្ញុំអ្នកកាប់ឲ្យគេអ្នករែកចុះ។ ឈឺពីរដងហ្នឹងឯង”
52
វីដេអូ
