យឹម សុវណ្ណ
រហ្សនាម: TCCP-169
សំណុំរឿង: សំណុំរឿង ០០២/០១
ប្រភេទ: ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សាវតារ
អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ បានផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីក្នុងកិច្ចដំណើរការនីតិវិធីជំនុំជម្រះក្តីក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១។ គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មអំពីការជម្លៀសចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញ ក៏ដូចជាស្ថានភាពអមនុស្សធម៌ និង ការធ្វើបាបទៅលើប្រជាជនដែលត្រូវបានជម្លៀស ។
ការបញ្ជាឲ្យចាកចេញពីភ្នំពេញជាបន្ទាន់
បន្ទាប់ពីទាហានខ្មែរក្រហមបានមកដល់ទីក្រុងភ្នំពេញនៅថ្ងៃទី ១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ការប្រយុទ្ធ រវាងពួកគេ និង ទាហាន លន់ នល់ ត្រូវបានបញ្ឈប់ នៅពេលទាហាន លន់ នល់ បានចុះចាញ់
1
។ ទាហានខ្មែរក្រហមប្រដាប់ដោយអាវុធគ្រប់ដៃបានទៅផ្ទះរបស់អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ ហើយបានបញ្ជាឲ្យគាត់ និង ក្រុមគ្រួសារឱ្យចាកចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញ
2
ដោយទុកពេល ១៥នាទី ឱ្យពួកគេរៀបចំរបស់របរមួយចំនួន
3
។ ពួកគេត្រូវបានគេប្រាប់ថាត្រូវចាកចេញតែ បីថ្ងៃ ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីគេចចេញពីការទម្លាក់គ្រាប់បែកពីពួកអាមេរិក
4
។ ប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមចាកចេញទេនោះ
5
ទាហានខ្មែរក្រហមគំរាមបាញ់សម្លាប់ ដោយចោទថាជាខ្មាំង ឬទាហាន លន់ នល់
6
។ ផ្អែកលើសក្ខីកម្ម និង ភ័ស្តុតាងពីដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី និង ជនរងគ្រោះជាច្រើន អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានរកឃើញថា ទាហានខ្មែរក្រហមបានគំរាមសម្លាប់អ្នកដែលបដិសេធមិនព្រមចាកចេញតាមការបញ្ជារបស់ពួកគេ
7
។
ស្ថានភាពនៃការផ្លាស់ទីលំនៅប្រជាជន ដំណាក់កាលទី១
ក្នុងអំឡុងពេលជម្លៀស តាមផ្លូវមានមនុស្សកកកុញ មានការរត់ជាន់គ្នាបណ្តាលមនុស្សស្លាប់ ហើយប្រជាជនជាច្រើនត្រូវបានបំបែកចេញពីក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ
8
។ ពូ និង មីងរបស់អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ ក៏ត្រូវបានជម្លៀសទៅកាន់តំបន់នៅក្បែរគាត់ដែរ ប៉ុន្តែពួកគេបានវង្វេង និង បែកគ្នា
9
។ អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ និង ក្រុមគ្រួសារបានចំណាយពេលប្រហែលមួយខែ ដើម្បីទៅដល់ឃុំលេខ៥ ភូមិពោធិ៍បាន ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្តាល ជាកន្លែងដែលពួកគេបានស្នាក់នៅរហូតដល់ដើមឆ្នាំ ១៩៧៦ មុនពេលត្រូវបានបញ្ជូន ទៅកន្លែងផ្សេងទៀត
10
។ គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា មិនមានលុយ ស្បៀងអាហារ ឬទឹកហូបនៅតាមផ្លូវទេ
11
។ គាត់ត្រូវបង្ខំចិត្តផឹកទឹកស្រះ
12
។ គាត់បានឃើញសពទាហាន លន់ នល់ នៅតាមផ្លូវទៅអាកាសយានដ្ឋានពោធិ៍ចិនតុង
13
ហើយបានរៀបរាប់ពីអារម្មណ៍ “តក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង”
14
។ គាត់ក៏បានឃើញទាហានខ្មែរក្រហមយកកាំភ្លើងវាយដំប្រជាជន
15
។ ផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គាត់ និងភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានរកឃើញថា ក្នុងអំឡុងពេលជម្លៀស អ្នកជម្លៀសត្រូវបានវាយដំដោយទាហានខ្មែរក្រហម ហើយពួកគេមិនទទួលបានស្បៀងអាហារ ឬទឹកហូប ឬទទួលបានបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះ
16
។
ការសម្លាប់ដែលប្រព្រឹត្តក្នុងអំឡុងពេលផ្លាស់ទីលំនៅប្រជាជន ដំណាក់កាលទី១
គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា គាត់បានឃើញទាហានខ្មែរក្រហមបាញ់សម្លាប់អ្នកបើកបររថយន្ត ក៏ដូចជាហេតុការណ៍នៅផ្សារអូរឬស្សី ដែលទាហានខ្មែរក្រហមបុកទម្លុះទ្វារផ្ទះ និង បាញ់សម្លាប់មនុស្សដែលចេញពីផ្ទះ
17
។ ក្នុងចំណោមភ័ស្តុតាងផ្សេងទៀត អង្គជំនុំជម្រះបានរកឃើញថា ទាហានខ្មែរក្រហមបានសម្លាប់ជនស៊ីវិលក្នុងអំឡុងពេលជម្លៀស
18
។ ក្នុងអំឡុងពេលកិច្ចដំណើរការនីតិវិធីបណ្តឹងសាទុក្ខ មេធាវីការពារក្តីបានលើកឡើងថា អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ មិនបានជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងហេតុការណ៍ដែលបានពិពណ៌នានោះទេ និង ពុំបានពន្យល់ពីមូលហេតុអ្វីបានជាអ្នកបើកបរត្រូវបានបាញ់សម្លាប់ និង ពុំត្រូវបានសួរដេញដោលដោយភាគីណាមួយលើការសម្លាប់នេះផងដែរ
19
។ អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលសម្រេចថា ក្នុងកាលៈទេសៈនេះ ពុំឃើញមានមូលហេតុអ្វីដែលថាអង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង មានហេតុផលពុំសមស្របក្នុងការសំអាងទៅលើសក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ ដោយហេតុថា កង្វះព័ត៌មានលម្អិតនោះគឺដោយសារតែអ្នកស្រី យឹម សុវណ្ណ បានមើលឃើញហេតុការណ៍តែមួយភ្លែតពេលដើរកាត់ និង កំពុងត្រូវបានជម្លៀសដោយបង្ខំ និង ដោយសារតែ មេធាវីការពារក្តីមិនបានសួរដេញដោលអំពីហេតុការណ៍នេះនៅក្នុងពេលសវនាការ
20
។
ការឈឺចាប់ និង ការរងទុក្ខ
ក្នុងអំឡុងសវនាការអំពីព្យសនកម្មទៅលើជនរងគ្រោះ គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា គាត់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការតាំងពីនៅវ័យក្មេង
21
។ ពេលនឹកឃើញបទពិសោធន៍ទាំងនោះ គាត់មានអារម្មណ៍តក់ស្លុត
22
។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ឪពុក បងស្រី បងប្អូនជីដូនមួយរបស់ឪពុក និង ក្មួយប្រុសរបស់គាត់ ត្រូវបានគេសម្លាប់ដោយត្រូវបានចោទថាជាខ្មាំង
23
។ ពេលឃើញឪពុករបស់គាត់ត្រូវទាហានខ្មែរក្រហមចាប់ខ្លួន គាត់មានអារម្មណ៍រន្ធត់ និង តក់ស្លុត
24
។ ដោយសារតែមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ពេលខ្លះគាត់ត្រូវសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ
25
។ គាត់ប្រាថ្នាចង់រៀនសូត្រឲ្យបានខ្ពស់ ប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នានេះត្រូវបានបំផ្លាញដោយខ្មែរក្រហម
26
។
វីដេអូ
